อินเดีย การเรียนรู้ที่เข้าใจคือการอ่าน และเดินทางไปยังสถานที่จริงเมื่อนั้น เราจะเหมือนหลุดเข้าไปในสมัยพุทธกาล

อินเดียเมื่อเรานั้นพูดถึง  คือความสกปรกความไม่สะอาดที่เรานั้นคิด 

ได้ยินได้ฟังและดำเนินมา มีมากกว่าคือรักในสิ่งที่เรานั้นศรัทธายิ่งกว่าคือความงาม

 กายที่เอนนอนให้ความสุข  ไร้ในเรื่องของทุกข์ที่เผชิญหาคือดำเนินคือปัญญาคือหนทางความจริง

    อินเดียคือความสุขที่เรานั้นเรียนรู้จากในหนังสือที่มีการเขียนเรียบเรียงในพุทธประวัติ ในตอนแรกที่เรานั้นอ่าน เราคิดว่าหากว่าเรานั้นเกิดอยู่ในสมัยนั้นเราจะมีความสุขมากขนาดไหน  การเรียนของคนในสมัยนั้นเพียงคำพูดเพียงประโยคเดียวนั้นทำให้คนเรานั้นสามารถที่จะมีความบรรลุธรรมได้เลย  หากว่าเรานั้นเกิดในสมัยนั้นคงดี คนเรานั้นสามารถที่จะรู้กันด้วยญาณทางการสื่อสาร

    สมัยพุทธกาลคือสมัยที่เรานั้นเข้าใจถึงการเรียนรู้  การสื่อสารยังไม่ค่อยที่จะทันสมัยเหมือนในส่วนของตอนนี้ หัวใจของคนเรานั้นยังเหมือนกัน แต่หากว่าเรานั้นได้อ่านในเรื่องราวในหนังสือ หรือว่าเจอในส่วนของตัวจริงนั้น ตอนสมัยก่อนนั้นคนเรานั้นค่อนข้างที่จะตัวใหญ่ หรือว่าอกสามศอก เพราะว่าพระพุทธเจ้านั้นค่อนข้างที่จะแข็งแรง  กี่ครั้งที่คนเรานั้นต้องการพยายามในส่วนของความสุข สีสันมากกว่าที่เรานั้นเห็นใจ 

   การเดินทางในทั้งสี่ สังเวชนียสถาน  มีทั้งหมดด้วยกันคือทั้งสี่ตำบล การเดินทางนั้นส่วนมากเรานั้นจะเดินทางด้วยรถ เมื่อถึงสถานที่เรานั้นจะเดินลงไปเพื่อที่จะกราบไหว้และสื่อสาร  บางครั้งคนเรานั้นไม่ต้องการมากกว่าอย่างอื่น ในส่วนของสิ่งที่ประสงค์มากกว่าทุกสิ่งคือหัวใจในการที่จะรักและสื่อสาร 

   ภาพถ่ายคือสัญลักษณ์ในส่วนของสิ่งที่เรานั้นมอง หลากหลายในส่วนของมุมมองของคนเรานั้นไม่สามารถที่จะเปลี่ยนได้ แต่ว่าความเข้าใจการเรียนรู้นั้นจะยังคงเสมอเหมือนในทุกการเดินทาง  ทุกการเดินทางมีภาพและการเขียนเรื่องราวเสมอสีสันที่ไม่มีการเปลี่ยนแปลง กี่ครั้งที่คนเรานั้นต้องสื่อสารกันเพื่อที่จะเกิดความเข้าใจ สีสันในส่วนของต้นทางนั้นมองอย่างไม่คาดหมาย ไม่คาดหวัง 

   กี่ครั้งของความรักเราสื่อสารกันด้วยความสุข หากว่ารอยยิ้มนั้นยังคงอยู่ ก็จะเก็บเพียงสิ่งที่ดีเสมอ หลายครั้งที่เรานั้นต้องพบกับสิ่งที่ไม่ดี  แต่เมื่อเวลานั้นผ่านไป เรื่องราวที่มันทรมานก็จะหายไปเช่นกัน