แสงของการจุดไฟในวันเพ็ญเดือนสามแปดสองหน "มาฆปุรณมี" แสงแห่งปัญญา

   แสงสว่างที่เห็นนั้นเหมือนแสงในใจเรา บางครั้งหนทางนั้นหนทางไร้แสง

    ชีวิตต้องดำเนินตามเส้นทางที่เราเดิน 

มีเรื่องราวให้เผชิญรหากเหิรได้ 

แต่เมื่อสิ้งที่เรานั้นได้กระทำและสื่อสารตามไป 

ภาวนาให้จิตใจสัมผัสในความงดงาม 

นิ่งสงบไหลเย็นเหมือนสายน้ำ และผูกพันเท่ากับดวงใจประเสริฐเสมอ รักและมองดวงดาวนับล้านเพื่อเธอ หัวใจไร้สิ่งเสนอในทุกกาลเวลา

   วันเวลาไม่อาจจะเปลี่ยนดวงดาวที่หลากหลายแต่หากเปลี่ยนใจของทุกดวงแห่งความรักได้ กี่ครั้งที่เรานั้นพยายามสื่อสาร พยายามหาหนทาง จะจบลงด้วยรักและความผูกพันเสมอ แม้ไม่ต้องการแต่ผสานด้วยเรื่องราว 

   การเดินทางของชีวิตจบลงเมื่อสิ้นสุดลมหายใจ การที่เรานั้นได้เกิดมาในโลกใบนี้ และเป็นมนุษย์นั้นถือว่ายิ่งใหญ่ สามารถที่จะทำความดีได้ ทำในสิ่งที่คาดไม่ถึงได้ สร้างคุณงามความดีนั้นได้ตลอด  รู้ปิดชอบชั่วดี สิ่งนี้คือมนุษย์ แต่หากว่าทำในสิ่งที่ไม่ดี ไม่งาม เหล่านั้นไม่เรียกว่ามนุษย์ เพราะว่าใจนั้นไม่สูง 

  การเดินทางมายังสถานที่ปรินิพพาน วางธาตุขันธ์ของพระพุทธเจ้านั้นคือสิ่งที่ประกาศว่า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ดวงจิตใจของคนเราจะยังคงดำเนินต่อไป กี่ครั้งของการหายใจ ได้เพิ่มเซลล์หลายอย่างในตัวเรา สร้างมุมมอง สร้างความรัก และสร้างตัวตน เราเลือกได้ทุกคนว่าเรานั้นจะทำอะไร ทำความดี เลือกทางเดินทุกอย่างเรานั้นสร้างทั้งหมด 

   สีเหลืองทองส่องประกายทุกอย่างเห็น หากร่างกายนั้นเฉียบเย็นไม่มีหาย  แม้ตัวเราจะพยายามแต่เพียงใด ตัวตนของใครจะยั่งยืนในเส้นทาง เปลี่ยนแปลงและผันไปในสถาน วันหนึ่งอาจจะถึงฝั่งแห่งการเปลี่ยนผันไปในทิศทางหนึ่ง

   ไฟที่ถูกจุดขึ้นจะสร้างแสงสว่างหรือว่าเผาไหม้ทุกอย่างให้จบสิ้นได้นั้นเราเองเป็นคนเลือก เลือกที่จะให้เผาตนเอง จนให้ร้อน หรือว่าจะเผาสิ่งรอบกายให้ราบคาบ วันหนึ่งทุกอย่างจะสรุปผลให้ตัวเราเอง 

  การเข้าใจตนเอง อยู่กับตัวเอง สิ่งนี้คือสิ่งที่ล้ำค่าที่สุด เวลาที่ใจของคนเรามืดบอด รักจนงอหัวไม่ขึ้น ต้องการเจอต้องการพูดคุยอยู่ไม่ห่าง เห็นแล้วสุขใจ แต่หากเปลี่ยนผ่านไปแล้ว วันเวลาไม่อาจจะย้อนคืนมาได้อย่างแน่นอน ต้องดำเนินไป ตามการกระทำของตนเอง อย่างไม่มีเงื่อนไข กระทำอย่างไรได้ในสิ่งที่ตนนั้นทำเสมอ