"นครวัดสิ่งที่แอบซ่อนอยู่ในความงดงาม" ดินแดนแห่งอารยธรรมขอม

เส้นทางที่ยากกว่าจะเดินถึง 

ด้วยต้องใช้ทั้งสองเท้าก้าวอย่างแข็งขัน 

เริ่มก้าวไปอย่างมั่นคงเท่าไหร่นั้น 

คนเราต่างมุ่งหน้ากันไปในเส้นทางเดิน 

เมื่อไปถึงเตรียมตัวเพื่อเข้าเฝ้า 

บันไดด้านนั้นเราต้องขึ้นไหว

ก้าวที่มั่นคงก้าวไกลและใส่ใจกัน

นครวัดดินแดนที่เรานั้นสร้างฝันตำนานงดงาม

     ถามถึงการที่เรานั้นเดินทางไปยังสถานที่แห่งหนึ่งเราเดินตั้งแต่หน้าประตูพยายามเดนไปเรื่อยๆ กับการมองในส่วนของความงดงาม เมื่อถึงจุดหนึ่งคือจุดที่เขาเรียกกันว่า จุดที่ใช้ในการบูชาเทพ หรือการกราบไหว้ในส่วนของสิ่งที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดในนครวัด แต่การมาในครั้งนั้นไม่สามารถที่จะเดินขึ้นไปได้เลย เพราะว่ามันคือความเงียบและตรงกับวันพระ 

    ใช่เพียงครั้งแรกและครั้งเดียวในชีวิตของเรานั้นเขาไม่ให้ขึ้นเพราะว่าเตรียมทร่จะทำการสวดมนต์จากพระสงฆ์ ไม่อนุญาตให้คนทั่วไปขึ้น ครั้งนั้นเราเองเลยไม่ได้ขึ้นไปยังด้านบน บางครั้งการที่เรานั้นมาเที่ยวเราเองต้องมองด้วยว่า เรานั้นคือสถานที่หรือว่าเป็นบริเวณต้องห้ามไหม 

   รอบนี้คือรอบใหม่ที่บังเอิญที่เรานั้นมาอีกครั้งในฐานะของการทำงาน เรามาเที่ยวครั้งที่สองถือว่าไม่ได้ตรงเลยในส่วนของวันพระ เราสามารถที่จะขึ้นด้านบนได้อย่างสบาย แต่ค่อนข้างจะสูงชันมาก คนนั้นไม่ค่อยเข้าเยอะ  การเดินขึ้นนั้นถือว่า ง่ายมากขึ้น เพราะมีขอบในการจับ บันไดที่เปลี่ยนแปลงนั้นทำให้เราเห็นว่าการที่เรานั้นใช้บันไดโบราณที่ทำจากหินบ่อยครั้งหินอาจจะตกลงมาก การใช้เหล็กยากในทุกการทำ

   ในส่วนที่เรานั้นมาเห็นนี้คือทางที่จริงที่เรานั้นจะเดินเพื่อที่จะขึ้นไปสักการะเทพเจ้า เราจะต้องหันหน้าใสกับทางทิศตะวันออก 

   ปราสาทโบราณคือความงดงาม ความพยายามของคนในสมัยก่อนที่ได้สรรสร้างเพื่อที่จะใช้ในการอวยพร ส่งความสุขให้กับทุกชีวิตไม่ควรที่จะแย่งในมรดกที่งดงาม หินที่มีการเปลี่ยนสีไปตามกาลเวลา ยังคงงดงามเมื่อเรานั้นเข้าไปมองในสถานที่ใกล้ๆ 

   ต่อให้จะสวยงามขนาดไหน หากว่าคนเรานั้นไม่เห็นค่าก็ถือว่ายุ่งยากมากในสิ่งที่งดงาม การดูค่อการไปเรียนรู้ ไม่ได้ไปบอกว่าสิ่งน้้นสิ่งนี้ควรจะเป็นของใคร ซี่งสิ่งเหล่านี้นั้นคือ สิ่งที่เป็นมรดกของแผ่นดินที่เรานั้นยังคงดำรงอยู่นั่นเอง