18 พฤติกรรมที่คนมีมารยาทจะไม่คิดจะทำเลย อยากรู้ห้ามพลาด

เมื่อครู่นี้ผู้เขียนได้อ่านบทความหนึ่งแล้วต้องนั่งนิ่งอยู่พักใหญ่ ไม่ใช่เพราะเป็นเรื่องใหญ่โตอะไร แต่เพราะมันพูดถึงสิ่งเล็ก ๆ ที่เกิดขึ้นทุกวันในสังคมเรา นั่นคือ “คำพูดติดเล่น ” ที่หลายคนบอกว่าพูดขำ ๆ แต่บางครั้งมันไม่ขำเลยสำหรับคนฟัง

พออายุมากขึ้นเราจะเริ่มเข้าใจชัดว่า มารยาทไม่ได้อยู่ที่การไหว้สวยหรือคำพูดหรูหรา แต่อยู่ที่การรู้ว่าคำไหนควรพูด คำไหนควรเก็บไว้ บางคนล้อปมของคนอื่นแล้วบอกว่าแค่หยอกเล่น ทั้งที่คำบางคำมันไปแตะจุดอ่อนไหวที่เจ้าตัวพยายามซ่อนมาตลอด เขาอาจยิ้มตามเพื่อไม่ให้เสียบรรยากาศ แต่ในใจไม่ได้รู้สึกสนุกไปด้วยเลย

การแซวรูปร่างต่อหน้าคนเยอะ ๆ ก็เช่นกัน คนพูดอาจคิดว่าเฮฮา แต่คนถูกแซวอาจเก็บไปคิดทั้งคืน หยอกเรื่องเงิน เรื่องงาน เรื่องฐานะ เหมือนเป็นมุกธรรมดา แต่ความรู้สึกของคนฟังอาจหดเล็กลงโดยไม่รู้ตัว พูดแรงแล้วปิดท้ายว่า “อย่าคิดมาก” ทั้งที่ถ้าไม่พูดตั้งแต่แรกก็คงไม่มีอะไรให้ต้องคิด

บางครั้งเราเอาเรื่องความสัมพันธ์ของใครมาพูดเล่นซ้ำ ๆ ทั้งที่มันเป็นเรื่องส่วนตัว เขาอาจหัวเราะตามน้ำ แต่ลึก ๆ แล้วก็เหนื่อยใจ การเปรียบเทียบกับคนอื่นแบบขำ ๆ เหมือนชมอีกคนหนึ่ง แต่คนตรงหน้ากลับรู้สึกด้อยลงโดยไม่ตั้งใจ ใช้คำหยาบเพราะคิดว่าสนิท ทั้งที่ความสนิทไม่จำเป็นต้องวัดด้วยถ้อยคำแรง ๆ คนบางคนแค่เกรงใจจึงไม่พูดอะไรตอบ

เรื่องในอดีตที่เขาอยากลืม หากถูกหยิบมาล้อซ้ำ ๆ ต่อให้บอกว่าไม่มีเจตนา ใจก็ล้าได้เหมือนกัน แซวต่อหน้าคนที่เขาไม่รู้จัก ยิ่งทำให้เขาอึดอัด เพราะไม่มีพื้นที่จะอธิบายตัวเอง พูดเหมือนรู้ใจเขาทุกอย่าง ทั้งที่จริงอาจแค่เดา แต่คนฟังกลับรู้สึกเหมือนถูกตัดสินไปแล้ว

บางวันคนเราก็เปราะบางกว่าปกติ คำหยอกที่เคยรับได้จึงกลายเป็นหนักเกินไป เสียงหัวเราะของวงสนทนาอาจดังลั่น แต่สีหน้าของใครบางคนกลับเงียบลงทันที ล้อสำเนียง ล้อวิธีพูด ทั้งที่มันคือธรรมชาติของเขา ไม่จำเป็นต้องกลายเป็นมุกเสมอไป และเมื่อเรื่องเดิมถูกหยิบมาแซวซ้ำแล้วซ้ำเล่า จากที่เฉย ๆ ก็อาจกลายเป็นความเหนื่อยใจโดยไม่รู้ตัว

การถามเรื่องส่วนตัวต่อหน้าคนอื่นเหมือนเล่นสนุก ก็อาจทำให้เจ้าตัวอยากหายตัวไปจากตรงนั้น พูดเหมือนรู้ดีกว่าเสมอ แม้ใช้น้ำเสียงขำ ๆ ก็อาจทำให้คนฟังรู้สึกถูกลดค่าอย่างเงียบ ๆ ใช้มุกประชดแทนการพูดตรง ๆ ฟังเหมือนตลก แต่หลายครั้งมันแฝงความไม่พอใจไว้ข้างใน และการเล่นแรงแล้วบอกว่าอย่าซีเรียส ก็ไม่ได้ทำให้ความรู้สึกของอีกฝ่ายเบาลงเลย

ผู้เขียนคิดว่า เมื่อเราโตขึ้น เราควรโตไปพร้อมกับความระมัดระวังในคำพูดด้วย ความขำที่ดีควรทำให้ทุกคนสบายใจ ไม่ใช่ทำให้ใครคนหนึ่งต้องเก็บไปคิดเงียบ ๆ คนมีมารยาทไม่ใช่คนที่พูดเพราะตลอดเวลา แต่คือคนที่รู้จักหยุดก่อนพูด และถามตัวเองสักนิดว่า ถ้าคำนี้ย้อนกลับมาหาเรา เรายังจะหัวเราะได้อยู่ไหม

บางครั้งสิ่งที่เรียกว่าความสนิท อาจไม่ต้องใช้คำแรง ๆ มาพิสูจน์ แค่ให้เกียรติความรู้สึกซึ่งกันและกัน ก็เพียงพอแล้ว