ความเจ็บปวดแสนสาหัส การสูญเสียที่ยากจะรับไหว เมื่อท้าทายกับระบบของการฆ่าอย่างเลือดเย็น

หัวกะโหลกนับล้านยังละลานตาเสมอ 

เมื่อเดอนเข้าไปในส่วนของทุ่งสังหาร 

เขมรแดงเข้ามาล้ำย้ำกรายกัน 

ทำให้แผ่นดินนั้นร้างหลายเป็นสงครามนอง 

สงครามที่จับมือใครนั้นมาดมไม่ได้ 

เขมรแดงคือกลุ่มไหนไม่อาจจะกล่าวอ้าง 

มองความเสียหายผู้คนล้มตายจากกัน 

ครอบครัวนั้นไม่เห็นหน้ากันพลันจากกันไกล 

   สิ่งที่ยังคงบอกได้ว่าการสูญเสียนั้นเยอะมากขนาดไหน นั่นคือส่วนของร่างกายที่ยังให้นับนั่นคือหัวกะโหลก ไม่ว่าจะไปที่ไหนของเมืองจะเกลื่อนไปด้วยหัวกะโหลก การสาบแช่งนั้นยังคงดังสนั่น การฆ่าล้างตอนนี้ยังสร้างในส่วนของความเจ็บปวดตลอดกาล อย่างนี้สินะจึงทำให้คนเรานั้นไม่ว่าจะดีกันขนาดไหน สุดท้ายแล้วก็เกลียดกันได้อย่างไม่มีเยื่อใย 

    เรานั้นมานั่งพักในม้านั่ง แต่เบื้องคือหัวกะโหลกที่ไม่นั้นเบื้องหน้าคือหัวกะโหลกที่เรียงกันมากกว่าร้อยหัว ทับถมกัน ที่อยู่ด้านล่างมีการแตกละเอียดจนไม่เหลือ แต่คนที่เก็บมานั้นคือคนที่เดินทางมายังวัดคีรีรมย์ ตรงบริเวณของป่า สงสารและมีเกลื่อนเลยนำมากองสะสมไว้จากหนึ่งหัวในวันนั้นกลายเป็นสองร้อยสามร้อย ความหดหู่ เวลามานั่งมองสงสารหากเหล่านั้นคือคนที่เรารักยากที่เรานั้นจะลืมเลือน ควจะคงอยจะคงอยู่อย่างยั่งยืนและถาวรแน่นอน 

    หากว่าเรานั้นมองในส่วนของหัวกะโหลกนั้นมีความคล้ายกัน ไม่ได้แบ่งหด้เลยว่าหัวของใครสวย ทำให้เรานั้นเห็นสัจธรรมว่า เมื่อจากไปเรานั้นจะคงเหลือไว้เพียงกระดูกที่ไม่มีค่าอะไรจะนำไปแขวนหน้าบ้านก็ไม่เหมือนหัวของวัว ของควาย จะเผาทิ้งก็ยากที่จะสลายหายไป 

    ต่อให้นานเท่าไหร่ก็ยากจะลืม แต่ทำไมการกระหายทำสงครามนั้นจึงเกิดกับประเทศที่เรานั้นเรียกว่าแต่ก่อนเคยรัก อดีตโบราณคือพี่น้องกัน พอมายุคสมัยนี้จะมารบกันเพื่อแย่งชิงในสิ่งที่เป็นของกันและกัน หากว่าอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข ไม่ได้ต้องการของกันและกัน ทุกอย่างนั้นจะไม่เคยคิดที่จะเกิดขึ้น  ทุกอย่างมีเวลาขบและเวลาเริ่มของมันเอง เมื่อทุกอย่างไรซึ่งการต่อสู้ หมดหนทางฝ่ายที่แกร่งกว่าคือคนที่ชนะ เท่านั้นเอง 

    สิ่งที่จะตามมาคือซากของร่างที่หาหัวไม่เจอ กลิ่นและสุดท้ายนั้นจะนำมาซึ่งกลิ่นและโรคที่หาได้ในการจะกำจัดโดยเร็ว