ใต้ถุนที่ยังไม่ยอมว่าง Ep.2

หลังจากคืนนั้น ฉันย้ายกลับเข้าไปนอนบ้านใหญ่กับยาย ไม่เฉียดเข้าใกล้เรือนไม้ท้ายสวนอีกเลย ต่อให้กลางวันแสก ๆ ฉันยังไม่อยากเดินผ่านบันไดมันตรง ๆ ต้องอ้อมเอา

ทุกอย่างควรจะจบแค่นั้น

ถ้าคืนนึงฉันไม่ตื่นเพราะเสียงฝีเท้า

มันดังมาจากนอกบ้านใหญ่

ไม่ใช่บนพื้นไม้ แต่เป็นเสียงเหยียบดินเปียก ๆ

ค่อย ๆ เดินผ่านหน้าต่างห้องฉันไปทางท้ายสวน

ฉันบอกตัวเองว่าเป็นแมว เป็นหมา เป็นอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่ “มัน”

แต่แล้วก็ได้ยินเสียงเดิม

เสียงที่เคยเรียกฉันใต้ถุนบ้านนั้น

คราวนี้มันไม่ได้เรียกชื่อ

มันพูดชัด ๆ ว่า

“ยังไม่มีใครลงมาแทนเลย”

ฉันตัวแข็งทื่ออยู่บนที่นอน

เสียงฝีเท้าหยุดตรงหน้าต่างพอดี

ทั้งที่ผ้าม่านปิดอยู่

แต่ฉันรู้สึกได้ว่ามีใครบางคนยืนอยู่อีกฝั่ง

ใกล้จนถ้าเอื้อมมือไปอาจแตะโดนกระจก

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันตัดสินใจเล่าให้ยายฟังทั้งหมด

ยายฟังเงียบ ๆ ก่อนจะพาฉันเดินไปท้ายสวนกลางแดดจัด

ใต้ถุนเรือนไม้ยังโล่งเหมือนเดิม

ดินแข็ง แห้ง ไม่มีรอยขุด ไม่มีอะไรผิดปกติ

ยายชี้ไปตรงกลางใต้ถุน

แล้วพูดเบา ๆ “ตรงนี้แหละ วางโลงคนสุดท้าย”

ฉันมองลงไป แล้วเพิ่งสังเกตว่า

พื้นดินตรงนั้นยุบต่ำกว่าจุดอื่นเล็กน้อย

เป็นสี่เหลี่ยมพอดีกับขนาดคนหนึ่งนอน

คืนนั้นฉันฝัน

ในฝัน ฉันนอนหงายอยู่ใต้ถุนบ้าน

มองขึ้นไปเห็นพื้นไม้ด้านบน

และมีเงาคนเดินไปมาอยู่ในห้องที่ฉันเคยนอน

เงานั้นหยุด ก้มหน้ามองลงมาตรงช่องพื้น

เหมือนรู้ว่าฉันอยู่ข้างล่าง แล้วเสียงกระซิบก็ดังชัดอยู่ข้างหู

ทั้งที่ในฝันฉันขยับไม่ได้เลย

“ทีนี้เธอเข้าใจหรือยัง

ทำไมฉันถึงอยากขึ้นไปข้างบน”

ฉันสะดุ้งตื่น หายใจไม่ทัน

แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจแทบหยุดคือ ฝ่าเท้าฉันเปื้อนดิน ดินสีเดียวกับใต้ถุนเรือนไม้ท้ายสวน

ตั้งแต่นั้นมา ทุกคืนฉันต้องล็อกหน้าต่างแน่น

เพราะบางคืนจะมีเสียงเล็บขูดไม้เบา ๆ จากทิศท้ายสวน

เหมือนมีใครพยายามปีนขึ้นมาจากพื้นดิน

ยายเริ่มเอาสายสิญจน์มาขึงรอบบ้านใหญ่

บอกว่า “กันไว้ก่อน มันยังหาที่นอนไม่ได้”

ฉันไม่รู้ว่า “มัน” คือใคร รู้แค่ว่ามันยังไม่ไปไหน

และตราบใดที่ใต้ถุนหลังนั้นยังว่าง

สักวันหนึ่ง มันคงต้องได้ใครลงไปนอนแทนจริง ๆ

คำถามเดียวคือ คนนั้นจะเป็นใคร

ระหว่างคนที่อยู่ข้างล่างอยากขึ้นมา หรือคนที่อยู่ข้างบน

เผลอตอบรับเสียงเรียกในความมืด.