สมองมีไว้ให้คิด ไม่ใช่สักแต่ว่าจำ

Paper is to write thinvs down that we need to remember, Our brains are used to think.

กระดาษมีไว้เขียนสิ่งที่เราต้องการจำ

สมองของเรามีไว้สำหรับคิด

มีคาถาบทหนึ่งที่ถือว่าเป็นหัวใจนักปราชญ์ คือ “สุ จิ ปุ ลิ วินิมุตโต กถัง โส ปณฺฑิโต ภูเว” แปลว่า ผู้ปราศจาก สุ จิ ปุ ลิ จะเป็นบัณฑิตได้อย่างไร

สุ ย่อมาจาก สุตะ แปลว่า ฟัง

จิ ย่อมาจาก จินตะ แปลว่า คิด จินตนาการ

ปุ ย่อมาจาก ปุจฉา แปลว่า ถาม

ลิ ย่อมาจาก ลิขิต แปลว่า จด

จะเห็นได้ว่าไม่มีคุณสมบัติท่องจําเป็นส่วนหนึ่งของหัวใจนักปราชญ์เลย การเรียนแบบสร้างความเข้าใจไม่ควรจดทุกอย่างที่อาจารย์พูด แต่ให้เลือกจดเฉพาะจุดที่สําคัญ ไม่ต้องเน้นลายมือสวยจะทําให้เสียเวลา แต่ขอให้อ่านออกและเป็นระเบียบ แล้วค่อยมาลอกใหม่ หรืออาจจะพิมพ์เข้าคอมพิวเตอร์ในภายหลังพร้อมกับทบทวนไปในตัว

ขณะเรียนให้เอาเวลาส่วนใหญ่นั่งมองและฟังเพื่อให้เข้าใจ และไม่จําเป็นต้องอัดเทปเพื่อนำมาเปิดฟังในภายหลังด้วย การทำเช่นนั้นแสดงว่าไม่เข้าใจในสิ่งที่ฟังขณะนั้น ทำให้สรุปรวบยอดไว้ในกระดาษไม่ได้ และเป็นการผัดวันประกันพรุ่ง เพราะเมื่อคิดว่าอัดเทปไว้แล้วก็จะไม่ตั้งใจฟังสิ่งที่อาจารย์กำลังบรรยายเท่าที่ควร เพราะคิดว่าจะเปิดฟังอีกเมื่อไรก็ได้ แต่ความจริงเป็นการเสียเวลามากที่จะกลับมาฟังอีกรอบหนึ่ง ในขณะที่คนอื่นๆ เขาไปเรียนเรื่องอื่นกันต่อแล้ว

สถาบันในประเทศอังกฤษมีการจัดอันดับทักษะการใช้ภาษาอังกฤษของประชาชนทั่วโลก ปรากฏว่าประเทศไทยอยู่ในอันดับท้ายๆ ของตาราง นั่นก็เพราะว่าการเรียนการสอนภาษาอังกฤษในประเทศไทย เริ่มจาก ท่อง >เขียน >อ่าน >พูด ฟัง แต่ถ้าเป็นการศึกษาที่ถูกต้องตามหลักจิตวิทยาแล้ว ต้องเริ่มต้นเรียนจาก ฟัง พูด อ่าน เขียน >ท่อง

ในวัยเด็กเราทุกคนจะฟังเป็นก่อนพูดเป็น ทักษะการฟังสำคัญมากที่สุด สําหรับการเรียนภาษา ดังนั้น การเรียนในชั่วโมงภาษาอังกฤษ ครูผู้สอนควรจะไม่พูดภาษาไทยเลย รวมไปถึงนักเรียนทุกคนในห้องก็ต้องพูดคุยกันเป็นภาษาอังกฤษด้วย