"บ่นไปก็เท่านั้น! 'สังคมก้มหน้า' ยิ่งก้มยิ่งเหงา...ทำไมคนยุคนี้ถึงกลัวการมองตากันไปแล้ววะ!?"

  เคยไหม? เดินเข้าร้านอาหารแล้ว เห็นทุกคนก้มหน้าจื้มมือถือ

ไม่มีใครคุยกันเลย หรือเวลาเจอเพื่อก็เอาแต่เล่นไลน์?

วันนี้ผมจะมาบ่น เอ้ย! มาคุยให้ฟังว่าทำไมทุกคนถึงติดมือถืองอมแงมขนาดนี้ 

แล้วมันกำลังทำลายความสัมพันธ์ของเราไปถึงไหนเเล้วเนี่ย

คำถามที่อยากถามทุกคน

สวัสดีครับพี่ๆน้องๆ ทุกคน วันนี้ผมไม่ได้จะมาแฉใคร แต่จะมา "บ่น" ให้ฟังครับ บ่นเรื่องที่เรา ๆ ท่าน ๆ ก็เป็นกันเองนี่แหละ นั่นก็คือเรื่อง "สังคมก้มหน้า" ครับ ผมเห็นแล้วมันอดคิดไม่ได้จริง ๆ ว่าสมัยนี้เวลาไปไหนมาไหน เราเจอคนมองหน้ากันน้อยลงไปทุกที ทุกคนจมอยู่กับโลกสี่เหลี่ยมในมือถือจนลืมไปแล้วมั้งว่ารอบตัวมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง?

อาการ "ติดโซเชียล" ที่หนักกว่าติดยา

 ผมไม่ได้พูดเกินจริงนะครับพี่ อาการติดมือถือหรือโซเชียลเนี่ย มันกระตุ้นสมองส่วนที่หลั่งสารแห่งความสุข (โดปามีน) ได้พอ ๆ กับการติดยาเลยนะ ยิ่งเราได้ไลก์ ได้คอมเมนต์ ได้อัปเดตอะไรใหม่ ๆ เราก็จะยิ่งอยากเล่นมากขึ้นเรื่อย ๆ จนกลายเป็นวงจรที่เลิกยากครับ สุดท้ายก็กลายเป็นคนที่มีเพื่อนในเฟซบุ๊กเป็นพัน แต่ไม่มีใครให้คุยด้วยจริง ๆ เลยสักคน

"บทสนทนาที่หายไป" ในครอบครัวและเพื่อนฝูง

อันนี้น่าเศร้าสุด ๆ ครับพี่ ลองสังเกตดูเวลาไปกินข้าวกับครอบครัวหรือเพื่อนฝูงสิครับ จากที่เมื่อก่อนนั่งคุยกันเสียงดัง เจื้อยแจ้ว ตอนนี้เหลือแต่เสียงจิ้มมือถือ "ติ๊ก ติ๊ก ติ๊ก" แล้วก็เงียบกริบ บางทีก็แอบรู้สึกนะว่าเราคุยกับคนในมือถือมากกว่าคนตรงหน้าไปแล้วหรือเปล่า? ความสัมพันธ์มันเลยบางลงเรื่อย ๆ ไง

"กลัวการอยู่คนเดียว" แต่กลับเลือกที่จะโดดเดี่ยว

paradox อย่างหนึ่งของการติดมือถือก็คือ เรากลัวการอยู่คนเดียว กลัวการไม่มีอะไรทำ แต่ในทางกลับกัน เราก็เลือกที่จะ "โดดเดี่ยว" อยู่กับโลกในมือถือ ทั้งที่รอบตัวมีคนเป็นร้อยเป็นพัน หรือเวลาไปรออะไรนาน ๆ แทนที่จะมองวิวหรือคิดอะไรเพลิน ๆ เรากลับต้องหยิบมือถือขึ้นมากดให้รู้สึกไม่ว่าง นี่แหละครับที่น่ากลัว

 การเปรียบเทียบชีวิตกับคนอื่น: เห็นเพื่อนไป

เที่ยวต่างประเทศ กินอาหารแพง ๆ เราก็รู้สึกแย่กับชีวิตตัวเอง ทั้งที่จริง ๆ รูปสวย ๆ ในโซเชียลมันก็แค่ "ภาพลวงตา" ที่ผ่านการคัดเลือกมาแล้วว่าดีที่สุด

 สมาธิสั้นลงเรื่อย ๆ: เดี๋ยวนี้อ่านหนังสือไม่จบเร

ดูหนังก็ต้องไถฟีดไปด้วย เพราะสมองมันชินกับการรับข้อมูลที่รวดเร็ว ฉาบฉวย ทำให้เรากลายเป็นคนขี้เบื่อและไม่มีสมาธิ

ข่าวปลอมและดราม่า: โซเชียลมันก็เหมือนดาบสองคมครับ

มีข่าวสารให้เราติดตามเยอะแยะ แต่ในขณะเดียวกันก็มีข่าวปลอม ดราม่า ไร้สาระ ที่คอยบั่นทอนจิตใจเราอยู่ตลอดเวลา

บทสรุป: ลองเงยหน้าขึ้นมามองโลกบ้าง...มันอาจจะสวยกว่าในจอเยอะเลยนะเว้ย!

ผมไม่ได้จะบอกให้เลิกเล่นมือถือไปเลยนะครับ แต่แค่อยากจะชวนให้ทุกคนลองเงยหน้าขึ้นมามองโลกภายนอกบ้าง ลองคุยกับคนข้าง ๆ ลองสังเกตธรรมชาติรอบตัวดูบ้าง บางทีความสุขที่แท้จริงมันอาจจะไม่ได้อยู่ในมือถือก็ได้นะ...จริงไหมล่ะพี่!