สุดท้ายจะใหญ่แค่ไหนก็เล็กกว่าห่อผ้า "เถ้าที่เหลือไร้ค่าคงค่าแต่ความดีที่ฝากไว้"

ห่อผ้าที่ว่าคือห่อกระดูก โยงสายผูกวางผัง

ความรักที่ยังคงสร้างความผูกพัน

ไม่เคยห่างหายกันจากความรักที่สื่อสาร 

กระดูกสร้างทางฝันในวันวาร 

   เช้าชองวันใหม่ วันที่หลายคนนั้นบอกว่าจะมีสิ่งที่หลายคนคิดนั่นคือ กระดูกจะสร้างอะไรได้หรือไม่ หากว่ากายนั้นจากไปวิญญาณนั้นห่างหายก็เท่ากับว่า ดวงวิญญาณนั้นจากไปอย่างไม่มีวันกลับ 

  คนเรานั้นมีความแปลกคือก่อนหน้าที่จะเกิดเหตุไม่มีการสงสัยกันแต่พอบอกว่าถึงวันกลับบอกว่าสามวันที่ผ่านมามีลางสังหรณ์แต่เมื่อทุกอย่างสิ้นแล้วก็สิ่นหมดทุกอย่าง หัวใจของเราหวงหาเพราะว่าอยู่ด้วยกันนานแสนนาน กาลเวลาพยายามสร้างเรื่องราว 

   สุดท้ายเช้าของวันใหม่ครอบครัวทำได้เพียงการออกมาเพื่อที่จะเก็บเถ้ากนะดูก นำสิ่งที่รักเผาไปด้วย นำหลายอย่างที่ชอบขนไปให้หมด ออกจากบ้าน เมื่นั้นไม่อยู่แล้ว กระดูกที่เหลือนั้น บ้างแล้วเก็บ บางอย่างอาจจะแบ่งไปลอยอังคาร หรืออาจจะเก็บไว้กับคนที่รัก แต่ใครจะคล้องคอกระดูกไว้ให้เจ็บปวดใจ จากไปสุดท้ายแล้วก็เหลือเพียงชื่อ ชื่อที่อ่จจะมีความหมาย ว่าหมายถึงการล่องลอย แต่ใครที่จะรู้เหตุการณ์ล่วงหน้าได้ 

   คนเรานั้นไม่อาจจะรู้วันตายได้ เพราะหากรู้แล้วทุกคนจะยังคงอยู่กับสิ่งเหล่านี้หรือไม่ การเผาไหม้ก็เช่นกัน บางครั้งหากว่าถ่านดี หรือถ่ายแรงอาจจะทำให้ไม่เหลือเลยเช่นกันเผากันจากร่าง แต่ทางจิตใจนั้นยังคงวนเวียน คนที่อยู่ด้วยตลอด คนที่คอยดูแลเสมอ ยากมากที่จะทำใจกับการที่จะมองไม่เห็นตามหาไม่เจอ 

  กระดูกที่ยังเหลือจากการทำลายล้างของไฟบรรลัย ทำลายให้หาย หากว่าเรานั้นจับเลยอาจจะผุทะลายไป เรานั้นจะต้องมีการรดด้วยน้ำ แข็งกว่านั้นคือกระดูกของซี่โครงและข้อต่อของแขนและเข่า มองไปแล้วทำให้ปลง ว่าทุกคนต้องมีวันของการจากลา มากกว่าการจากไปคืออาจจะยังไม่ได้ทิ้งในส่วนของความดีนั้นไว้ค่อนข้างที่จะหลากหลายมาดเท่าไหร่นัก 

  มองเปลวไฟที่ว่าร้อน แต่พร้อมจะทำงานและทำหน้าที่ของมันเสมออย่างเต็มที่  สีสันของกระดูกนั้นบอกว่า ไม่มีในส่วนของโรคภัยไข้เจ็บใดๆ ทั้งสิ้นแล้ว เดินทางจากไปเงียบงันเพราะความสุข สิ้นสุดการเดินทางของความทรมานนั้น กี่ชีวิตกี่เส้นทางที่ฝ่าฟันแล้วจากนั้นอาจจะประสบพบเจอกันหรือไม่อย่างไรไม่มีใครรู้ได้