สีของฟ้าตอนเช้า ยังคงงดงามเสมอแม้จะสิ้นแสงความงดงามไม่ลบเลือน

สีสันความสุขมอบให้ทึกคนที่ออกเดินทาง 

ทิวเขาสายน้ำและกลุ่มเมือง 

ยากที่จะเตือนในความ🫣กลัวที่ห่างหาย 

หากว่าสายน้ำร่วมมือกับท้องฟ้าฉันท์ใด

🗻ภูเขาสายน้ำก็ย่อมรวมและปะทุขึ้นเหนือกาลเวลา 

    ทุกการเดินทางนั้นคือเรา  ทุกขอบเขตนั้นมีความรัก หากเราจะบอก และตัดสินใจว่าโลกนี้โหดร้ายกับเรา ทำไมไม่เข้าใจเรา ทำไมโลกทั้งใบนี้ ต้องเด็ดขาด แน่นอนในความผิดนั้น ใครจะมาเหมือน 

    สิ่งที่สำคัญนั้นคือมุมมอง  มองอย่างเข้าใจ ก่อนหน้านั้นเราอาจจะบอกว่า ชีวิตที่เรานั้นเดิน จะมีคนอื่นมาร่วมเผชิญได้หรือไม่  🙂‍↔️ แน่นอนหากว่าเรานั้นกลับไปได้ เราก็คงจะไม่เปลี่ยนแปลงอะไรอย่างแน่นอน  อาจจะเพราะการตัดสินใจบางอย่างของเรา กลายเป็นรูขอบที่บอกว่าจะไมมีแล้ว ไม่ได้ในส่วนของเหตุผล 

    สายฟ้าพยายามขึ้นในตอนเช้า แสงของพระอาทิตย์นั้นเหมือนเป็นการบอกว่า วันใหม่นั้นได้เริ่มขึ้น  ท้องฟ้าไม่เคยหันมองแสงอาทิตย์อย่างไร คนเรานั้นก็ไม่สามารถที่จะกลับไปมองสิ่งที่ผ่านมานั้นได้อีกแล้ว ไม่ต้องถามไม่ต้องสนใจ และที่มากกว่าคือไม่แคร์บ้างก็ได้ในบางเรื่องของคนเรา 

    แต่สิ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนนั่นคือสายน้ำ สายน้ำเหนือกาลเวลา น้ำที่ต้องการจะเปลี่ยนสี เรื่องราวที่ไม่เข้าใจ ใครจะตอบได้ว่ามันเคลือนไหว ทุกอย่วงเงียบและไม่ไหวติงกับเหตุการณ์ที่พบ 

สัญลักษณ์และการวัความสูงของสายน้ำ ก่อนหน้านั้นเราอาจจะเห็นบางอย่่งนั้นโผล่ ขึ้นมาพ้นน้ำมาก แต่หากสภาพอากาศเปลี่ยนทุกอย่างพร้อมสำหรับการเปลี่ยนแปลง 🍊สดใส วิวทิวเขาที่มองไปให้ความสุข ก่อนหน้านั้นเราอาจจะไม่เคยมอง แต่เมื่อกาลเวลาเปลี่ยนสีสัน ทุกอย่างดำเนินไปได้ ครั้งใดที่เรานั้นมาที่นี่ คือการนั่งมอง ทิ้งอารมณ์และงานที่รกสมองนั่งมองแล้วทบทวนในเหตุการณ์ที่ผ่านฤดูแห่งความสุข มองแล้วจงเห็นในความงาม ความจริงและมากกว่านั้นคือความพยายาม ในทุกเส้นทางของชีวิตที่ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ