รอยยิ้มในเรื่องราว ส่องผ่านภาพคราวใดใช่อารมณ์ความสุขในการเที่ยวนั้นเวียนกลับมา

สีสันของสาหรีในเนปาล 

อินเดียมองผ่านความสดใส

แสงแดดยามเช้าในชัยปุระที่เรานั้นเข้าใจ

คือแสงทองแห่งวันใหม่ในการเดินทาง

ความหนาวในยามเช้าเย็นยะเยือก

เปลี่ยนผ่านเผื่อได้เห็นเช่นสงสัย

ก้าวข้ามก้าวผ่านทางที่ตั้งใจ 

รับวันใหม่ในหัวใจก้าวเดินเผชิญดินแดน

  สำหรับการเดินทางมาที่ชัยปุระนั้นเรานั้นชอบมากจนได้มาในรอบที่สองตอนนั้นเราอยู่ที่นั่นในตอนแรกคือหนึ่งคืน แต่การเดินทางมาในครั้งที่สองนี้ อยู่ที่นี่คือนอนสามคืน กับสี่วันไม่รวมวันเดินทางเท่ากับเป็นการบอกว่าเรานั้นได้เที่ยวทั่วทั้งชัยปุระ ราคาในการเดินทางตอนนั้นคือ สองหมื่นต้นๆ แต่นั่นคือเงินที่เรานั้นหามาด้วยความสุขของเรามากกว่าทุกอย่าง 

   เช้าของวันเดินทางถึงนอนอย่างสบาย พักผ่อนไรกังวลมาก สวยมากในยามค่ำคืนที่เรานั้นเหนื่อยจากการเดินทางเลยมานั่งชมบรรยากาศรับความหนาวจากดาดฟ้า น่าจะเป็นพื้นที่ที่สูงที่สุดในชัยปุระเพราะว่าที่เรานั้นเที่ยวคือสถานที่ที่แพงรองอันดับจากโรงแรมที่หนึ่ง 

   เช้าวันใหม่ เรานั้นขุ้นไปเพื่อที่จะชมในส้วนของวิวด้านล่าง ทิวเขาและความงดงามของทุกอย่าง ยังคงดำเนินไปตอนที่เรานั้นไปคือไม่ได้เป็นวันหยุด คือวันปกติที่เรานั้นลาเพื่อที่จะไปผ่อนคลายเพราะว่าการสอนการทำงานนั้นไม่มีแม้แต่วันหยุดแม้วันเดียวเท่านั้น จะอย่างไรแล้วเรายังรักในส่วยของความเรียบง่ายสงบ 

 ท่องเที่ยวที่มีแต่คนที่รักในการท่องเที่ยว ไม่ว่าจะเที่ยวกี่ที่ไม่มีวันเหนื่อยกลับชอบมาก ไปไหนนั้นได้ทั้งหมดเลย สีสันของชุดที่ใส่นั้นงดงาม 

  พอเรานั้นกลับมานั่งมองคือความสว่างของพระราชวังที่มีสีทองอร่ามสวย ด้านหลังให้ความงามประกอบกับรอยยิ้มอากาศเย็นให้ความสดใส พร้อมสำหรับการเดินเที่ยวชมที่ไม่มีแผ่วในความรู้ตำนายและความเข้าใจ สิ่งที่ยากยิ่งกว่าทุกอย่างคือเรื่องราว ที่เรานั้นต้องเก็บเกี่ยวให้ได้มากที่สุด โดยถือคติที่ว่า หากว่าอยากนอนนั้นกลับไปนอนที่บ้านเรานั้นตัดสินใจมาเที่ยวแล้วต้องเที่ยวให้คุ้มค่า เก็บทุกช่วงเวลาและไม่กลัวสำหรับการเเรียนรู้ทั้งวัน