ยิ่งโตเพื่อนยิ่งหาย หรือจริงชีวิตกำลังคัดกรองสิ่งที่ดีที่สุดให้เรา

เราเคย..ย้อนกลับไปนั่งดูรูปเก่าๆสมัยเรียนกันไหมรูปที่มีเพื่อนรายล้อมนับสิบคน.. แต่พอเราเติบโตขึ้นตามระดับเรื่อยๆมักจะมีเพื่อนไม่กี่คนที่ยังได้พูดคุยอยู่..พอเติบโตเราจะรู้ว่า ปริมาณ เพื่อนที่เราสะสมไว้นับสิบคน..ในระหว่างทางมักมีคนหล่นหายไปเรื่อยจนกันไม่กี่คน เพราะความสุขไม่ได้ขึ้นอยู่กับมีจำนวนคน.แต่ใครที่ยังเดินกับเราในวันที่ฟ้าร้องเสียงดังต่างหาก

• เพราะ "เวลา" มีมูลค่าแพงเกินกว่าจะเสียไปกับสิ่งที่ไม่ใช่ ย้อนไปตอนวัยรุ่นเราจะไปปาร์ตี้ สังสรรค์ ทุกคืนอาจเป็นเพราะ กลัวเพื่อนไม่ครบหรือตกเทรนด์ พอโตขึ้นจะค่อยๆเรียนรู้ว่าเวลาที่มีควรแลกเป็นวันพักผ่อนแม้เพียงเล็กน้อย เราไม่ใช่ หยิ่ง แต่ เลือก ความสัมพันธ์ที่ไม่ต้องพยายามจนเหนื่อย บางครั้งการหล่นหายของเพื่อนบางคนไม่ใช่เรื่องที่ น่าเศร้า แต่มันการคืนพื้นให้ได้เราดูแลตัวเอง

• แรงเหวี่ยงของ "ทัศนคติ" (The Filter of Mindset)  ชีวิตเหมือนการเมล็ดกาแฟ หากคั่วในอุณหภูมิที่ต่างกันรสชาติที่ได้ก็ยอมต่างกัน เมื่อเติบโตขึ้น ต่างคนต่างคนละทิศ มุ่งไปตามเป้าหมายที่เปลี่ยนไป เพื่อนที่เคยถูกคอกันอาจจะกลายเป็นคนแปลกหน้าเพราะเราไม่ได้มองในมุมเดียวกันและแยกย้ายกันไปเติบโต มันเป็นเรื่องธรรมดา

•  คุณภาพที่สกัดจากความขมขื่น ใน..ความสัมพันธ์ของเพื่อนที่เหลือมักผ่านบททดสอบมาแล้ว ไม่ว่า ทุกข์ สุข หรือในวันที่ล้มเหลว มิตรภาพที่เหลือกันเพียงเล็กน้อย เหมือนกาแฟที่สกัดเข้มข้น แม้เหลือในปริมาณน้อย แต่รสชาติลึกซึ้งจริงใจ กว่ามิตรภาพที่เจือจางด้วยคนมากมาย

• 

  เพื่อนที่น้อยลงไม่ใช่ความล้มเหลวในความสัมพันธ์แต่คือสัญญาณของวุฒิภาวะ เราต้องเรียนรู้การใช้ชีวิตที่มีคุณภาพมากกว่าปริมาณ และอย่าไปเสียใจกับคนที่หล่นหายระหว่าทางและขอบคุณคนที่ยังอยู่ด้วยกันในวันนี้ ชีวิตไม่ได้คัดเพื่อนออก แต่คัดกรองความสบายใจให้เราต่างหาก