เปิดอันดับประเทศที่มี “งู” มากที่สุดในปี 2026

เมื่อครู่นี้ ผู้เขียนได้อ่านข่าวหนึ่งแล้วต้องยอมรับว่าเป็นข้อมูลที่ทั้งน่าสนใจและชวนให้เราหันกลับมามองธรรมชาติใกล้ตัวอย่างจริงจัง เพราะเป็นการเปิดสถิติ “ประเทศที่มีงูมากที่สุดในโลก” ประจำปี 2026 ซึ่งไม่ได้วัดจากจำนวนตัวงูที่เลื้อยอยู่ตามป่าเขา แต่ใช้เกณฑ์จำนวน “สายพันธุ์” ที่พบในแต่ละประเทศเป็นตัวชี้วัดความหลากหลายทางชีวภาพ

ข้อมูลดังกล่าวอ้างอิงจากรายงานของ World Population Review ซึ่งระบุว่า ปัจจุบันทั่วโลกมีงูมากกว่า 3,500 สายพันธุ์ ในจำนวนนี้มีเพียงราว 600 สายพันธุ์ที่มีพิษ และมีประมาณ 200 สายพันธุ์เท่านั้นที่มีพิษร้ายแรงพอจะเป็นอันตรายถึงชีวิตมนุษย์ได้

ประเทศที่ครองอันดับ 1 ของโลกในปีนี้คือ เม็กซิโก พบงูมากถึง 438 สายพันธุ์ ตามมาด้วยบราซิล 420 สายพันธุ์ และอินโดนีเซีย 376 สายพันธุ์ กลุ่มประเทศในลาตินอเมริกาและเอเชียยังคงเป็นผู้นำด้านความหลากหลายของสัตว์เลื้อยคลาน เนื่องจากมีภูมิประเทศแบบป่าฝนเขตร้อนและป่าดิบชื้นที่อุดมสมบูรณ์

สิ่งที่ทำให้คนไทยต้องสะดุดตาไม่น้อย คือประเทศไทยติดอันดับ 11 ของโลก พบงูมากถึง 213 สายพันธุ์ ตัวเลขนี้ไม่ธรรมดาเลย เพราะสะท้อนว่าระบบนิเวศของเรายังมีความสมบูรณ์ในหลายพื้นที่ ทั้งป่าดิบชื้น ภูเขา พื้นที่ชุ่มน้ำ และชายฝั่งทะเล

อย่างไรก็ตาม เมื่อพูดถึงงู หลายคนย่อมนึกถึงอันตรายก่อนเสมอ ข้อมูลจาก โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ สภากาชาดไทย ระบุว่า งูส่วนใหญ่ในประเทศไทยไม่มีพิษ แต่กลุ่มที่มีความสำคัญทางการแพทย์คือ “งูพิษ” ซึ่งแบ่งตามลักษณะการออกฤทธิ์ได้ชัดเจน

กลุ่มแรกคือพิษต่อระบบประสาท เช่น งูเห่า งูจงอาง และงูสามเหลี่ยม ทำให้กล้ามเนื้ออ่อนแรง หายใจลำบาก หากไม่ได้รับเซรุ่มทันเวลาอาจเป็นอันตรายถึงชีวิต กลุ่มที่สองคือพิษต่อระบบโลหิต เช่น งูแมวเซา งูกะปะ และงูเขียวหางไหม้ ทำให้เลือดแข็งตัวผิดปกติ เลือดออกไม่หยุด ส่วนกลุ่มสุดท้ายคือพิษต่อระบบกล้ามเนื้อ เช่น งูทะเล ทำให้ปวดกล้ามเนื้อรุนแรง และปัสสาวะมีสีเข้มจากการสลายตัวของกล้ามเนื้อ

ในระดับโลก งูที่ถูกจัดว่าเป็นสาเหตุการเสียชีวิตของมนุษย์มากที่สุดยังคงเป็น “งูพิษเกล็ดเลื่อย” หรือ Saw-scaled Viper ซึ่งพบในแอฟริกาและเอเชีย มีรายงานว่าคร่าชีวิตผู้คนราว 50,000 คนต่อปี โดยมากเกิดในพื้นที่ชนบทที่การเข้าถึงการรักษาพยาบาลยังจำกัด

ในอีกด้านหนึ่ง โลกเรายังมีดินแดนที่เรียกได้ว่า “ไร้งู” โดยสิ้นเชิง เช่น นิวซีแลนด์ ไอร์แลนด์ ไอซ์แลนด์ กรีนแลนด์ รวมถึงทวีปแอนตาร์กติกา ด้วยเหตุผลด้านภูมิอากาศและภูมิประเทศที่ไม่เหมาะต่อการดำรงชีวิตของสัตว์เลือดเย็นชนิดนี้

แม้งูจะสร้างความหวาดกลัว แต่ในมุมของระบบนิเวศ พวกมันมีบทบาทสำคัญอย่างยิ่ง โดยเฉพาะการควบคุมจำนวนสัตว์ฟันแทะซึ่งเป็นพาหะนำโรค หากไม่มีงูในห่วงโซ่อาหาร ความสมดุลของธรรมชาติอาจเสียไปอย่างเงียบ ๆ