ทุ่งสังหารไม่ได้สังหารเพียงร่างมนุษย์ แต่ยังคงไว้ซึ่งจิตวิญญาณ"ไม่มีสิ่งไหนที่จะบังเิญจะต้องมีบุญร่วมกันถึงได้มาอยู่ในสถานที่แห่งนี้"

หลายครั้งในชีวิตคน ที่ไม่มีแม้การเคลื่อนไหวหรือว่ามีชีวิต 

เลือกไม่ได้ที่จะมีลมหายใจต่อไปได้หรือไม่ได้ 

แต่สิ่งที่น่าห่วงใยคือความตายนั้นเสมอภาคได้เมื่อเรานั้นไม่ได้ต้องการพรากจากกันไป

หัวใจของคนเราจะยังยืนยงในสิ่งที่ประเสริฐเสมอ 

ไม่มีใครบอกได้ว่าชีวิตของเรานั้นจะคงยังสิ้นสุดเมื่อไม่ต้องการจะมีต่อไป 

    การสื่อสารของสถานที่นั้นสามารถบอกในส่วนที่ความเป็นมาเสมอ ไม่มีใครจะบอกได้ว่าโลกนี้นั้นโหดร้ายกับเราหรือไม่อย่างไร แต่สุดท้ายแล้วลมหายใจนั้นก็ไม่มีอยู่อย่างแน่นอน เราเองผู้มาในสถานที่ที่ใครหลายคนนั้นถามหาว่า จะอย่างไรแล้วจะยังคงในความหมายอย่างไม่มรใครนั้นคาดคิดได้  จึงต้องมองย้อนในส่วนของความหมายว่า ชีวิตของคนเราบางครั้งนั้นไม่มีเลยที่จะบดบังในความสุข ไม่มีเลยทางเลือกที่จะต้องมองไปด้านหน้า ทำไม่ได้เลยที่จะต้องมีชีวิตนั้นอยู่ต่อ

    การเดินเข้ามาในสถานที่ของความตาย ที่ไม่มีใครจะเลือกได้เลยว่าจะต้องทำอย่างไร เพราะว่าชีวิตนั้นดำเนินไปแล้ว เรื่อยๆ ในมุมมองของความตาย ต้องการที่จะสิ้นสุดในส่วนของลมหายใจของใคร พยายามจะหนียิ่งมีชีวีสั้นลงเรื่อยๆ  จึงทำได้แต่เพียงยอมรับในส่วนของชะตาตัวเอง  

   หากว่าเรานั้นมองกองศพของคนที่เสียชีวิตในตอนนั้นคือมีความสูงและมีจำนวนที่มากกว่าความสูงของเสาธงนี้อย่างมาก เพราะว่าในการที่จะมองหรือว่าสื่อสารกับใครนั้นไม่มีใครบอกได้  บอกได้หรือว่าไม่อย่างไร  หัวใจของเราจะมองหัวใจของคนเรานั้นจะเห็นได้อย่างมากเสมอ ร่องรอยในความสุข ในการสื่อสารไม่มีใครบอกว่าชีวิตเรานั้นจะต้องจากไปเหมือนกัน 

   การรู้จักที่ยิ่งใหญ่คือพยายามประคับประคองในส่วนของลมหายใจของเรานั้นให้มากที่สุด แล้วทุกอย่างนั้นจะมุ่งไปทางที่ยิ่งกว่าเดิม ไม่มีใครที่จากไปแล้ว จะกลับมามีชีวิตเสมอเหมือนคนในปัจจุบันได้  ทำได้แต่เพียงทิ้งไว้ในส่วนของกระดูกหรือว่าหัวกะโหลกที่งดงามและความเจ็บปวดที่ทรมานจากการจากไปโดยที่ไม่มีการบังคับหรือต่อสู้ ยอมเท่านั้นที่ไม่สามารถที่จะทำอะไรได้