เกาหลีเกาใจ "อาหารต้องทำใจก่อนกินเสมอ"

เกาหลีคือสถานที่ในการทานอาหารที่แปลกใหม่ 

เรามาอยู่ได้นานสองปียังชินไม่ได้ 

อาหารจากเนื้อวัวสดผัดสดไป

จัดถาดมาสีสันนั้นค่อนข้างใช้ได้แต่ไม่กล้าทาน 

เพื่อคนที่เห็นบอกทานได้ไม่ต้องกลัวแต่พอมองแล้วอยากได้น้ำเดือดพร้อมจิ้มใส่  อร่อยพอเพียงและพอใจ หอมกรุ่นเสมอเมื่อได้ลิ้มลองชิม

    หลายครั้งที่เขาบอกว่าอะไรที่เรานั้นเจอหรือว่าอะไรที่เราทานบ่อยๆ เรานั้นจะชิน แต่สำหรับเรานั้นนานกี่ปีก็ยังไม่ชินและไม่กล้าที่จะลิ้มลองกันเลย  วันนั้นวันที่เดินทางถึงเกาหลีวันแรก สิ่งที่เรานั้นต้องเรียนรู้คือการอยู่ร่วมกับคนที่นี่ เพราะว่าเรานั้นมาในนามของแรงงาน นั่นคือมาทำงาน เพื่อที่จะหาเงินส่งไปที่บ้าน เจ้านายของเรานั้นเรายังไม่เคยเจอว่าจะดีหรือว่าไม่ดีอย่างไร 

    อาหารที่เจ้านายนั้นให้เราทานคือในส่วนของเนื้อที่มีการนำมาไม่มีแน่นอนในเรื่องของการทำให้สุกเพราะว่าคนที่นี่นั้นนิยมทานกันแบบนี้ เขาบอกว่าเพื่อที่จะคลายในส่วนของความหนาวเย็นแต่ก็คงใช่ หากแต่ว่าบ้านเรานี้จะเรียกสิ่งนี้ว่าบอปแน่เลย กินดิบเราเอาใส่ปากไม่ได้ เพราะว่าเรานั้นไม่เคย ทำยากยิ่งไม่กล้าหรืออะไรหลายอย่าง ทำได้ยากมาก

   การสอนใช่มันคือการเรียนรู้ แต่สำหรับเรานั้นเราไม่ต้องการเท่าไหร่ เพราะว่ามันนั้นคือสีสันที่ยากต่อการทำงาน หรือว่าต้องการ เนื้อวัวแต่ละอย่างนั้นมีการวางไว้ให้เรานั้นเห็น ว่ามันคืออะไรในแต่ละอย่าง แต่สิ่งที่เรานั้นมองหรือว่าเรานั้นบอกใช่ มันคือเนื้อที่ทำขึ้นมาสำหรับทานใส่น้ำจิ้มดักคาวในถ้วยเล็ก เขาบอกว่าหากว่าเรานี่ใส่แล้วนำไปจิ้มเนื้อจะนิ่มอร่อยกว่าการทานสุก 

   คนที่ไม่เคยทานของดิบเมื่อเข้าไปในร่างกาย ร่างกายคงจะสงสัย ทำไมเป็นแบบนี้ เนื้อสดมีเลือดเวลาทานคนเย็นและเฉียบ เหมือนการทานมนุษย์ด้วยกัน เรานั้นคิดมาก และคงคิดยากกว่าที่เรานั้นมอง 

   อาหารนั้นจะมีค่าเมื่อเรานั้นมอง และสื่อสารว่าไม่ลอง ครั้งต่อไปอาหารนั้นก็จะแปลกตามมา ก่อนที่เรานั้นจะเข้าใจในทุกความสดใสสีสันคือความอร่อยที่คงค่ากว่าทุกครั้ง อาหารคือการเรียนรู้มากกว่าสิ่งอื่นใด