นิมิตมรณะกลางป่าลึก: เมื่อเงาในกระจก... ไม่ใช่เงาของเรา!"

สวัสดีค่ะพี่น้องนักฟังเรื่องลึกลับทุกท่าน กลับมาพบกับ "เฌอ" อีกครั้งในค่ำคืนที่ลมพัดแรงจนกิ่งไม้บาดหน้าต่างแบบนี้นะคะ เรื่องที่เฌอจะหยิบมาถ่ายทอดในวันนี้ เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงกับกลุ่มนักเดินป่ามือสมัครเล่นกลุ่มหนึ่งที่บังเอิญไปเจอดีเข้าใน ป่าลึก แถวภาคเหนือบ้านเรานี่เองค่ะ เป็นเรื่องที่เล่าต่อกันมาในหมู่พรานนำทางว่า "อย่าริลองดีในคืนวันเพ็ญ" โดยเฉพาะใน คืนพระจันทร์เต็มดวง ที่แสงจันทร์สว่างจนเห็นเงาตะคุ่มๆ ของต้นไม้เป็นรูปร่างประหลาดแบบนี้...

เรื่องนี้เกิดขึ้นกับ "ฟ้า" (นามสมมติ) หญิงสาวที่รักการผจญภัย เธอและเพื่อนๆ เดินทางเข้าไปตั้งแคมป์ในป่าที่ลึกพอสมควรเพื่อรอเก็บภาพทางช้างเผือก แต่ทว่าในคืนนั้น ท้องฟ้ากลับสว่างจ้าด้วยแสงจันทร์วันเพ็ญจนมองไม่เห็นดาว บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัดจนน่าใจหาย ไม่มีแม้แต่เสียงจิ้งหรีดเรไร มีเพียงเสียงลมที่หวีดหวิวผ่านซอกหินเป็นระยะๆ

สิ่งที่ไม่ควรอยู่ตรงนั้น

เหตุการณ์แปลกๆ เริ่มต้นขึ้นเมื่อเวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วง ตีสาม ฟ้าที่กำลังกึ่งหลับกึ่งตื่นอยู่ในเต็นท์ รู้สึกอึดอัดเหมือนมีใครมานั่งทับที่ปลายเท้า เธอตัดสินใจลุกขึ้นมาเปิดไฟฉายเช็กดูรอบๆ แต่สิ่งที่เธอพบกลับทำให้เธอต้องขยี้ตาซ้ำๆ เพราะตรงหน้าทางเข้าเต็นท์ มี "หวีไม้เก่าๆ" สภาพผุพังเล่มหนึ่งวางอยู่ ทั้งที่ก่อนนอนเธอมั่นใจมากว่าเคลียร์พื้นที่รอบเต็นท์จนสะอาดหมดแล้ว และที่สำคัญ... หวีเล่มนั้นมี เส้นผมยาวสีดำสนิท พันติดอยู่เต็มไปหมด กลิ่นสาบสางคล้ายซากสัตว์โชยเข้าจมูกจนเธอแทบสำลัก

ความสงสัยที่นำไปสู่ความสยอง

ฟ้ารีบปลุกเพื่อนๆ ขึ้นมาดู แต่ทุกคนกลับบอกว่าเธอตาฝาด หรือไม่ก็อาจจะเป็นของพรานแถวนี้ที่ทำตกไว้ แต่ความสงสัยของฟ้ายังไม่จบแค่นั้น เธอเดินไปที่ลำธารใกล้ๆ เพื่อล้างหน้าให้ตื่นเต็มตา แสงจันทร์สาดส่องลงบนผิวน้ำจนใสราวกับกระจก ฟ้าก้มลงวักน้ำขึ้นมาล้างหน้า แต่เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมอง ภาพในกระจก ของผิวน้ำ เธอกลับเห็น เงาปริศนา ยืนซ้อนอยู่ข้างหลังเธอ!

มันคือร่างของหญิงสาวสวมชุดผ้าซิ่นสีคล้ำ ผมยาวสลวยปิดใบหน้า แต่สิ่งที่ทำให้ฟ้ากรีดร้องไม่ออกคือ ร่างนั้นไม่มีเท้า! เธอยืนลอยอยู่เหนือพื้นดินเพียงเล็กน้อย และกำลังใช้มือที่ขาวซีดค่อยๆ เอื้อมมาหมายจะจับที่ลำคอของฟ้า

เหตุการณ์เหนือธรรมชาติที่หาคำอธิบายไม่ได้

ทันใดนั้นเอง ป่าทั้งป่าที่เคยเงียบกริบกลับดังกระหึ่มไปด้วย เสียงฝีเท้า ของคนนับสิบที่เดินวนรอบแคมป์ของพวกเขา ตึ่ก... ตึ่ก... ตึ่ก... เสียงนั้นหนักแน่นและรวดเร็วขึ้นเรื่อยๆ เพื่อนๆ ของฟ้าพยายามจะวิ่งหนี แต่กลับพบว่ารอบเต็นท์มีหมอกหนาทึบปกคลุมจนมองไม่เห็นทาง ทั้งที่เป็นคืนพระจันทร์เต็มดวงที่ควรจะสว่างจ้า

ฟ้าเล่าว่าเธอเห็น คนที่ไม่มีตัวตน ชัดเจน เดินทะลุผ่านกองไฟที่ยังติดอยู่โดยที่ไฟไม่ไหวติง ร่างเหล่านั้นเดินวนเป็นวงกลมพร้อมกับเสียงกระซิบที่ฟังไม่ออก แต่สัมผัสได้ถึงความโกรธแค้น ฟ้ารวบรวมสติหยิบหวีไม้เจ้ากรรมนั้นขว้างทิ้งลงไปในน้ำ พร้อมกับตะโกนขอขมาเจ้าป่าเจ้าเขา ทันใดนั้น... ทุกอย่างก็เงียบสงบลง หมอกหนาจางหายไปทิ้งไว้เพียงความเหน็บหนาวที่กินลึกเข้าถึงกระดูก

ปริศนาที่ทิ้งไว้ให้ขนหัวลุก

รุ่งเช้า เจ้าหน้าที่ป่าไม้ที่ออกตรวจเดินผ่านมาพอดี เมื่อเห็นสภาพของกลุ่มนักเดินป่าก็รีบพาออกมาทันที เจ้าหน้าที่บอกว่าจุดที่พวกเขาตั้งแคมป์นั้น เคยเป็นหมู่บ้านเก่าที่ถูกดินโคลนถล่มทับตายยกหมู่บ้านเมื่อหลายสิบปีก่อน และของใช้โบราณที่ขุดพบในแถบนี้มักจะมี "เจ้าของ" ตามหวงแหนอยู่เสมอ

แต่สิ่งที่ทำให้ฟ้าขนลุกที่สุดคือ เมื่อเธอกลับถึงบ้านและเปิดกระเป๋าเป้ออกมาเพื่อซักทำความสะอาด เธอพบว่าที่ซอกลึกของกระเป๋า มี เส้นผมสีดำยาว เส้นหนึ่งสอดแทรกอยู่ และข้างๆ กันนั้นมีเศษไม้หักๆ ที่ดูเหมือนซี่ของหวีไม้เล่มเดิมวางอยู่หนึ่งซี่... ทั้งที่เธอขว้างมันทิ้งลงน้ำไปกับตาแล้ว!

เรื่องนี้เป็นอุทาหรณ์นะคะว่า ของบางอย่างในป่า ถ้าไม่ใช่ของเรา อย่าริหยิบจับหรือแสดงความสนใจเด็ดขาด เพราะบางที... เจ้าของเขาอาจจะอยากตามมาทวงคืนถึงที่บ้านก็ได้

ถ้าคุณเจอเหตุการณ์แบบนี้ คุณจะทำอย่างไร? คุณจะกล้าเก็บของแปลกๆ ที่เจอในป่ากลับมาไหม หรือคุณจะทำความเฉยชาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น? แต่ระวังนะคะ... เพราะบางครั้งการ "เพิกเฉย" อาจจะยิ่งทำให้ "เขา" พยายามทำทุกวิถีทางให้คุณมองเห็นก็ได้...

คืนนี้ก่อนนอน อย่าลืมเช็กใต้เตียงหรือในกระเป๋าเดินทางให้ดีนะคะ เผื่อมีใคร "แอบ" ตามคุณกลับมาจากทริปล่าสุดโดยที่คุณไม่รู้ตัว_

พรุ่งนี้อยากให้เฌอมาเล่าเรื่องอาถรรพ์ของเก่าที่ได้มาจากร้านขายของมืออาชีพ หรืออยากฟังเรื่องลึกลับในหอพักนักศึกษาต่อดีคะ? คอมเมนต์บอกเฌอไว้หน่อยนะ เดี๋ยวเฌอไปหาข้อมูลมาเล่าให้ฟังแบบจัดเต็มเลยค่ะ!