สนามบินในประเทศของอินเดีย ไม่มีบินในตอนเย็น มีแต่ตอนหลังเที่ยงคืน เพราะความปลอดภัยในเรื่องของสภาพอากาศและหลุมอากาศที่ต้องหวั่น

สนามบินที่เรานั้นบินกลับจากอินเดีย ยากที่จะมีในส่วนของตอนกลางวันให้เรานั้นเห็น

มีแต่หลังเที่ยงคืนที่ค่อนข้างจะเงียบเมื่อมายังประเทศไทย 

สื่อสารมากกว่าที่ได้งดงามและยิ่งใหญ่กว่าที่ใดที่เรานั้นเคยมา 

ตอนที่เรานั้นบินกลับเราบินกลับที่เมืองหลวง ที่มีความเจริญลุล่วงไปในแต่ละสถาน

ไม่มีที่ไหนที่จะเดินทางกลับช่วงกลางวัน  ส่วนมากนั้นต้องไปที่สนามบินสามทุ่มถึงเข้าไปด้านในได้

    การเดินทางในครั้งนั้นเราเดินทางด้วยกันเพียงห้าคนในการเดินทางไปอินเดียในระยะเวลาประมาณหนึ่งเดือนที่อยู่ที่อินเดียถามว่าลำบากไหมไม่เลย การไปอินเดียในครั้งนี้นั้นเราเองมีความสุขมากกว่าครั้งไหน เพราะว่ารู้สึกเหมือนตัวเองนั้นได้กลับบ้าน ไปอยู่ในสถานที่ที่เรานั้นพอใจสบายใจ ไปไหนมาไหนได้เดินไปมีบ้านให้เรานั้นกลับ และอีกอย่างที่มากกว่านั้นคือเรานั้นไปทำงาน แม้ว่าจะไม่ได้ในส่วนของค่าจ้าง แต่ว่าเรานั้นได้ค่าเครื่องไปกลับ และได้ไปเห็นในสิ่งที่ยิ่งใหญ่นั้นคือการย้อนไปเมื่อสองพันห้าร้อยปีที่ผ่านมา 

  สิ่งที่มีค่าคือการที่เรานั้นมีความสุขได้ความรู้ ไม่เพียงได้ในสิ่งที่คนอื่นนั้นไม่สามารถที่จะชี้แจงได้ เราได้เพราะว่าตัวของเราเอง ในการที่จะเขียนสารคดีครั้งแรก ซึ่งในส่วนของสารคดีนั้นคือการที่เรานั้นเดินทางไปในสถานที่จริง นอกจากเนืื้อหาในการเขียนแล้วการถ่ายสารคดีตามเนื้อหาที่เขียนนั้นถือว่ายากยิ่งกว่า เรานั้นได้เรียนรู้ในหลากหลายอย่างที่ยากมากในการเรียนรู้ 

   การเดินทางนั้นมาถึงในส่วนของขั้นสุดท้ายที่หลากหลายคนหลาดกลายความคิดนั้นสร้างขึ้นมา การที่เรานั้นจะไปถึงในส่วนของสนามบินนั้นก่อนเวลานั้นยากมากที่เรานั้นจะได้เข้าไปในสนามบิน และมากกว่านั้นเราเองต้องไปนั่งรอในสถานที่นั้นไม่ได้ทำอะไรเลย แต่หากว่าเส้นทางที่เรานั้นเดินทางในอินเดียจะต้องมีในส่วนของการวางแผนในเมืองนั้นจะค่อนข้างที่จะรถนั้นเยอะมากกว่านอกเมือง 

   เราเองเดินทางท่องเที่ยวในส่วนของสถานที่ต่างๆ ที่สวยงามมากกว่าที่เรานั้นจะมานั่งรอ เพื่อที่จะได้เป็นการฆ่าเวลาที่เหลืออยู่ทำให้เรานั้นมีการเปิดในส่วนของโลกกว้างและทางที่เดินนั้นจะได้อยู่ในความทรงจำอันยาวนานมากกว่ากี่ปี