วิถีภูไทตายโหงอย่างว่านั้น คงได้เพียงการฝัง ไร้การพบปะห้าปีขึ้นไปค่อยทำบุญหา

ทุกการจากลาคือความเจ็บปวด 

ยังร้าวรวดไปถึงฝั่งที่สร้างสรรค์ 

เรามีทุกข์บ้างสุขบ้างอย่างเราเรา 

เหมาะมมได้เท่านั้นคือสิ่งที่งดงามไป

ในส่วนของเรื่องราวเฝ้าถามถึง 

จะรำพึงถึงการเฝ้าสื่อสาร 

เน้นความสุขเน้นเรื่องราวประสานกัน 

ขอให้เธอเดินถึงฝัน วันแห่งการจากลา

   ความเชื่อเรื่องของการจากลานั้นคงจะเป็นอีกหลายความตั้งใจ แม้ว่าเรานั้นจะจากไปแบบไม่มีวันกลับ แต่การจากลาแบบนี้เรานั้นจะรู้สึกว่าเขานั้นหายไปเฉยๆ  ไม่มีเสียงไม่มีหน้าตาหรือว่ารูปร่าง แม้เราเองจะเงียบเหงาหรือว่าเศร้าใจ แต่เมื่อเส้นทางนั้นเดินมาถึง สิ่งที่เปลี่ยนไปจากความต้องการคือ รับไม่ได้ ไม่เอา ไม่ใช่แล้วเขานั้นยังอยู่ 

  การตายแบบไม่มีการป่วยหรือจะเรียกว่าตายโหงนั้น แน่นอนว่าคนเรานั้นยากที่จะพบเจอในเรื่องแบบนี้ เพราะจะบอกว่า ไปเถอะไปหาในส่วนของชีวิตหลังความตาย แม่นั้นยากจะรับได้ เพราะว่าจากลูกชายที่มีหน้าที่การงาน มีครอบครัว มีเจ้าตัวเล็กเป็นตัวแทนของความรักแล้ว แต่สุดท้าย ไม่มีแม้คำร่ำลาจากใคร เพียงคำว่าเหนื่อยแล้วหัวใจก็หยุดเต้นไป 

  ข่าวร้ายได้ยินว่าออกกำลังกายแล้วก็จากไปนั้นค่อนข้างเยอะ เงียบไปหยุดหายใจ ร้องไห้แทบขาดใจ จากที่เคยอยู่สามคนพี่น้องกลับไม่มีแล้วคนกลาง จากไปทั้งที่ไม่ำด้เจอหน้านานกว่า สามเดือน ผ่านปีใหม่ไปเท่านั้นก็จบลงไปเลย 

   ความเชื่อของชาวภูไทเรื่องของการเสียชีวิตแบบที่เรานั้นไม่ได้มีอาการป่วย หรือเป็นอะไรนั่นคือการตายแบบ ตายโหง ตายแบบนี้ เน้นในส่วนของการนำไปฝัง ไม่มีการเผา เพราะจะทำให้มีผลต่อคนอยู่ มีความเชื่อว่าจะต้องตายต่อไปเรื่อยๆ จนกว่าจะพอใจ จึงไม่มีใครกล้า จึงได้นำมาเผา และการเผานั้นจะต้องรอมากกว่าห้าปีถึงจะทำบุญเพื่ออุทิศหา

   ไม่ต้องพบเจอกับพระและไม่ต้องทำบุญร้อยวัน ไม่ต้องทำอะไรที่สื่อ หรือรวมทั้งไม่ต้องจัดงาน บางศพนั้นมาถึงไม่เอาเข้าบ้านเลย ไปฝังได้เลย หลากหลายชรวิตคงอยู่ได้ยากลำบากเหมือนกัน บางครั้งชีวิตก็มีอะไรให้เรานั้นคิดค้นเสมอ เพราะเรานั้นจากกันเพียงกาย แต่ว่าจิตใจไม่เคยลืมคนที่เราเคยรู้จัก ตายผิดธรรมชาติก็จะต้องเสี่ยงไข่เพื่อหาในส่วนของหลุมที่จะขุดลงไป ระยะเวลาในการขุดนั้นถือว่ายาวนานมาก แต่ใครจะไปรู้ว่า ชีวิตเขานั้นจะสั้นขนาดนี้ เพียงเพราะเหนื่อยแล้วหัวใจก็ไร้การเต้นต่อ ชีวิตก็สิ้นสุดลงเท่านั้นที่ยากจะถามไถ่