ไออุ่นที่เหน็บหนาว ที่ถูกความซื่อสัตย์ตอบแทนด้วยการนอนด้วยกันสามคน

เคยเป็นไหม..ห้องที่ดูกว้างขวางเวลาหายใจมันเหมือนแคบลงจนจะหายใจไม่ออก ความซื่อสัตย์ของเราถูกมีอีกคนเข้ามาในพื้นที่..มันเป็นความกระอักกระอ่วน เมื่อลมหายใจถูกชั่วขณะ..เมื่ออีกคนเปิดประตูเข้ามา เป็นค่ำคืนฤดูร้อนที่หนาวมาก..เมื่อต้องนอนเรียงสามคน.มันเกิดคำถามอยู่ในใจมากมายเป็นความมืดที่เหน็บหนาว..ขณะที่อีกคนหลับสบายใจในค่ำคืน 

ตำแหน่งที่บอกทุกอย่าง คือ เขาเลือกนอนตรงกลางมันบอกถึง การควบคุมอำนาจ เหมือนควบคุมความรู้สึกทั้งสองคนไว้..อย่างเขาคือศูนย์กลางของจักวาล ส่วนเราที่ด้านขวาถ้านอนดิ้นอาจจะตกเตียงได้.ส่วนเขาที่อยู่ตรงกลางจะนอนแบบก็ได้มีทั้งขวาและซ้ายคอยรองรับอยู่..นั่นคือการกระทำที่สะท้อนความคิดในตัวตนเขาได้อย่างดีเลย..เราเป็นแค่เพียงเศษเลี้ยวในชีวิตเขา..ไม่สนใจหัวใจของเราว่าจะเจ็บปวดแค่ไหน

เสียงลมหายใจที่บีบคั้นหัวใจ ค่ำคืนแห่งความมืดมิด ได้เพียงแค่ลมหายใจแค่เราสามคน หันไปมองเข็มของนาฬิกาที่เดินไปอย่างช้าๆ และความอึดอัดได้เห็นเขาดูแลใส่ใจอีกคน..เหมือนถูกลงโทษทั้งที่เราไม่ได้ผิดอะไร..เหมือนถูกความซื่อสัตย์ของเราถูกทำลาย เพราะเขารู้ว่าเรารักและยอม รับความผิดเพี้ยนได้

การล่มสลายของความเคารพตัวเอง  เกิดคำถามที่มาจากความเงียบเบาๆนั้นว่า เรามาทำอะไรที่นี่ เพราะการนอนด้วยกันสามคน ไม่ใช้เป็นเรื่องที่เปิดกว้างแต่มันสะท้อนถึงการให้เกียไม่ให้เกียรติซึ่งกันบนพื้นฐานความซื่อสัตย์ที่ควรมี รู้สึกอายตัวที่ต้องมาแชร์ คนรักในพื้นที่ส่วนตัว

สรุป ความรักที่แลกมาด้วยการลดคุณค่าตัวเอง..มันไม่ใช่ความรักแต่เป็นความทรงจำที่ไม่มีวันลืม..ไออุ่นที่ได้มาจากคนรักใจร้ายที่ไม่มีความซื่อสัตย์.มันคือไออุ่นปลอมๆที่ทำให้หัวใจเราหนาวได้ตายลงไป