อภิชาตบุตร

ความหมายของอภิชาตบุตร ก็คือ เป็นบุตรที่มีคุณสมบัติสูงกว่าพ่อแม่ หรือสูงกว่าวงศ์ตระกูล ซึ่งมีโอกาสนำพาคุณภาพชีวิตที่ดีมาสู่พ่อแม่และครอบครัวได้ อาจจะด้วยเพราะปัญญาดีได้ทำงานสูงส่ง หรือนำพาความมั่งคั่งจากการทำธุรกิจจนกระทั่งยกระดับฐานะคนในบ้านได้

ผมคิดย้อนกลับไปดูแล้ว ผมห่างไกลจากอภิชาตบุตรมาก เพราะผมทำให้พ่อแม่หนักใจแทบจะตลอดเวลา ไม่ใช่เพราะผมเกเร แต่เป็นเพราะผมเรียนไม่เก่ง ถูกรังแก และหางานทำไม่ได้

ผมเป็นคนตั้งใจเรียน แต่เรียนแล้วไม่รู้เรื่อง หนักถึงขั้นจะดูการ์ตูนโปเกม่อนทั้งวันแล้วละทิ้งการเรียนการบ้านทั้งปวง เพราะเป็นทุกข์เหลือเกิน และนั่นทำให้พ่อแม่ผมหนักใจเรื่องที่ 1 ผมเอาดีทางด้านการศึกษาไม่ได้ เพราะไม่มีแวว แม้จะถูกเคี่ยวเข็ญให้กลับมาเรียน ก็ยังเรียนไม่ดี ที่ผ่านและรอดมาได้เพราะขยันทำการบ้านส่งครบทุกชิ้นงาน

แน่นอนว่าการบ้านเลขผมทำไม่ได้เป็นส่วนใหญ่ ต้องอาศัยไปลอกเพื่อนตอนเช้าก่อนเคารพธงชาติ หากส่งช้ากว่านั้นจะไม่รับตรวจ....

ผมลำบากใจทั้งกับตัวเองและความรู้สึกของเพื่อน เพราะพาลจะลากเพื่อนส่งการบ้านเกือบเลยกำหนด

เรื่องที่ 2 ที่ทำให้พ่อแม่หนักใจคือตัวผมเคยถูกรังแก ทั้งถูกตบหัว ถูกขโมยของ ฯลฯ ผมกลัดกลุ้มไม่รู้จะปรึกษาใคร ก็เลยไประบายความในใจให้แม่ฟัง แม่รู้ก็โกรธ แต่ก็ไม่คิดว่าจะไปพบกับอาจารย์ที่ปรึกษามาตัดสินความ ทุกคนวุ่นวายไปหมด ไม่มีใครอยากมายุ่งกับเรื่องพรรค์นี้เพราะมันหาทางออกได้ยาก และรบกวนเวลาทำงานอื่นด้วย

ถ้ามองแบบตรรกะมันก็ตรงตัวที่หาทางออกแบบสันติวิธี ไม่ใช้ความรุนแรงตอบกลับ เพราะผมสู้คนไม่เป็น

แต่ถ้ามองตามความรู้สึก สิ่งที่ผมทำสร้างความระแวงกับเพื่อนคนอื่นๆด้วยว่า การคบหากับผมจะเดือดร้อนหรือไม่ เพราะผมชอบฟ้องแม่ พวกเขาเรียกแบบนั้น แม้ว่าผมจะไม่ได้อยากจะฟ้องก็ตาม เรียกได้ว่าผมปัญญาอ่อนก็ได้ แต่ผมอยากระบายความกลัดกลุ้มกับใครสักคนที่ไว้ใจได้ ซึ่งไม่ใช่เพื่อนผม แต่คนๆนั้นคือแม่ผมเอง

สังคมจะมองคนถูกรังแกเป็นคนที่มีปัญหาเสมอ ส่วนคนที่รังแกคนอื่นคือคนที่มีไหวพริบ ถ้าไม่มีไหวพริบคงไปแกล้งคนอื่นไม่ได้

เมื่อคนถูกรังแกถูกมองเป็นตัวปัญหา ดูไม่มีประโยชน์ต่อการคบหา หรือเหตุผลอื่นที่ผมทำให้คนที่มารังแกต้องเดือดร้อนจากการถูกอาจารย์ตำหนิจากเรื่องที่ผมร้องเรียนกับอาจารย์

คนถูกรังแกมีออร่าที่เป็นจิตเศร้าหมอง จึงทำให้คนอื่นสัมผัสพลังงานลบได้ คงเป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้คนไม่อยากคบ

เรื่องที่ 3 คือการเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัย เป็นเรื่องที่เราทุกคนต่างรู้ดีว่าสถาบันมีผลต่อคุณภาพบัณฑิต

จริงอยู่ ตัวคนเรียนต้องดิ้นรนกระตือรือร้นที่จะเรียนรู้ด้วย แต่การจบจากสถาบันที่ได้รับการยอมรับ จะทำให้ได้รับโอกาสในการเข้าทำงานได้มากกว่า

หน้าที่ของผมคือตั้งเป้าหมายเพื่อประกอบอาชีพที่ผมต้องการจะเป็น ผมอยากเป็นเภสัชฯ ด้วยเหตุที่ผมชอบทำงานด้านการแพทย์ แต่คะแนนสอบ GAT PAT ที่ไม่มากพอ ผมต้องใช้แผนสำรองเลือกคณะสหเวชศสตร์แทน เพราะคะแนนผมถึงเกณฑ์พอดี

แม้ทางบ้านจะกังวลผมถึงเรื่องนี้ แต่การที่ผมสอบติดคณะสหเวชฯในสถาบันระดับปานกลางก็พอให้พ่อแม่ของผมใจชื้นขึ้นบ้าง

เรื่องที่ 4 คือการหางานทำ ความคาดหวังของท่าน

คือให้ผมทำงานในหน่วยงานรัฐวิสาหกิจเพื่อแลกกับสิทธิสวัสดิการเบิกค่ารักษาพยาบาล สิทธิที่ว่านี้จะได้รับการรักษาที่คุณภาพกว่า แม้ผมจะทำงานต่ำกว่าวุฒิปริญญาตรีก็ตาม

ผมยินดี เพราะระบบการทำงาน การเข้างาน วันลา มันเอื้อให้ผมไม่ลำบากจนเกินไปหากวันไหนผมป่วยหนักกะทันหัน ผมยังลาได้ โดยไม่ต้องกังวลว่าจะต้องทำงานชดเชยกับวันที่ลางานไป

นอกจากนี้การเข้างาน 8 โมงตรงถือว่าเป็นเรื่องที่ดี มันไม่เช้าเกินไปจนตื่นไม่ไหว และไม่ได้สายเกินไปจนต้องเผชิญกับปัญหาจราจร

ทว่า ปัญหาหนึ่งที่เกิดขึ้นที่เหมือนที่ทำงานอื่นๆคือ ผมไม่สามารถวางตัวให้คนชอบได้ แม้จะขยัน พยายาม หรือสุภาพอ่อนน้อมแค่ไหนก็ไม่อาจทำให้คนในที่ทำงานยอมรับในตัวผมได้ พวกเขาจะคอยบอกว่าผมทำงานไม่ดี ต้องปรับปรุงตัวให้มากกว่านี้ ขณะที่อีกคนที่ทำงานแบบเดียวกันกับผมกลับได้รับการให้อภัยมากกว่าจนผลักดันเป็นพนักงานจ้างประจำในท้ายที่สุด ส่วนผมได้รับคำตัดสินว่าจะไม่ได้รับการต่อสัญญา ผมทนแรงกดดันต่อไปไม่ไหวจึงยอมลาออกไปเอง เรียกภาวะแบบนี้ว่า Quiet Firing คือการทำให้พนักงานรู้สึกแย่จนยอมลาออกไปเอง เพื่อจะได้ไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย ผมคงมีออร่าแห่งความเศร้าจากความน้อยเนื้อต่ำใจที่เป็นเพียงแค่ลูกจ้างชั่วคราว

เรื่องทั้งหมดผมโทษตัวเองเสมอ ไม่ว่าจะเป็นเพราะกรรมเก่าจากชาติก่อนหรือกรรมใหม่ที่ผมยังไม่รู้ตัว

ตอนนี้ผมหาทางออกให้ตัวเองไม่ได้ ทำให้พ่อแม่เป็นกังวล ท่านไม่ได้กังวลที่ไม่ได้รับการดูแล ท่านกังวลว่าผมจะดูแลตัวเองไม่ได้หากท่านจากไป

ทั้งหมดนี้ผมอยากบอกว่าผมยังห่างไกลจากอภิชาตบุตรมาก นี่ไม่ใช่การซ้ำเติมตัวเอง แต่มันคือการทบทวนเรื่องจริงที่เคยเกิดขึ้น