เสียงกระซิบของหญิงสาวปริศนา

สวัสดีค่ะ เรื่องราวที่เขียนถึงในวันนี้ มันเป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นมาหลายเดือนแล้ว แต่มันยังคงฝังอยู่ในความคิดของฉัน และไม่มีวันที่ฉันจะลืมมันได้ลง มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับความฝันของฉันเอง

วันที่เกิดเรื่อง ในยามเย็นของวันนั้นหลังจากที่ฉันเลิกงานมา ฉันอาบน้ำเพื่อเตรียมพักผ่อนอย่างทุกวัน แต่เมื่อร่างกายได้สัมผัสกับน้ำในอ่างที่เย็นเฉียบทำให้ฉันหายง่วงและหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง ฉันจึงเลือกไปนั่งเล่นเปลหน้าบ้าน ในขณะที่ฉันกำลังไถมือถือเล่นไปพลาง ๆ จู่ ๆ แมวที่ฉันเลี้ยงก็กระโดดขึ้นมานั่งบนตักฉันพร้อมกับฉี่ใส่ การกระทำของแมวมันทำให้ฉันตกใจ และไม่เข้าใจว่าเขาทำแบบนี้ทำไม เพราะเขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน 

หลังจากนั้นฉันก็จัดการอาบน้ำอีกรอบ และรอบนี้ฉันเลือกที่จะเข้าห้องเพื่อนอนพักผ่อนตามความตั้งใจตั้งแต่แรก 

เมื่อฉันได้หลับตา และเริ่มเข้าสู่ห้วงนิทราทุกอย่างมันก็เริ่มดำดิ่งสู่ความมืด มันเป็นเวลานานเท่าไหร่ไม่รู้ที่ฉันได้นอนหลับไป

แต่ในช่วงเวลาหนึ่งราวกับว่าตัวฉันได้ตื่นขึ้นมาเพื่อคลำหาโทรศัพท์หวังจะเปิดแสงไฟให้ความสว่าง ในตอนนั้นความรู้สึกของฉันมันสัมผัสได้ถึงความน่ากลัว พาให้ใจมันหวาดหวั่น ฉันรนรานหาโทรศัพท์จนกระทั่งมือฉันมันก็ได้คลำหาโทรศัพท์จนเจอ แต่ทว่าความเบาใจที่หาโทรศัพท์เจอได้ไม่นาน ตัวของฉันก็ชาดิกและเย็นเฉียบ เมื่อบางอย่างที่ตาของฉันมองไม่เห็น แต่มันสัมผัสได้ถึงบางอย่างกำลังคืบคลานเข้ามาทางประตูห้องนอน ในเวลานั้นความกลัวมันครอบงำฉันต้องหลับตาหนี แม้จะหลับตาเพื่อหลีกหนี แต่สองหูของฉันมันได้ยินเสียงเย็น ๆ ของหญิงสาวที่กำลังหัวเราะชอบใจ พร้อมกับคำพูดทิ้งท้ายว่า 

"อย่าพึ่งรีบตายล่ะ"

เมื่อประโยคที่เย็นเหยียบหายไป ฉันเองก็เข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้งในทันที เหมือนกับว่าเสียงคำพูดของหญิงสาวเป็นปุ่มกดปิดสวิทช์

ในความฝันในครั้งนี้ ตัวฉันกำลังยืนมองคลองน้ำที่คุ้นเคย มันเป็นคลองน้ำที่อยู่ในหมู่บ้านของฉันเอง แต่บรรยากาศมันผิดแปลก และสถานที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย ในคลองน้ำที่ฉันเห็น มันมีทางเดินที่พาดยาวไปอีกฝั่ง สองข้างทางมีต้นไม้ดอกไม้ที่ออกดอกสะพรั่งสวยงามทั้งสองข้าง มีนก มีกระต่าย และผีเสื้อตัวน้อยที่วิ่งและบินโฉบไปมา มันสวยงามจนฉันต้องเดินเข้าไปสัมผัสมัน ฉันเดินตามทางไปเรื่อย ๆ และเหลืออีกเพียงนิดเดียว ฉันก็เกือบเดินขึ้นฝั่ง แต่ฉันก็หยุดอยู่แค่นั่น เพราะภาพตรงหน้ามันเป็นหมอกหนาไปหมด มันมองไม่เห็นอะไรเลย

ฉันเริ่มรับรู้ถึงความน่ากลัวบางอย่าง และฉันมีความคิดว่า เราควรเดินกลับ เมื่อฉันคิดเช่นนั้น ฉันก็หันหลังเพื่อเดินกลับไปทางเดิมทันที แต่แล้ว ภาพสวยงามที่ฉันได้เห็นได้เดินเล่นที่ผ่านมาเมื่อครู่ มันเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ ต้นไม้ที่เคยสีเขียวขจีกลายเป็นต้นไม้ที่เหลือแต่กิ่งก้านเหี่ยวเฉา สัตว์ตัวน้อย ๆ ที่วิ่งเล่นกันไปมา กลายเป็นจระเข้ยักษ์ที่จ้องมองฉันตาไม่กระพริบ

ความหวาดกลัวมันเกาะกุมจิตใจฉัน แต่มีบางอย่างลึก ๆ บอกให้ฉันวิ่งกลับไปเดี๋ยวนี้ความกลัวที่เกิดขึ้นมาฉันจึงกดมันเอาไว้ และเลือกวิ่งกลับไปทันที เมื่อฉันยิ่งวิ่งกลับไปทางเดิม สัตว์ร้ายมันก็ยิ่งวิ่งกรูเข้ามา มันพยายามจะกัดกระชากลากฉันให้ลงน้ำ แต่ฉันเองไม่ยอมแพ้ ในฝันฉันมองหาทางรอดให้กับตัวเอง จนเจอกับต้นไม้ใหญ่ที่เหลือแต่กิ่งก้าน ฉันปีนขึ้นไปหลบอยู่บนต้นไม้ต้นนี้ ส่วนข้างล่างก็มีจระเข้อยู่รอบล้อมต้นไม้ และบางตัวมันพยายามกระโดนขึ้นมางับฉัน มันมีความมานะที่จะเอาฉันลงไปให้ได้ 

ในตอนนี้ฉันมองไม่เห็นทางรอดจนทำให้เริ่มหมดหวัง แต่แล้วมันก็มีชายคนหนึ่งวิ่งเข้ามาช่วยชีวิตฉันเอาไว้ และชายคนนี้ฉันรู้จัก เขาเป็นคนในหมู่บ้าน และเขาทำในสิ่งที่ฉันไม่คาดคิด เขาเลือกสละชีวิตตัวเองเพื่อให้ฉันรอดพ้นจากจระเข้พวกนั้น 

และฉันก็สะดุ้งตื่นจากความฝัน ตามตัวฉันมันเต็มไปด้วยเหงื่อที่เปียกชื้นไปทั่วแผ่นหลัง

จากวันนั้นมาเป็นเวลาสามวัน ชายที่เข้ามาช่วยฉันในฝัน เขาก็ได้จากโลกใบนี้ไป ไม่มีทางหวนกลับมา