จักรวาลของความรักพื้นที่อันกว้างใหญ่ที่ไม่ควรจำกัดไว้ที่เพียงคนเดียว

เรามักถูกสอนในของเรื่องความให้ รักเดียวใจเดียว เหมือเป็นการหล่อหลอมในทุกวัน แต่ใครจะรู้บ้างนั่นคือสิ่งที่อันตรายที่สุด นั่นคือการฝาก ลมหายใจไว้กับอีกคนหนึ่งโดยที่ไม่รู้ตัว ถ้าย่อส่วนของจักรวาล

ที่กว้างให้และไร้ขีดจำกัดให้เหลือเพียงพื้นที่แคบๆหรือห้องเล็กมีแค่คนเราเพียงคนเดียวที่ถือลูกกุญแจไว้ ลองคิดว่าถ้าวันหนึ่งเขาเกิดทำกุญแจหล่นหายหรือตั้งใจที่จะโยนทิ้งไป เราจะกล้าเดินตัวเดียวได้อีกไหมในเหมือนได้ฝากลมหายไว้กับอีกคนหนึ่งไว้

      : การขยายอาณาเขตหัวใจ การนอกใจคนรักไม่ใช่ความผิดเพราะมันคือการรอดชีวิตที่เราไม่ต้อง เจอปัญหาเดิม ไม่จบสิ้น มันอาจเป็นทางรอดเดียวที่มักจะทำกันเป็นส่วนใหญ่ 

     : อย่าปล่อยให้ความรักแบบชู้สาวกิน..กัลยาณมิตร   เพื่อนคือกระจกที่สะท้อนตัวเราในวันที่สูญเสียความเป็นตัวตนไปกับความรัก แต่การรักษาเพื่อนรอบข้างก็สำคัญ เพราะในวันที่มีความรักทุกคน ชื่นชอบ ยินดี ไปด้วยกัน แต่ถ้าเกิดรักสะดุจเพื่อนก็สามารถเป็นตาข่ายที่คอยรองรับในวันที่หัวใจบอบช้ำ เหมือนชิงช้าที่คอยนั่งเป็นเพื่อน

   : สร้าง "รัก" ในสิ่งที่ไม่ทรยศ...! ไม่ว่าจะเป็นงานใดๆก็ตามรวมกระทั่งความฝัน สิ่งเหล่านี้ คือคนรักที่จริงใจที่สุด ยิ่งเราทุ่มเทใจไปมากขนาดไหน มันยิ่งส่งผลตอบแทนคุณค่าในตัวตนเรามากเท่านั้น มักต่างจากคน..ยิ่งเราทุ่มเทให้เทใจมากขนาดไหน บางคนเขายิ่งมองเห็นเราเป็นของตาย

  : จุดศูนย์กลางที่ต้องโฟกัส จักรวาลยังต้องมีดวงอาทิตย์ และถ้าเกิดพระอาทิตย์ดวงนั้นเป็น "เรา" ที่ไม่ใช่เขา การรักตัวเองก็ไม่ใช่การเห็นแก่ตัว เรียกงสั้นว่า การสร้างแรงดึงดูดที่แข็งแรง ที่จะทำให้ดาวดวงอื่นๆอยากโครจรอยู่รอบๆๆตัวเรา และไม่จำเป็นต้องวิ่งไล่ตามวงโครจรของคนอื่นนั้นเอง

        สรุป รักให้กว้างเพื่อที่จะได้เจ็บสั้นลง "จักรวาลของความรัก" ไม่ควรเป็นที่ยึดติดกับใครแต่ควรเป็นพื้นที่เปิดโล่งและสามารถรักทุกคนเช่น พ่อแม่ รักเพื่อน หรือ รักงาน ได้พร้อมกับรักตัวเองและเขาไปด้วยกัน ความรักมีหลายรูปแบบในเวลาเดียว คือการประกาศอิสระว่า ความสุขของเราไม่มีใครถือสัมปทานได้แต่เพียงผู้เดียว" เมื่อเราไม่ได้จำกัดรักไว้เพียงคนเดียว ในวันที่รักหนึ่งวูบลงไป  ท้องฟ้าของเราไม่ได้มืดมิดเพราะยังมีดวงดวงอื่นที่ยังสว่างกว่าและพร้อมทำทางเดินใหม่เราได้เสมอ