จากพ่อที่นั่งข้างเตียงลูก…สู่โจรสลัดที่พาแสงสว่างไปให้เด็กทั่วโลก เรื่องจริงของจอห์นนี่ เดปป์ที่โคตรกินใจ

สวัสดีครับทุกคน  วันนี้ผมมีเรื่องราวที่ทั้งเข้มข้น ทั้งอบอุ่น ทั้งสะเทือนใจ และทั้งน่าติดตามแบบสุด ๆ มาเล่าให้ฟังครับ เป็นเรื่องของผู้ชายคนหนึ่งที่เรารู้จักในฐานะ “กัปตันแจ็ค สแปร์โรว์” โจรสลัดสุดเพี้ยนจากหนังดัง แต่เบื้องหลังเครื่องแต่งกายนั้น…เขาคือพ่อคนหนึ่งที่เคยผ่านความมืดมิดที่สุดในชีวิต

และความเจ็บปวดนั้นเอง กลายเป็นแรงผลักดันให้เขาทำสิ่งที่งดงามที่สุดอย่างหนึ่งในวงการฮอลลีวูด

 จุดเริ่มต้นของความมืดมิด

ปี 2007 ลอนดอน ประเทศอังกฤษ จอห์นนี่ เดปป์กำลังถ่ายทำ Sweeney Todd อยู่ดี ๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น

และมันคือสายที่พ่อแม่ทุกคนกลัวที่สุด

ลูกสาววัย 7 ขวบของเขา ลิลี่-โรส เดปป์ ถูกส่งตัวเข้าโรงพยาบาล Great Ormond Street แบบฉุกเฉิน การติดเชื้ออีโคไลลุกลามจนไตใกล้หยุดทำงาน

สำหรับชายที่เคยปลุกชีวิตให้ตัวละครแฟนตาซีบนจอภาพยนตร์ นี่คือความจริงที่โหดร้ายที่สุดที่เขาเคยเจอ

เดปป์หยุดถ่ายทำทันที และตลอด สามสัปดาห์ ต่อมา เขาไม่ได้อยู่ในกองถ่ายอีกเลย

เขาอยู่ในโรงพยาบาล ในฐานะ “พ่อคนหนึ่ง”

เขานั่งข้างเตียงลูกสาว มองเครื่องช่วยหายใจทำงานแทนปอดของเธอ มองทีมแพทย์ต่อสู้เพื่อชีวิตของเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ

เก้าวันแรกคือช่วงที่วิกฤตที่สุด เขาเคยพูดว่า…

“ผมเคยรู้จักความมืดมิดในชีวิตมาแล้ว แต่ช่วงเวลานั้น มันมืดมิดที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอ”

พ่อแม่ทุกคนที่เคยเฝ้าลูกในห้องไอซียู ย่อมรู้ดีว่าความรู้สึกหมดหนทางนั้นมันหนักแค่ไหน

 ปาฏิหาริย์ที่รอคอย

แล้ววันหนึ่ง…ปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้น

การติดเชื้อเริ่มลดลง ไตของลิลี่-โรสกลับมาทำงาน เด็กหญิงที่ต่อสู้เพื่อชีวิต…กำลังจะรอด

ความโล่งใจนั้น เดปป์บอกว่า “อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้”

แต่ในช่วงเวลามืดมิดนั้นเอง เขาได้เห็นบางอย่างที่เปลี่ยนชีวิตเขาไปตลอดกาล

เขาเห็นแพทย์และพยาบาลทำงานเหมือนเวทมนตร์ ไม่ใช่เวทมนตร์ในหนัง แต่เป็นเวทมนตร์ที่เกิดขึ้นตอนตีสาม ใต้แสงไฟฟลูออเรสเซนต์ จากมือของคนที่อ่อนล้า แต่ยังสู้เพื่อเด็กที่พวกเขาไม่เคยรู้จักมาก่อน

เขาเห็นพ่อแม่คนอื่น ๆ นั่งอยู่ข้างเตียงลูก แบกรับความกลัวแบบเดียวกับเขา

และความสำนึกในบุญคุณนั้น…ไม่เคยหายไปจากใจเขาเลย

หนึ่งปีต่อมา…เขาตอบแทน

หลังลูกสาวหายดี เดปป์บริจาคเงินกว่า 2 ล้านดอลลาร์ ให้โรงพยาบาล Great Ormond Street

แต่เงินไม่ใช่สิ่งเดียวที่เขามีให้

เขามี “กัปตันแจ็ค สแปร์โรว์”

ตัวละครที่เด็กทั่วโลกรู้จัก ตัวละครที่ทำให้เด็กหัวเราะได้แม้ในวันที่ยากที่สุด

และเขารู้ว่า…ตัวละครนี้ทำอะไรได้มากกว่าการทำเงินในบ็อกซ์ออฟฟิศ

 โจรสลัดที่เดินเข้าโรงพยาบาล

เดปป์เริ่มไปเยี่ยมโรงพยาบาลเด็ก ในชุดโจรสลัดเต็มยศ ไม่มีทีมถ่ายทำ ไม่มีสื่อ ไม่มีประชาสัมพันธ์

มีแค่ผู้ชายคนหนึ่งที่อยากทำให้เด็กป่วยยิ้มได้

เขาเคยบอกว่า…

“ผมแอบเข้าไป ทำให้เด็ก ๆ ประหลาดใจ การเยี่ยมแต่ละครั้งกลายเป็นการด้นสดสองถึงสามชั่วโมง”

แต่คำว่า “ด้นสด” ยังเบาไปสำหรับสิ่งที่เขาทำจริง ๆ

 ห้าชั่วโมงเต็มที่แวนคูเวอร์

สิงหาคม 2017 ที่ BC Children’s Hospital เมืองแวนคูเวอร์ เดปป์ใช้เวลา ห้าชั่วโมงเต็ม เดินจากห้องหนึ่งไปอีกห้องหนึ่ง

เขาไม่เคยหลุดคาแร็กเตอร์แม้แต่วินาทีเดียว เขาทำให้เด็กหัวเราะ ทำให้พวกเขาลืมไปชั่วขณะว่าตัวเองอยู่ในโรงพยาบาล

เด็กเกือบ 70 คน ห้าชั่วโมงเต็ม แบบตัวต่อตัว

แม่ของเด็กหญิงวัย 7 ขวบคนหนึ่งเล่าว่า

“เขาทำให้ลูกฉันรู้สึกพิเศษมาก ฉันน้ำตาไหลเลย”

 เขาทำแบบนี้ทั่วโลก

สเปน ฝรั่งเศส แคนาดา อังกฤษ อเมริกา

เขาไปโดยไม่แจ้งล่วงหน้า สวมชุดเต็มยศ และอยู่ในบทบาทเสมอ

ลองนึกภาพ… ดาราระดับโลกพกชุดโจรสลัดไปทุกที่ ไม่ใช่เพื่อโปรโมตหนัง แต่เพื่อเผื่อว่า… เขาอาจมีโอกาสทำให้เด็กป่วยสักคนยิ้มได้

 ทำไมเขาถึงทำแบบนี้

เมื่อมีคนถาม เดปป์ตอบด้วยน้ำเสียงที่มาจากหัวใจของพ่อคนหนึ่ง

“เด็ก ๆ แข็งแกร่งและกล้าหาญมากจริง ๆ แต่คนที่กำลังจะค่อย ๆ ตายจากข้างใน…คือพ่อแม่ต่างหาก”

เขารู้ดี เพราะเขาเคยเป็นหนึ่งในพ่อแม่เหล่านั้น

“ถ้าผมสามารถนำรอยยิ้มหรือเสียงหัวเราะมาให้พวกเขาได้ นั่นคือของขวัญที่มีค่าที่สุดสำหรับผม”

 ความสง่างามที่แท้จริง

ภายใต้ความเพี้ยนของกัปตันแจ็ค ภายใต้เสน่ห์ของดาราฮอลลีวูด

เขาคือพ่อคนหนึ่ง ที่เคยนั่งหมดหนทางข้างเตียงลูกสาว

เขาให้คำมั่นสัญญาเงียบ ๆ กับตัวเอง และใช้เวลาเกือบยี่สิบปี…เพื่อรักษาคำสัญญานั้น

เขาไม่ได้ทำเพื่อชื่อเสียง ไม่ได้ทำเพื่อกล้อง ไม่ได้ทำเพื่อข่าว

เขาทำเพราะเขาจำได้ จำความมืด จำความกลัว จำความรู้สึกที่อยากให้ใครสักคนเข้ามาเติมแสงสว่างให้หัวใจ

และวันนี้ ในชุดโจรสลัด เขาเดินเข้าไปในห้องที่เต็มไปด้วยความมืดแบบเดียวกัน

พร้อมกับแสงสว่างเล็ก ๆ ที่เขาเคยรอคอยมาก่อน

กัปตันแจ็ค สแปร์โรว์ อาจเป็นตัวละคร แต่ผู้ชายภายใต้เครื่องแต่งกายนั้น…

คือพ่อที่นำความเจ็บปวดลึกที่สุดของตัวเอง ไปเปลี่ยนเป็นความหวังของคนอื่น

และนั่น…ไม่ใช่การแสดง แต่มันคือ ความงดงามของมนุษย์ จริง ๆ