"คายหมอธรรม" เตรียมสำหรับพิธีกรรมความเชื่อ เมื่อรักษาแพากย์ปัจจุบันไม่หาย ต้องพึ่งทางธรรม

ความเชื่อนั้นยิ่งใหญ่จะต้องได้เห็น 

เชื่ออย่างที่เป็นสื่อสารตำนานสอน 

ไม่ได้จะเป็นง่ายๆ ตามที่ใจเรานั้นจับจอง

เริ่มเพิ่มจากสองจากสิ่งที่งดงามตามความจำเป็น

อย่างแรกคือรักษาตามที่หมอส่อง 

คนที่ส่องนั้นพอรู้จะส่งให้หมอแก้ 

เมื่อแก้แล้วจะมีหมอมาดูแล ระยะเวลานั้นแสนจะยาวนานกว่าจะเห็นสิ่งที่ทำ

   วันนี้จะมาเล่าถึงสิ่งที่เรานั้นเจอมาตั้งแต่เด็กจนโต นั่นคือการตั้งคายหรือการจัดเพื่อที่จะให้หมอนั้สมาช่วยผู้ป่วย ในทางความเชื่อนั้นหากว่าเรานั้นมองจะถือว่าเป็นสิ่งที่แล้วแต่วิจารณญาณของแต่ละคนเพราะว่าสิ่งเหล่านี้จะบังคับให้ใครนั้นมาเชื่อยากมาก ต้องมาเจอกับตนเอง

   การรักษานี่จะเป็นช่องทางสุดท้ายที่เรานั้นจะทำหลังจากที่ได้ไปรักษาในส่วนของทางการแพทย์ปัจจุบันมีการตรวจทุกอย่างแบบถี่ถ้วน จากนั้นหมอบอกกับเรานั้นว่าผู้ป่วยไม่ได้เป็นอะไร สามารถที่จะกลับมารักษาที่บ้านได้ แต่พอมาถึงบ้านกับว่ามีอาการยังเหมือนเดิมหรือว่าอาจจะแย่กว่าเดิม  ไม่พูดไม่จา สายตาลุกลี้ลุกลน ทางพ่อแม่จะต้องมองแล้วว่านี่ไม่ได้เกิดจากโรคแต่เกิดจากสิ่งที่เรานั้นมองไม่เห็น 

   เราก็จะเริ่มบอกหมอธรรมหรือหมอส่องเพื่อที่จะมาหาสาเหตุในสิ่งที่แสดงออกมา การจะบอกหมอนั้นจะต้องเตรียมในส่วนของดอกไม้เทียนคู่นั้นไปที่บ้าน และหาในส่วนของวันในการแก้หรือส่อง 

  สิ่งที่ต้องเตรียมคือในส่วนของอาหาร ไมจีบขุยยา เตรียมว่าสำหรับบรรพบุรุษที่ได้เรียกมาถาม มีพาหวานหรือว่าอาหารหวานสำหรับถวาย น้ำที่ใสาในแก้วนั้นคือน้ำเปล่า เตรียมไว้ก่อนที่จะทำพิธีการเรียก

  ในพิธีกรรมนี้ผู้ป่วยจะต้องรอนหันหัวมาทางผู้ทำพิธี จากนั้นก็จะให้นอนเพื่อที่จะสงบ หรือว่าบางคนนั้นก็ลุกไม่ไหว นอนจนกว่าพิธีจะจบเพราะว่าค่อนข้างที่จะยาว

   ต่อจากนั้นจะต้องนำในส่วนของขันธ์ 5 และผ้าดิบสีขาววางไว้ ขันหมากเบ็งหนึ่งคู่  ดอกไม้เทียนคู่นำใส่จาน จากนั้นจะเริ่มในการทำพิธี 

   ในลักษณะแบบนี้เรานั้นสามารถที่จะทำพิธีเพื่อที่จะมองในส่วนของใบหน้า จากนั้นเบาจะหัวเราะไม่ออก ร้องไห้ไปตามกัน เพราะว่าความซู่วาม 

   ส่วนนี้ก็มีความจำเป็นการนำกระติบข้าวที่มีการใส่กล้วย ข้าวต้ม  ไข่ต้มมาเพื่อที่จะฃองที่จะกลิ้งในสิ่งที่ทุกคนน้้นบอกว่าเขาโดนผีครอบงำ  

    หากแต่ในการทำพิธีนั้นจะต้องมีการเปิดในส้วนของกระติ๊บข้าว นำมาผสมกัน 

   การนั่งธรรมและสิ่งที่มีการหามาในครั้งนี้ไม่ใช่การเตรียมเพียงครั้งเดียว แต่คือสิ่งแรกที่จะทำนั่นคือการให้หมอในหมู่บ้านนั้นมาส่องดูว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ จากนั้นจะส่งต่อไปในส่วนของหมอส่อง และต่อให้ไปยังส่วนของหมอแก้ ตามหน้าที่ ไม่ใช่ว่าจะจบเพียงพอคนเดียว เพราะแต่ละหมอนั้นมีความถนัดที่ไม่เหมือนกัน 

   การนั่งธรรมนั้นจะมีการไหว้ บรรพบุรุษจากนั้นจะเรียกมาถาม ที่อยู่ตามบ้านช่อง หรือที่เจ้าของบ้านผู้ป่วยนับถือ และหากสงสัยจะถาม เรานั้นให้นั่งใกล้เพื่อมองในการนั่งธรรม จะมีการพูดคุยเป็นระยะ แต่สิ่งที่ตะต้องมีอย่างขาดไม่ได้ "คาย" ต้องเตรียมให้ครบ ต่อด้วยพาหวานสำหรับใช้ในการต้อนรับบรรพบุรุษ 

   ความเชื่อคือความพอใจ หากว่าเรานั้นไม่เชื่อเรานั้นจะต้องอยู่นิ่งเงียบไม่ต้องไปเสนอในส่วนของความคิด เพราะคนเรานั้นไม่เหมือนกัน แต่ก่อนทำอย่างไร สุดท้ายแล้วก็ต้องเพิ่งสิ่งเหล่านี้เพราะว่าไปหามาแล้วทั้งหมดแต่ไม่หาย ต้องลองในทุกหนทาง