เพราะเขาคือ"สายน้ำ" ที่ไม่เคยไหลกลับชีวิตก็ต้องเดินไปต่อ ไร้การกลับมาแก้ไขในสิ่งที่เรานั้นทำผิด

เธอคือใครเรานั้นไม่อาจจะให้นิยามได้ 

เข้ามาในชีวิตเมื่อไหร่ เหตุผลแค่อยากได้ในสิ่งที่หวัง  หรือหากว่าต้องการจะชนะเราเท่านั้นกัน

ความพยายามจึงไม่ผลันเปลี่ยนเส้นทางที่ก้าวไป

เมื่อได้ในสิ่งที่ต้องการสิ้น ก็หาทางโดดดิ้นสิ้นและหาย  สิ่งที่ดีทำไว้ตั้งมากมาย 

สุดท้ายสิ่งที่ให้คือคำด่าทอเราจะร้ายยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉาน 

  ทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกนี้ไม่เคยยุติธรรมกับใคร ที่ผิดต่อตนเอง ตอนนั้นเราอาจจะคิดว่าเขานั้นรักตัวของเราจริง แต่ที่ไหนได้ เมื่อระยะเวลานั้นพิสูจน์ทุกอย่าง เริ่มแรกกับหลังจากนั้นมันเปลี่ยนไปมีคนเคยบอกเราว่า ใช่เขานั้นไม่เคยที่จะรักตนเอง 

  ทุกครั้งที่เรานั้นไม่สบายใจ สายน้ำ เสียงน้ำตก คือสิ่งที่จะช่วยให้เรานั้นผ่อนคลายอย่างมาก ใจสบาย สีเขียวคือความสุข นั่งมองน้ำที่ไหลไป ไม่เคยจะหยุดมองว่าระหว่างทางมีอะไรบ้าง แน่ทุกอย่างนั้นก็จะหายไป 

  เหมือนสิ่งที่เรานั้นเจอ เขาอาจจะอยู่ในใจของเราบ้าง แต่ความห่างเหิน การแสดงท่าทีที่เปลี่ยนไปนั้นกลับทำให้คนที่ไม่ได้โง่นั้นดูออก การพูดคุยนั้นทุกครั้งของการพูดคุยเขาเองเป็นคนตั้ง แต่พอเรายั้นึโทรไปก็เพราะความต้องการ 

   การปล่อยผ่านนั้นคือความสุขที่ยั่งยืน หากการใส่ใจ ใส่ไฟ หรือใส่ร้าย มันคือสิ่งเดียวกันแต่จะเพิ่มในเรื่องของการกระทำมากกว่า หินนั้นเป็นแบบอย่าง 

   หินไม่เคยยอมไปไหน เป็นที่รองรับในส่วนของน้ำแม้ว่าตัวเองนั้นจะต้องเจอแรงกระทบที่มากขึ้นแต่ก็ยังอยู่  น้ำที่อิสระจะไปซ้ายหนักหรือขวาหนัก หรือว่าตรงกลางอิสระเสมอ และไม่มีสิ่งไหนที่จะมาขวางทั้งหมดได้ 

   ในส่วนของต้นไม้รอบข้าง เป็นคนที่อยู่เคียงข้าง คอยรับในส่วนของความชุ่มชื่นจากน้ำเพื่อตกแต่งตนเองนั้นให้สบาย  ทุกอย่างต่างทำหน้าที่ของตนเอง  อย่างตั้งใจและสมบูรณ์ 

   ความนิ่งเรียบของน้ำที่ไหลก็เหมือนใจเรา บางครั้งคือการหลงผิด แต่เมื่อเรารั้นรู้ได้คือสายไปสายไปเสียแล้ว กลับมาแก้ไขไม่ได้ แต่ต่อไปใช่ว่าเรานั้นจะยอมที่จะผิดอีก ทุกคนควรที่จะสร้างในส่วนของความหวังดีกับทุกการเดิน แก้ไม่ได้ก็ปล่อยเพราะมันเกิดแล้ว สุขที่มากกว่าคือสุขที่เรานั้นคาดหวังและทำได้ดีเท่านั้นเอง