การพบเจอก็เป็นการเรียนรู้บางอย่าง

การพบเจอก็เป็นการเรียนรู้บางอย่าง

ตลอดเส้นทางของชีวิต หลายคนอาจจะเจอคนมากมายกว่าที่เราคิด บางคนเข้ามาในช่วงเวลาที่เรากำลังหลงทางหรืออยู่ในทางตัน บางคนเข้ามาในวันที่เรารู้สึกมั่นคง และบางคน…เข้ามาในวันที่เราไม่คิดว่าจะต้องการใครสักคน

คนเหล่านั้นไม่ได้ทิ้งเพียงแค่ความทรงจำไว้ แต่ทิ้งความรู้สึก ทิ้งคำพูด ทิ้งบทเรียนเล็ก ๆ ที่จะค่อย ๆ เปลี่ยนตัวเราไปโดยที่เราไม่รู้ตัวเลย

บางความสัมพันธ์สอนให้เรารู้จักการให้ ให้อย่างไร คือ ให้เวลา ให้ความเข้าใจ ให้ความอดทน จนเราค่อย ๆ เรียนรู้ว่า การรักใครสักคน ไม่ได้หมายถึงการยอมทุกอย่างเพียงอย่างเดียว

ขณะเดียวกัน บางการพบเจอก็สอนให้เรารู้จักการถอย ถอยเพื่อรักษาใจของตัวเอง ถอยเพื่อไม่ให้ตัวเองเจ็บซ้ำ ๆ และถอยเพื่อยอมรับว่า ไม่ใช่ทุกคนจะอยู่ในชีวิตเราได้นานอย่างที่เราหวัง มีคนบางคนที่ทำให้เราเห็นตัวเองชัดขึ้น เห็นทั้งด้านที่อ่อนโยน และด้านที่เปราะบาง ในมุมที่เราไม่เคยเห็นมาก่อน และเขาคนนั้นเป็นคนดึงมันออกมา

เขาอาจไม่ได้ตั้งใจสอนอะไรเลย แต่การที่เราอยู่ใกล้เขา ทำให้เรารู้ว่าควรดูแลใจตัวเองยังไงมากขึ้น แต่บางการพบเจอไม่ได้จบลงด้วยคำลา มันจบลงด้วยความที่จะค่อย ๆ ห่าง หรือการหายไปจากกันโดยไม่รู้เหตุผล

แม้มันจะทิ้งคำถามไว้มากมาย แต่เมื่อเวลาผ่านไป เรามักจะเข้าใจว่า บางคำถามไม่ได้จำเป็นต้องคำตอบเสมอไป แค่ต้องการเวลา

ทุกการพบเจอ ไม่ว่าจะทำให้เรายิ้มหรือร้องไห้ ล้วนมีส่วนทำให้เราเติบโต บางครั้งมันสอนให้เราแข็งแรงขึ้น บางครั้งมันสอนให้เราอ่อนโยนกับตัวเองมากขึ้น

เราอาจไม่จำเป็นต้องขอบคุณทุกคนที่ผ่านเข้ามา แต่เราสามารถยอมรับได้ว่า การได้เจอเขา…ทำให้เราได้เรียนรู้ตัวเอง ได้พัฒนาตัวเอง จนได้เป็นเราในวันนี้

และสุดท้ายแล้ว การเรียนรู้จากการพบเจอ ไม่ได้อยู่ที่ว่าจะเป็นใครที่อยู่ต่อหรือจากไป แต่อยู่ที่ว่า เรากลับมาเข้าใจตัวเองมากขึ้นแค่ไหน หลังจากคนคนนั้นเดินเข้ามาและผ่านชีวิตเราไป แค่นั้น…ก็คุ้มค่ากับการได้พบเจอแล้วครับ