"หญ้าที่ไร้ค่า คุณงามความดีก็ยังประดับในแผ่นดิน" สีสันแห่งความสุขเข้าใจทุกข์มากกว่าที่เดิน

หญ้านั้นยังคงงดงามเสมอ  หญ้าที่ว่าใช่เสนอให้ขยับขยาย 

ดอกไม้นั้นคือส่วนของหัวใจ  ดอกไม้ในป่านั้นสร้างลำพังไสวในเส้นทางที่มั่นคง

ทุกมุมมองทุกเส้นทางที่โรยไว้ด้วยดอกหญ้า ต้นไม้นั้นผูกพันกับหญ้าที่คงค่ากว่าปักในแผ่นดิน

    สร้างความสุข สร้างถนนหนทางที่สร้างสุข  แม้ว่าต้นหญ้านั้นยังให้คุณค่า สิ้นความทุกข์ไปในสถานเรามองเห็นสีสันสวยงามตระการตาไป และเรื่องราวต้นหญ้านั้นได้ประจักษ์ตา การมองหัวใจของคนเรา คนเรานั้นสามารถที่จะสร้างความสุขได้ทั้งหมด ไม่มีใครที่เกิดมาอย่างไม่มีสิ่งที่สื่อสาร หัวใจของคนเรานั้นเมื่อสิ้นไปก็ไม่มีสิ่งไหนที่จะมาทดแทน ก่อนหน้าที่เราสร้างและสื่อสารสิ่งที่ได้ในคุณค่าต้นหญ้าที่เรานั้นปลูก ปลูกไว้อย่างงดงาม แต่เมื่อเวลานั้นผ่านไป ต้นหญ้าที่หมดในส่วนของความสุขลงแล้ว เกิดเป็นในส่วนของปุ๋ยลงไปในดิน ดินนั้นยังให้คุณค่ามากกว่าทุกสิ่ง 

   ก่อนที่เรานั้นจะเข้าใจในความสุข  ก่อนที่ความทุกข์ของเราจะต้องประสบความสำเร็จ สิ่งที่เน้นในเรื่อราวสามารถที่จะเข้าใจได้ ต้นไม้นั้นสร้างความสุขไว้มากมาย ต้นสนในส่วนของความรัก ถนนที่ถือในความสุข สุขที่ได้มากกว่าหมอกในยามเช้านั้นให้ความสุข ก่อนหน้าที่เราคิดในส่วนของความฝัน

    เราเองเคยคิดว่าจะเดินทางไปยังสถานที่แห่งใหม่ ทางตรงที่สวยงามอย่างไม่มีวันจะสื่อสัมพันธ์ถึง ต้นไม้นั้นเรียงรายกันอย่างสวยงาม เพื่อปกป้องในส่วนของขอบถนน  เหมือนเส้นทางของการเดินทาง

     ดอกหญ้าที่เกิดขึ้นมาอย่างหนาแน่น ดอกไม้ยังคงแตกยอดและผลิออกมาอย่างสวย สีขาวสีสื่อสัมพันธ์กับความงาม ดอกมากกว่าจำนวนมาก มีการแผ่ขยายมามากกว่าที่เรานั้นเห็น ยิ่งออกดอกมาก ยิ่งต้นนั้นก่อเกิดมาอย่างไม่ไว้ใจ แต่ทุกครั้งที่เรานั้นสื่อสารไปจะส่งหัวใจที่วุ่นวาย 

   ชีวิตของคนเรานั้นก็เหมือนกัน  ไม่ว่าจะเกิดในส่วนของสิ่งใดนั้นขึ้นสุดท้ายแล้ว สิ่งเหล่านี้นั้นจะหายไปได้เหมือนกัน ต้นไม้ที่ว่ายิ่งใหญ๋ เมื่อชีวิตนั้นหมดสิ้นลงก็จะหายไปอย่างไม่มีวี่แวว เหมือนกันกับชีวิตคนเมื่อล้มลงหรือว่าตายจาก ก็จะไม่เหลือให้เห็นแต่สิ่งที่จะยังคงอยู่คือเรื่องราวที่มีไว้ให้คนได้จดจำเท่านั้นเอง