เปิดตำนานกำเนิดพระพิฆเนศ: จาก "เหงื่อไคล" สู่มหาเทพแห่งความสำเร็จ จริงหรือ?

เปิดตำนานกำเนิดพระพิฆเนศ: จาก "เหงื่อไคล" สู่มหาเทพแห่งความสำเร็จ จริงหรือ?

   ตำนานการเกิดพระพิฆเนศ : โอรสแห่งพลังศักดิ์ติ

     เรื่องราวนี้เกิดขึ้นที่หุบเขาไกรลาศ เริ่มต้นด้วยพระแม่ปารวตี (พระแม่อุมา) ทรงประทับอยู่ในวิมานบนเขาไกรลาศเพียงลำพัง ในขณะที่พระศิวะ มักจะออกไปบำเพ็ญตบะเป็นเวลานาน เมื่อพระแม่จะสรงน้ำ (อาบน้ำ) เหล่าบริวารของพระศิวะ มักจะปล่อยให้คนบุกรุกเข้ามาได้เสมอ ทำให้พระแม่ทรงรู้สึกว่าไม่มีใครเป็น "คนของพระองค์" อย่างแท้จริงที่จะคอยปกป้องความเป็นส่วนตัวได้

     พระแม่จึงตัดสินใจสร้างผู้อารักขาขึ้นมาด้วยพระองค์เอง ทรงขูดละอองสรงหรือ "ผงแป้งเครื่องหอมที่ผสมกับเหงื่อไคล"จากพระวรกาย นำมาปั้นเป็นรูปกายที่งดงาม แล้วทรงร่ายมนต์ประทานชีวิตให้ รูปปั้นรูปนี้จึงถือกำเนิดขึ้นจากพลัง "ศักติ" (พลังแห่งสตรีภาพ)ของพระแม่เพียงผู้เดียว โดยไม่มีบิดา

     พระแม่ปารวตีทรงสั่งกำชับโอรสองค์น้อยว่า "ไม่ว่าใครก็ตาม ห้ามให้เข้ามาในห้องสรงน้ำพระแม่เด็ดขาด"ในวันนั้นเอง พระศิวะได้กลับมาจากการบำเพ็ญตบะพอดีและจะเข้าไปหาพระแม่ปารวตี แต่ถูกเด็กหนุ่มแปลกหน้าขวางทางไว้ พระศิวะจึงพิโรธเด็กคนนี้มากที่ไม่รู้จักพระองค์และ (เด็กที่กำเนิดจากพระแม่ก็ไม่รู้ว่าคนข้างหน้าตนคือ พระบิดา)จงสั่งให้เหล่าเทพบริวารจัดการเด็กอหังการคนนี้ซะแต่ในบรรดาเหล่าเทพทั้งหลายไม่มีใครสามารถสู้เด็กคนนี้ได้เลย

     เมื่อเจรจาไม่เป็นผลและความโกรธสุดขีดของพระศิวะ พระศิวะจึงใช้ "ตรีศูล"ตัดเศียรของเด็กหนุ่มตรงหน้าขาดสะบั้น เมื่อพระแม่ปารวตีทรงทราบเรื่องจึงเสด็จออกมาและได้เห็นร่างโอรสที่ไร้เศียร พระองค์ทรงกริ้วจัดและจะขู่ทำลายล้างจักรวาลให้พินาศด้วยความโศกเศร้า

    เมื่อพระแม่ได้คลายความโกรธลง พระศิวะจึงสั่งให้เทพบริวารเดินทางไปทางทิศเหนือ และนำศรีษะของสิ่งมีชีวิตแรกที่พบเจอ โดยมีเงื่อนไขว่าต้องเป็นที่นอนหันหัวไปทางทิศเหนือ)หลังจากนั้นเหล่าบริวารได้ถือเศียร "ช้าง" กลับมา พระศิวะจึงนำเศียร "ช้าง"มาต่อเข้ากับร่างของเด็กหนุ่มและประทานชีวิตให้ใหม่

     เพื่อให้สมกับความกล้าหาญและความซื่อสัตย์ พระศิวะจึงได้ประกาศยอมรับพระพิฆเนศเป็น "โอรส"และประทานนามว่า "คณปติ"(ผู้เป็นใหญ่ในหมู่บริวาร) พร้อมประทานพรว่า

     "นับจากนี้ไป ไม่ว่าจะมีการบูชาเทพองค์ใด หรือเริ่มงานมงคลครั้งไหนก็ตาม ผู้คนจะต้องเอ่ยพระนามและบูชาพระพิฆเนศก่อนเป็นลำดับแรก เพื่อให้งานนั้นไร้อุปสรรคและประสบความสำเร็จ"

     ตำนานนี้สอนให้เห็นถึง ความรักที่บริสุทธิ์ของแม่ ที่สร้างลูกขึ้นมาจากตัวของตนเองและความกตัญญูของลูก ที่ยอมสละชีวิตเพื่อรักษาคำมั่นสัญญาที่ให้ไว้กับมารดานั่นเอง