สาวผู้ไทบ้านกุดหว้าในชุดผู้ไทแท้ เสื้อภูไทดำผ้าถุงสีดำลายมัดหมี่ ใส่สไบลายมัดหมี่สีแดงแพรฟ้อยโพกผมพร้อมเครื่องประดับครบชุด

สาวผู้ไทบ้านกุดหว้าในชุดผู้ไทแท้ 

เสื้อภูไทดำผ้าถุงดำลายมัดหมี่ 

ความสุขนั้นใส่สไบลายแดงแพรฟ้อยบนหัว

ถือเป็นการแต่งกายที่ครบคงความงาม 

ในการฟ้อนรำงานภูไทนานาชาติสีสันละลานตา

   พร้อมฟ้อนท่าใส่ดนตรีไพเราะสดใสสวยงาม

  ชนชาติพันธุ์เผ่าภูไทนั้นเริ่มขึ้นหลังจากที่มีเสียงดนตรีสดบรรเลง เสียงเพลงประสานเสียงได้ไพเราะมาก เป็นเสียงที่เรานั้นคุ้นเคย ก่อนหน้านั้นเราเองไม่ได้ค่อยสนใจกับเรื่องเหล่านี้แต่เมื่อเวลาผ่านไปจนถึงช่วงเวลาของการที่เรานั้นจะทำงาน 

   เราออกนอกประเทศแต่สิ่งที่ทำให้เรานั้นรู้สึกถึงความสำคัญของดนตรีภูไทเมื่อเรานั้นได้ยินเสียง กลับทำให้รู้สึกว่าทำไมไพเราะและสร้างสีสันได้ยากเช่นนี้ ไม่มีใครมอบความสุขและเสียงเพลงได้ไพเราะเท่าเพลงที่เรานั้นเคยฟังในบ้านเรา 

  ชาวภูไทบ้านกุดหว้านั้นยังคงรักษาในส่วนของวัฒนธรรมภูไทไว้อย่างดีงาม ก่อนหน้านั้นอาจจะไม่มีในส่วนของการร่ายรำ แต่สำหรับชางบ้านกุดหว้านั้นเด็กสาวทุกคนจะได้รับการสอนในการฟ้อนรำตั้งแต่เด็กๆ รวมถึงการแต่งกาย แต่งกายด้วยชุดพื้นเมืองในการแต่งงาน หรืองานต่างๆ  ส่วนของผ้าขิดนั้นจะเป็นผ้าที่ทอขึ้นมาเอง บางชุดนั้นมีการปลูกตั้งแต่ฝ้าย ทำทุกขั้นตอนจนกลายเป็นเสื้อที่งดงาม 

   รอยยิ้มพิมพ์ใจที่ส่งความรู้สึกออกมาจากภายใน หัวใจแต่ละดวง ผ้าถุงลายขิดนั้นจะมีตีนของผ้าถุงในลวดลายต่างๆ กันตามจินตนาการผู้ทอ ชอบลวดลายไหนแกะออกมาแต่จะคงในส่วนของลวดลายเอกลักษณ์ที่งดงาม 

  ความสุขในการร่ายรำนั้นสร้างความสุขแต่สิ่งที่ชาวบ้านกุเหว้านั้นแตกต่างจากชาวภูไทที่อื่นคือ ปิ่นปักผมะวงมาลัยไม้ไผ่ ที่สวยกว่าที่ใด มองแล้วให้ความสุขที่สวยหรู 

   การย้อน หรือภาษาภูไทเรียกกันว่าการโย้มเซ่อเพลง ให้มีจังหวะที่พร้อมเพรียงกันนั้นดูแล้วสวยงามมาก คุณค่าที่คู่ควรและเป็นระเบียบ 

   ตอนเด็กๆ ชอบนั่งดูการร่ายรำตอนที่มีในส่วนของนางรำจำนวนมาก ที่ฟ้อนรำด้วยรอยยิ้ม ในระยะทางที่ไม่ไกล การววมใส่ชุดภูไทนั้นถือว่ามีเสน่ห์มาก ยิ่งมองยิ่งสวย และชอบในการมอง มองแล้วมองมุมไหนสวย หน้านาของชาวภูไทนั้นก็มีความแตกต่างจากชนชาติอื่น ด้วยสีผิวที่เหลืองทองคงในความสวยงาม มองแล้วสบายใจยิ่งขึ้น 

   ใครอ่จจะบอกว่าภาษาภูไทนั้นฟังไม่เข้าใจ แต่สำหรับเรานั้นเรารักในการพูดภาษาบ้านเกิดของเรามากกว่า และไม่อายที่จะสื่อสารด้วยภาษาภูไทบ้านของตนเอง