ดินแดนแห่งเสียงบรรเลง "ไทยเรณูนครศิลปะการฟ้อนอันงดงามตระการ"

คือการสร้างเส้นทางปัญญานี้ 

คงคุณค่าประมาณที่ไว้ในหลากหลายหน

นำมาร้อยเรียบเรียงในกายของตนของตน 

สื่อสารปนสีสันในด้านความปรารถนาดี 

เสียงปี่ภูไทดังขึ้นประสาน หัวใจก้าวหน้าทางการสุขสันต์ หัวใจของคนเราสื่อถึงกัน วันหนึ่งความรักความงามและความดี จะบรรจบกันอย่างลงตัวและงดงาม

   เสียงบรรเลงในยามใดให้ได้สร้าง สีส้นและหนทางประสานเสมอ ด้วยรักและหนทางที่ต่างได้เจอะเจอ เพียงเพราะหัวใจของเธอนั้นบรรดาลงเพลงแห่งกาลเวลา 

   แน่นอนว่าหลายคนเคยชมหมอลำ น่าจะเป็นที่เดียวที่ชอบและติดตามหมอลำนั่นคือในส่วนของภาคอีสาน ที่ไม่ว่าการจัดงานใดนั้นก็จะต้องนำหมอลำมาวันหรือว่ามาแสดงในส่วนของคืนสุดท้าย แต่จะต้องเป็นการชมฟรีเท่านั้น หากว่าจ่ายเงินไม่ค่อยมีใครเชื่อหรือเข้าชม ฟังบรรเลงอย่างมีความสุข ก่อนหน้านั้นจะประกบและพบทุกข์จะต้องเป็นเข้าถึงในสิ่งที่งดงาม 

   สิ่งที่อลังการคือขนาดของเวที ต่อจากนั้นคือแสงสีและเสียงประสาน ต่อความสุขจังหวะดนตรีและเสียงในตำนาน ให้สีสันสดสวยคือการร่ายรำที่นักเต้นนั้นได้แสดง 

   นั่งดูนอนดูอย่างมีความสุข แต่สุดท้ายนั้นไม่เท่าการที่นอนในบ้านแล้วความสุขที่สุดแล้ว ฟังบรรเลงฟังเสียงเพลงสุดท้ายจะต้องละเพลงนอนเพราะว่าปวดคอน้ำหมอกตก หลายครั้งที่เรานั้นเลือกในส่วนของคณะหมอลำในการไปชม แต่หากว่ามีการลืิเสียงอ้างถึงเยอะหน่อยจะออกมาดู 

  หมอลำคณะนี้คือรำมายาวนานกว่า 70 ปี เครื่องเอ้อาจจะยังมองดูว่ายังไม่สีสันสดใสใหม่แปลกตาเท่าไหร่ การโชว์วงศ์ใช้ในส่วนของการเล่นตลกที่ใช้ระยะเวลานานจนกินเวลาได้เที่ยงคืน สีสันแสงสีสวยในการโชว์เสียงดังสนั่นมากหากว่านั่งฟัง นั่นก็เป็นการบอกว่าให้ผู้ชมนั้นลุกเต้นด้วยกันถึงจะไม่ดังแรงมากนักนอนฟังอย่างมีความสุข รอยยิ้มบ้างเสียงหัวเราะบ้างแล้วก็พะวงในการกลับ  ในจุดของการโชว์จบลงก็จะกลับไปนอนเพียงพอแล้วในแต่ละคน เต้นหลากหลายควบคุมมากมายด้วยเจ้าหน้าที่เพราะดีกรีค่อนข้างสูงขึ้นนั่นเอง