นี่เคยเห็นฉากในหนังไม่คิดไม่ฝันเลยจะกลายเป็นความจริงขีปนาวุธ "สหรัฐและอเมริกา & อิหร่าน"

ฝูงวิหคเดินผ่านสู่ทางฝัน

ความขัดแย้งไม่ได้สร้างทางสุดปัง

แต่หลายทางไม่มีหยุดหากต้องดำเนิน 

เคยเงียบสงบสวยงามอย่างที่เห็น 

เรื่องราวนั้นพาเป็นสิ่งที่ไม่คาดฝัน 

การเดินทางของโลกนี้สร้างสิ่งใดกัน 

ทำไมทุกอย่างนั้นการันตีความสุขสงบไม่เจอ

    เกิดมาเมื่อไม่นานอายุหลักสามไม่คิดไม่ฝันเลยว่าจะได้มาเจอในเหตุการณ์ที่ไม่มีใครนั้นอยากให้มันเกิดขึ้นเลย แต่ไม่มีใครหยุดหรือจะหลีกหนีไปได้ เพียงเพราะทุกอย่างไม่ได้เกิดขึ้ยเพียงวันสองวันเท่านั้น ระยะการฟักของสิ่งที่ไม่ดี อาจจะมากกว่าที่เรานั้นคิดจนทุกอย่างนั้นไม่ได้อีกแล้ว ไม่ต้องการจะปรองดองแล้ว 

   บนถนนที่เคยสวยงาม บ้านเรือนตึกนั้นงดงาม จะต้องกลับกลายเป็นถนนที่มีการวิ่งหนีให้รอด ในความวุ่นวาย สีสันของวันเก่าไม่อาจจะย้อนคืนมา เด็กไม่สามารถทร่จะเดินออกมาเพื่อที่จะไปศึกษาหาความรู้ตลอดเวลา คนทำงานไม่สามารถจะออกมาโดยปกติ บ้านอยู่ไม่ได้ต้องหลบไปในสภานที่ที่ปลอดภัย 

  ทะเลที่เคยบอกว่าสวยงาม ยืนยันในสิ่งที่น่าค้นหาสิ่งที่ลงไปในทะเลยังปะทุหลายครั้ง ใครไม่สามารถสั่งหยุดทุกอย่างได้ หากว่าเรานั้นเคยเจอในส่วนสงครามโลกครั้งที่สอง ที่ส้งในผลกระทบ หลากหลายในส่วนของทางการค้า กาลเวลาและความเจริญไม่ได้เปลี่ยนไปตามกาลเวลาเลย ต่อให้สังคมจะสูงขนาดไหน เมื่อคนเรานั้นมาถึงในจุดขีดสุดจำต้องยอมในทุกอย่าง ทำได้แต่ภาวนาให้สิ้นสุดทุกอย่างโดยง่ายดาย 

   เจ้าแห่งเวหาหนีสิ่งที่วุ่นวาย หายไปจากกลุ่มควัน ผู้คนนั้นบากบั่นต่อในทุกสถานการณ์ไม่มีแม้การร่ำลา สื่อสารส่งเสียงมากกว่าที่เรานั้นเจอ 

   กี่ล้านคนที่ต้องประสบ หลายชาติที่เดินทางเพื่อครอบครัวทำงานหาเงิน สุดท้ายต้องกลับมายังบ้านเรือนโดยที่ไม่มีใครรู้อนาคตข้างหน้า หรือทุกสิ่งที่สร้างมานั้นเล่ามานั้นใกล้วันแห่งการจากลาโลกแตกหรือไม่

สภาพอากาศที่เคยเป็นที่ต้องการท่องเที่ยว หากแต่น่ากลัวสำหระบการหายใจไปแล้วสิ้น

 ภาวนาให้หลังจากนั้นจะเปลี่ยนผันกลายเป็นในส่วนของความงดงามที่ไร้การต่อสู้และสู้รบกัน มุ่งสู่ความสุขด้วยการตกลงและสื่อสารพูดคุยเพื่อสิ่งที่ดีขึ้นจากการเข้าใจกันและกัน