การเดินทางของชีวิตที่ต้องแบกภาระอยู่ด้านบนแต่ "ไม่ยอมรับรู้ในสิ่งที่หนักนั้น" อินเดียที่นี่มีที่เดียวในโลก

ความสุขในภาระอันหนักนั้นสบายกว่า  ไปไหนมาไหนสบายเหมือนไม่มีสิ่งใดอยู่บนหัว

เพราะว่ามีการทำอย่างนั้นในทุกวันจนชิน เสนอเรื่องราวเสนอสิ้นในทุกสิ่งที่สบายกว่า

สีเขียวนั้นมีการวางแผนไหมไม่มี  แต่น้องพี่นั้นเดินทางสู่หน้าที่ได้รับในส่วนของความพยายาม

หญิงสาวในอินเดียนั้นคือทำงานอย่างหนัก เพราะว่าต้องนำในส่วนของหญ้าสบายกว่า 

ความเสมอภาค นำทางด้านในสิ่งที่เสนอ

    หน้าที่ของเรานั้นสำคัญกว่า แต่หากว่าในประเทศที่ต่างนั้นมีการสร้างในส่วนของสิ่งที่เสนอต่างกัน อย่างแรกคือ แบกและหามทำงานในส่วนของบ้าน รองเท้านั้นมีความเหมือนกันเพราะว่าหนึ่งในส่วนของสิ่งที่ได้เช่นนั้นงดงาม สวยงามในท่ามกลางหญ้าบนหัว หนักแต่มีความสุขเพราะว่ามีสุขมากในการที่จะทำงาน 

   เส้นทางที่เดินหน้าไปเพื่อที่อยู่ในจุดหมายที่เหมือนกัน ก่อนหน้านั้นเราจะยากยิ่งในการทำงาน ตอนนั้นที่เรานั้นไปที่บ้านของชาวอินเดียนั้นเห็นคนจำนวนมาในสถานที่ในการทำงานในการที่จะขายของ และที่มองนั้นคือในส่วนของการตลาด แต่น้อยมากจะเห็นในส่วนของสาวๆ อินเดียนั้นออกมาเพื่อที่จะเดินทางไปไหนมาไหน หากว่าต้องการอยากเจอนั้นต้องไปที่บ้านเพื่อที่จะได้พบที่บ้าน เพราะว่าหญิงสาวนั้นจะต้องเรียนรู้ในการทำงานบ้านเพื่อที่จะดูแลในส่วนของสามีให้ดีที่สุด

   ในการที่เรานั้นเห็นเขานั้นเดินผ่านเราเองเดินเข้าไปหาและทักทายด้วยรอยยิ้ม สุขมากกว่าที่เรานั้นพยายามก้าวขาก้าวย่างที่มั่นคง ถามว่าหากว่าเรานั้นยกและลองวางในส่วนของศรีษะเรานั้นไม่สามารถที่จะใส่ได้เพราะว่ามันหนักและลำบากมาก หัวจะทะลุ สีสันในตอนนั้นเราเองก็ยังบอกได้เลยว่ายากมาก 

   ในส่วนของหุ่นนั้นมีความสวยไม่ค่อยที่จะเจอในส่วนของหญิงสาวที่อายุน้อยนั้นจะร่างท้วมกันเลย เพราะว่าต้องทำงานบ้าน ทุกอย่างรวมถึงการทำด้วยการที่มีการเดินไปยังสถานที่ แต่การที่มองและเข้าใจยังยากกว่า หย้งที่นำไปนั้นไปให้ในส่วนของแพะที่ให้น้ำนม และต่อจากนั้นจะให้ได้มากกว่าวันหนึ่งเพราะว่าต้องออกไปหาทั้งวันนำไปให้ในตอนเย็น เช้านั้นจะทำงานบ้านเพื่อความสุขในยามเย็นอากาศนั้นจะไม่ค่อยร้อนมากเท่าไหร่นัก