การทำลายที่ยิ่งใหญ่ก็ว่าใดๆ คือฝีมือของมนุษย์ เป็นผู้สร้างและจะเป็นผู้ทำลายเมื่ออารมณ์และโทสะ

เสียงปะทุที่ใหญ่ยิ่งกว่าธรรมชาติ 

อลังการอย่างราบคาบในเมืองหลวง 

ธรรมชาติยังแค่สร้างตามกาลที่ลุล่วง

แต่มนุษย์ทั้งปวงได้ทุกเวลา 

ชีวิตของคนเราก็ยากยิ่ง 

พยายามที่จะเดินในเวลาที่สัญจริงตอบสนอง 

ไร้คำตอบไม่รอเวลาที่ไม่ลอง ระเบิดเหมือนเวลา

  ฉันผู้เฝ้ามองดูความเปลี่ยนแปลงตามกาลเวลา เช้าวันก่อนเราเดินออกมาทุกอย่างดูเรียบง่ายและมีความสุข แต่หลังจากสีสันในส่วนของความงามจะยังคงสร้างความสุขให้หลายชีวิต แต่ไม่นานนั้นเราเองมาเจออีกครั้งคือเสียงโอดครวญของน้ำตา และหยดสีแดง ควันพวยพุ่ง

   ไม่สามารถอยู่ทีนี่ได้อีกแล้ว เพราะว่าเงินซื้ออะไรไม่ได้ น้ำไม่ให้ความสุขในการเล่นอีกแล้ว จากสีฟ้ากลายเป็นสีดำที่ปนเปื้อนไปด้วย ฝุ่นเศษต่างๆ ที่เกิดจากแรงระเบิด สิ่งที่สวยงามนั้นคงหวนกลับมาไม่ได้แล้ว ยังยืนยันในสิ่งที่ขาดหาย สิ่งที่ยากต่อการเปลี่ยนแปลง หากจะกลับมาสวยงาม ต้องฟื้นฟูอีกนานเท่าไหร่ ส่งผลกระทบมากมายไปได้อย่างมหาศาล 

  สิ่งที่สร้นานมานานได้ถูกทำลายด้วยการคิดค้นอาวุธของคนเพียงไม่กี่คน แต่สางผลกระทบต่อหลายประเทศ จากหนึ่งสู่สอง และยังดำเนินไปยังทั่วโลก ตอนนี้ธรรมชาติทำขายกันเอง นั่นคือมนุษย์นั้นพยายามที่จะฆ่ากันเอง เพื่อต้องการในสิ่งที่เราเรียกนามธรรม 

   โรคภัยต่างๆนั้นล้วนมาจากสารเคมีที่เข้าไปในลมหายใจเพราะว่ากระจายอยู่ตามอากาศ เข้าสู่จมูกได้อย่างไม่สามารถที่จะหลีกเลี่ยง 

  วันหนึ่งเราจะออกมาบอกว่าหยุดได้อย่างไรเมื่อทุกอย่างปะทุอย่างที่คาดในส่วนของราคาค่าความเสียหายไม่ได้แล้ว หลายครั้งเราอาจจะตั้งคำถามว่า สิ่งที่เกิดจากการกระทำของประเทศเล็กทำไมเข้ามาวุ่นวายได้ แต่กลับเป็นตนเองยิ่งสู้รบได้มากยิ่ง 

   สิ่งที่จะยิ่งกว่าคือมนุษย์ที่ได้เกิดมาบนโลกใบนี้ใหม่จะซึมซับในสิ่งที่รุนแรงน่ากลัวและจะต้องรุนแรงไปเรื่อยๆ จนได้พบจุดที่เรานั้นบอกว่าไม่ได้สื่อสารได้ยากกว่าที่คิดไม่มีสิ่งไหนจะดีที่สุดหากว่าคนนั้นต้องการไม่มีที่สิ้นสุดจนสุดลมหายใจ ร้ายแรงถึงการพรากชีวิตของคนอื่นที่ไม่ได้รู้เรื่องราวด้วย