1 วัน 1 เพลง บรรเลงเสียงของชีวิต ตอนที่ 00

1 วัน 1 เพลง บรรเลงเสียงของชีวิต

ตอนที่ 00

วันนี้...วันที่ 12 มกราคม 2569

ลมหนาวพัดมาเยี่ยมเยือนอีกครั้ง ณ จังหวัดหนึ่งทางภาคเหนือ

ชีวิตในปีใหม่ได้เริ่มต้น (ทั้งที่มันก็คือชีวิตเดิม และชีวิตเดียวของเรา) ใครหลายคนคงได้เรียนรู้อะไรหลายอย่าง ประสบการณ์ต่าง ๆ หลั่งไหลเข้ามาให้ได้เรียนรู้ 

เราคือ introvert ที่ใช้ชีวิตของตัวเองได้แสนน่าเบื่อ แต่อย่างน้อยเรายังรู้สึกบางอย่าง...ความเจ็บปวด

ก่อนสิ้นปี 2568 เราได้เรียนรู้ว่า การสูญเสียความชอบบางอย่างในชีวิตมันเจ็บปวด เราไม่มีความสุขกับการวาดรูป เราไม่มีความสุขกับการอ่านหนังสือ เราไม่มีความสุขกับการนั่งดูภาพยนตร์เรื่องใดเรื่องหนึ่งอย่างใจจดใจจ่ออีกต่อไป แต่ความทรงจำที่มีกลิ่นแดดอ่อน ๆ และโลกใบเก่าใบเดิมที่วางทิ้งไว้ในวันที่สดใสยังคอยประคองเราเอาไว้ให้ข้ามผ่านปี 2568 มาจนถึงวันนี้ได้อย่างน่าอัศจรรย์

วันนี้ เวลา 21 นาฬิกา 45 นาที เรานอนกกตัวอยู่ในผ้านวมอุ่น ๆ สีชมพูลายตารางสีพาสเทลแสนนุ่มกับผ้าเน่าผืนเก่าที่เราไม่มีวันทำใจทิ้งลงได้  และสวมหูฟังแบบมีสายเก่า ๆ เสียงเพลง September-Instrumental ของ Sparky Deathcap เล่นวนอยู่อย่างนั้น ซ้ำไปซ้ำมา แล้วจู่ ๆ ความทรงจำในวัยเด็กก็แวบเข้ามาในหัว (คงเรียกว่า Nostalgia สินะ)

ความทรงจำมักมาพร้อมกลิ่น ความรู้สึกที่สวยงาม แต่ก็เศร้าจนใจเจ็บ เพราะเรากลับไปสัมผัสมันไม่ได้อีกแล้ว 

ความทรงจำกับเพลงนี้ ทำให้เราต้องลุกขึ้นนั่ง ดีดตัวออกจากผ้านวม แล้วพิมพ์ลงโน้ตทันที

💌 ; ฝ่ามือของเธอหยาบกร้าน แต่นุ่มนวล อ่อนหวาน แต่แข็งแกร่ง ความทรงจำแสนพิเศษรินรดเป็นหยาดหยดสีทองในห้วงเวลาหนึ่งของฉัน รอยยิ้มของเธอช่างสดใส และธรรมดา แต่พิเศษเสมอในใจฉัน ฉันจ้องมองเธออย่างฉงน แต่ใจฉันอบอุ่น เพราะถูกโอบกอดด้วยชื่อของฉันที่หลุดออกจากปากของเธอ ห้วงเวลาอันยาวนานกำลังเดินทางกลับสู่ปัจจุบัน ดวงตาของฉันเปิดออกอีกครั้ง เพดานขาวและปัจจุบันที่เติบใหญ่ ฉันฝันถึงเธอและฉัน เธอคนนั้น…คนที่สร้างบ้านหลังอบอุ่น คนที่แบกรับทั้งสุขทุกข์ของทุกคนภายในบ้านอย่างแยบยล และเก็บพับไว้อย่างประณีตด้วยใจรักอันบริสุทธิ์

12 มกราคม 2569

พูดคุย ; ทุกคนมีความทรงจำสีอะไร หรือกลิ่นอะไรกันบ้างคะ?

-กลิ่นและสีในความทรงจำของเรา คือ กลิ่นผ้าเน่าผืนเก่ากับภาพที่ไม่คมชัดแต่แสนอบอุ่นแบบวันแดดออกในหน้าร้อน