โลกบันทึกความทรงจำของใครบางคนที่ไม่เคยหายไปจากเรา "เมื่อเขานั้นได้เดินทางไปไกลแสนไกล"

จากคนที่ไม่เคยที่จะรู้จักกัน แต่ว่าระยะทางเส้นทางฝันนำให้มาเจอ

เหมือนน้องสาวคนหนึ่งที่อยู่ข้างเรานั้นเสมอ แต่เธอคือนักเรียนของฉันในทุกช่วง

บางครั้งเป็นเหมือนเพื่อที่คอยชวนเที่ยว เป็นเหมือนผู้ช่วยที่คอยดูแลไม่เคยห่าง

อยากได้อะไร จะไปไหนคอยติดตาม ห่วงใยคนแรกที่เคยมานอนบ้านด้วยเพียงคนเดียว

     เชื่อไหมว่าทุกอย่างนั้นมีการวางไว้ท้ังหมดแล้ว  ใครจะไปรู้ว่าวันหนึ่งนั้นเราจะได้มาเจอใคร  และสนิทมากกว่าใครในพันกว่าคนที่เรานั้นเจอ เขาเลือกที่จะเคียงข้างเรานั้นเสมอไม่ว่าเรานั้นจะไปไหนจะทำอะไร  หรือว่าเรานั้นต้องการอะไรเขาให้เวลากับเรานั้นเสมอ แม้ว่าจะต้องทำงานเพื่อที่จะเรียนด้วยตนเอง ถือว่าชีวิตนั้นสู้มาก 

   กับครั้งแรกที่เจอในส่วนของนักเรียนคนนี้นั้น สายตาของเขานั้นเหมือนว่ามีฝัน มีความพยายาม และตั้งใจอย่างมาก สำหรับคนอื่นนั้นอาจจะเรียนเพราะว่าชอบ แต่สำหรับเด็กคนนี้นั้นเขาเข้ามาในเมืองเพราะว่าเขานั้นรักในภาษา และตั้งใจมากมาเรียนในฐานะของเด็กทุน ที่อยู่ในหอพักของมหาวิทยาลัย ที่ค่อนข้างที่จะเล็กมากกับเพื่อน เป็นคนที่พาเรานั้นขึ้นไปเจอในส่วนของสถานที่พักของมหาวิทยาลัยสำหรับนักเรียนทุน หากว่าบ้านเรานั้นคือหอในนั่นเอง  ตลอดระยะเวลาในการที่เขาเรียนน้ัน เขาจะรับงานในส่วนที่ให้รายได้ทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นในส่วนของการเป็นล่าม การสอนภาษาที่เหลือเวลาเพียงไม่เยอะยังไปทำงานเพื่อที่จะหาเงิน เรานั้นเห็นในความขยันบางครั้งเรานั้นก็เลี้ยงเพราะว่ายังพอมีบ้าง 

   แทบจะเป็นเหมือนเงาตามตัว บางครั้งเพื่อนนั้นบอกว่าเรานั้นอุปการะ เราพยายามที่จะช่วยเพราะว่าเด็กตัวคนเดียวนั้นมาเรียนในเมือง เหมือนว่าไม่รู้จักใคร ประมาณสองปีนั้นเขาเองแนะนำในส่วนของน้องสาวนั้นให้มาเรียนที่เดียวกัน เลยได้ช่วยเหลือกันในการที่จะไปเรียนหรือว่าทำงาน สอนเพื่อที่จะสร้างรายได้ เพราะว่าการที่เรียนภาษานั้นการที่จะทำให้เรานั้นได้มากคือการนำภาษาที่เรียนนั้นไปใช้ในสถานการณ์จริงกับเจ้าของภาษานั่นเอง 

    เรานั้นจากกันเพราะว่าเราเองต้องกลับประเทศ ความรักนั้นไม่ได้หายไปไหน เพราะว่าเรานั้นยังคุยกันตลอด แต่พักนึงน้องเขานั้นหายไปจากการติดต่อ เรานั้นพยายามที่จะติดต่อแต่ว่าไม่สามารถที่จะติดต่อได้  วันหนึ่งเรานั้นได้มาทราบจากเฟสของคนที่ใจบุญนั้นออกมาเพื่อที่จะรับในส่วนของการบริจาคให้กับนักเรียนคนหนึ่งที่แต่ก่อนนั้นเขามีความสุขนักเรียนทุนเรียนเก่ง 

   ครูคนนั้นคือครูที่พยายามสอนเด็กคนนี้นั้นมาตั้งแต่ยังเด็ก ออกมาเพื่อที่จะหารายได้ในการที่จะรักษาในส่วนของโรคมะเร็งกระเพาะอาหาร ได้ทำการ ผ่าตัด ตอนนั้นยอมรับว่าตกใจเพราะว่าน้องเป็นคนที่ตั้งใจมาก และเขานั้นได้มีการผ่าตัดเป็นที่น่าพอใจ  เรานั้นมีการพูดคุยกันอย่างสบายใจว่าหนูนั้นหายแล้ว  เราเองก็อวยพรให้เขานั้นใช้ชีวิตให้ดีเพราะว่าคนเรานั้นไม่ได้มีในการใช้ชีวิตที่มากนัก

    จากการทำงานของเรา  เลยไม่ได้มีเวลาในการสนใจเรื่องของใครมากนัก  ค่ำคืนของวันหนึ่งนั้นมีรูปภาพมากจากครูของน้องนั้นส่งเรื่องราวของน้องเพื่อที่จะขอในส่วนของเงินบริจาคเพื่อที่จะช่วยครอบครัว ถึงตอนนั้นเรานั้นถึงได้รู้ว่าโรคของเขาที่บอกกับเราวันนั้นว่าหนูหายแล้ว หนูไปตรวจมาแล้วไม่มีแล้ว มันได้กลับมาอีกครั้ง แต่ว่ากลับมาในสถานการณ์ที่เรานั้นเรียกว่าลุกลามไปทั่วตัวของน้องแล้ว เข้าไปในน้ำเหลืองเม็ดเลือดและพร้อมที่จะระเบิด เนื้อร้ายที่มีขนาดใหญ่มากกว่าสิบกิโลนั้นสร้างความสมดุลให้กับร่างกาย  เรานั้นพยายามที่จะตามในเฟสแต่ว่าไม่มีการเคลื่อนไหว แต่กลับไปตามในส่วนของเฟสครูคนนั้นเราถึงได้รู้ในส่วนของความจริงที่เรานั้นได้กระทำมา 

    ถึงตอนนี้เรานั้นกลับมาดูในเรื่องราวของหลายเรื่องที่เขานั้นมีความผูกพันมาก ความฝันที่บอกว่าต้องการที่จะมาเรียนที่บ้านเรามาเจอเรานั้นอันตรธานหายไปอย่างไม่มีโอกาสแล้ว คำสุดท้ายในคลิปที่น้องพูดก่อนที่จะหมดลมหายใจคือคำที่คิดว่าน้องนั้นพูดเพื่อที่จะบอกว่าวันไหนที่อาจารย์นั้นมาเจอในส่วนของคลิปนี้นั้นจะคิดถึงเขา "แล้วเราจะพบกันอีกครั้ง" นี่คือประโยคในวีดีโอที่มีการฝากในครั้งสุดท้ายตอนที่น้องนั้นบอกว่าไม่ไหวแล้ว เนื้อร้ายมากกว่าสิบกิโลนั้นขึ้นตรงส่วนขา ส่วนหลัง และส่วนของศรีษะ 

   ทุกอย่างนั้นไม่มีการบอกกล่าว เรื่องราวทั้งหลายนั้นต่างทำหน้าที่ของมัน คนเรานั้นไม่ได้มีเวลาที่จะอยู่บนโลกใบนี้ได้นานมากนักจงกระทำแต่ความดี คิดดีและพูดดีให้มากๆ ใช้ชีวิตให้มีความสุขเสมอ อย่านำเรื่องทุกข์นั้นมารกหัวใจของเรา ใครเป็นอย่างไรปล่อยเขาไปตามความต้องการของเขา