"บ้านหลังสุดท้าย"งดงามในกาลสุดท้าย คนอยู่ทำให้เพื่อนำทางไปสู่วรรค์

ทุกคนต่างไม่อยากเดินทางมายังที่แห่งนี้ 

เป็นสถานที่สุดท้ายได้อาศัย 

แม้ชีวิตของตนนั้นจะสิ้นลงในลมหายใจ 

มองผ่านไปในเปลวไฟที่น่ากวาดกลัว

ใจนัันจะร้อนหรือไม่ไม่มีคำตอบ

เพราะสิ้นแล้วอารมณ์เสนอเมื่อผ่านพ้นเรื่องราว

  คงไม่มีใครที่รับและต้องการเดินทางไปยังบ้านหลังสุดท้าย หลังที่ไม่รู้ตัวและเลือกในสิ่งไหนเสมอ สายน้ำเส้นทางที่เรานั้นได้พบเจอ มีใครหลายคนเสนอและมองให้สมค่าในเวลาที่คู่ควร 

   แห่มาด้วยความโศกเศร้าเรานั้นประสาน หัวใจไร้ในส่วนขแงกาลเวลานำพาให้เสนอ แม้ลมหายใจที่ขาดไปไม่สามารถตาอเติมเธอ แต่จะยืนหยัดเสนอในความดีที่เดินไปตามกาลเวลา

   นับได้ที่มีโอกาสได้เดินทางไปส่ง เมื่อเผาร่างของคนที่รักนั้นทั้งคืนเสนอ จะไม่ได้เห็นในส่วนของหน้าที่เรามองอย่างสู้ทน แล้วจากไปจากตนคนที่ห่วงใย  

   เราเองไม่เคยอยากที่จะได้มาในบริเวณที่นี่ เรานั้นผ่านทุกอย่างทุกวันแต่ไม่อยากมาที่นี่เพราะว่ามาลาคนที่เรานั้นเคยรู้ในความสงสาร แน่นอนว่าหากการจากไปนั้นสิ้นสุดลง เราจะเป็นเพียงคนที่เขานั้นไม่รู้จักเรา 

 ควันนั้นได้พุ่งขึ้นมายังบริเวณของปูนด้านหลัง จะต้องนำมาเรียงและพร้อมสำหรับการกินอย่างมั่นใจ หากว่าไม่มีการปลูกต้นรักขึ้นมาเองเรานั้นจะยากมากด

   ครั้งนั้นเรานั่งรถผ่านมีคนนั้นโบกมือแต่เราไม่ได้ใส่ใจเพราะว่าหากว่าเขานั้นมาให้เราเห็น เมื่อไหร่ที่มองเห็นแล้วจะต้องพยายามช่วยแม้จพช่วยได้ลำบากโดน อ่านป้ายตลอดเพราะว่าเขียนในส่วนของทางเข้าไว้ แต่เมื่อผ่านไปอีกต้นหนึ่งนั้นมีกล้องเขิน อาจจะเพราะทุกคนต้อง 

    ไม่ว่าใครก็จะต้องรับใช้ในส่วนของรถเที่ยวสุดท้ายนี้เสมอ นอนในขบวนสุดท้ายไม่วันใดก็วันหนึ่งคนเรานั้นจะคิดถึงความดี นึกถึงความดีที่ได้สร้างไว้มองสายน้ำที่ไหลเย็นเฉียบ 

  เพลงบรรเลงในเพลงสุดท้ายปรกับเสียงร้ำไห้ ข้าวตแกที่โปรยปรายไปตามรายทาง สุดท้ายแล้วก็จะสิ้นสุดลงเมื่อถึงจุดหมาย นั่นคือทางที่ไป ปะทัดที่จุดน่ำตาแห่งความอาลัยเสัยดายในการจากไป คนอยู่ก็ต้องสร้างความดี ไม่มีใครจะเก็บไว้กับตนเอง เมื่อสิ้นไปความน่าหลงใหลก็จากไปเช่นกัน