ค่ำคืนที่ทุกคนหลับใหล ในความงดงามของวัดวาอาราม

สายลมเอื่อยพัดเรื่อยมาส่องหา 

แสงไฟประกายผ่านตาสื่อสารเสมอ 

สายตาทอดยาวผ่านเรื่องราวที่พบเจอ

มีเพียงเรามีเพียงเธอเจอในเส้นทาง 

กี่ครั้งต้องการความสงบเงียบ 

หลังม่านเทียบกับช่วงเวลาเสมอ รักและมองอย่างคงที่ที่ได้เจอ รักเธอพบเจอในสิ่งงดงาม

  สำหรับความชอบส่วนตัวแล้วทุกครั้งที่เรานั้นไปนอนที่วัดพระสายวัดป่าในทุกวันพระ หลังจากที่เรานั้นสวดมนต์ทำวัตรเย็นเสร็จตอนที่ทุกคนนั้นนอนพักผ่อน เราเองชอบเดินอย่างเงียบๆ รอบบริเวณวัด แสงไฟที่สาดส่องมายังหลังคา รวมกับแสงของดวงจันทร์ในยามค่ำคืนเดือนที่ส่องสว่างมา งดงามน่ามอง 

   คงยากสำหรับการเปลี่ยนในความคิด คนเราไม่เหมือนกัน มีบางคนนั้นกลัวในความมืด บางคนนั้นชอบความมืด อย่างไรแล้ว สิ่งที่แตกต่างจะยังคงอยู่ หากคิดว่าคนเรานั้นชอบเหมือนกันโลกนี้คงแตกต่างไม่ได้ และอยู่ลำบากมากขึ้น 

  วันของการเปลี่ยนสถานที่นอน  จริงเสมอว่าคงเป็นการนอนยาก ยากกว่าทุกอย่าง พยายามจะเปลี่ยนแปลง แต่แล้วทุกอย่างนั้นเปลี่ยนไปเสมอ พยายามมอง แต่ทุกเรื่องของการก้าวนั้นแตกต่างกับเรา 

   ไม่มีใคาจะอยู่กับเราตลอด แม้แต่คนที่บอกว่าจะไม่ห่างไกลหรือว่าทิ้งเราไปไหน ก็ยังไม่ได้อยู่กับเราตลอด 

  โลกใบนี้นั้นสร้างขึ้นมาให้งดงาม แต่ก็จะอยู่ในมุมมองของคนเราที่แสนจะแตกต่าง แสงสีเหลืองส่องมายังหลังคา ทำให้เกิดเงาตกทอดไปยังส่วนต่างๆ เสมอ แต่ไม่มีใครจะก้าวข้ามความจริงของชีวิตนั้นลงไปได้ตลอดอย่างแน่นอน  ใช้ชีวิตให้มีความสุขเพราะไม่มีใครมาอยู่นานเกินใครไปได้ ก่อนจะหลับตานอนให้เรานั้นอโหสิให้กับทุกคนก่อนเพราะใครจะไปรู้ว่าวันไหนเรานั้นจะไม่ได้ตื่นมาเจอกับทุกคนนั้นเมื่อไหร่  อย่าให้คนอื่นนั้นมาบงการชีวิตของเรา เพราะเรานั้นเกิดมาเพื่อที่จะใช้ชีวิตและต้องให้มีความสุขมากที่สุดในแต่ละวัน