การเดินทางที่ต้องเสี่ยง แต่ใจที่เที่ยงตรงไม่กลัวพร้อมบวกนั้นเราสามารถที่จะเดินทางไปที่ไหนได้ทั้งหมด

    หากถามว่าตอนนี้นั้นเรากลัวไหม ไม่กลัวเลยคิดว่าเรานั้นมีหน้าตาเป็นอาวุธอยู่ การตีสนิทการคุยเหมือนกันกับว่ามีคนที่คอยตามเรานั้นมาตลอด มาได้ครึ่งทางเขาบอกเราว่ามีน้องของเขาต้องการที่จะขึ้นรถเพื่อที่จะไปเมืองด้วย ได้ไหมจะจอดรับข้างทาง คำตอบของเรานั้นบอกว่าได้เหมือนกัน แต่ว่าก่อนที่เขานั้นจะขึ้นมารถนั้นต้องจ่ายคนคนละครึ่งกับเราก่อนเพราะว่าเดินทางสองคนจะมานั่งฟรีไม่ได้ หากว่าคิดระยะทางที่ผ่านมานั้นลดให้ห้าดอลล่าได้ แต่แล้วเขานั้นก็ไม่เห็นจอดรับ 

   พอมาถึงครึ่งทางเรานั้นบอกว่าจะเลี้ยวไปไหน เขานั้นบอกว่ารถของเขานั้นไม่สามารถที่จะเดินทางไปถึงได้เรานั้นจะต้องมีการเปลี่ยนในส่วนของรถ เรากล่าวเลยว่า หากว่าต้องให้เรานั้นเปลี่ยนรถ  ทั้งสองคันนั้นไปแบ่งเงินกันเองไม่สามารถที่จะมีการเก็บกับเรานั้นได้อีก เราให้ไปแล้วไปแบ่งกันคนละครึ่ง ไม่เกี่ยวกับเราแล้วนะ

  ดูเหมือนว่าคนรถนั้นกลัวเราไม่ว่าเขานั้นจะคุยในส่วนของเรื่องอะไรนั้นเรารู้ในทุกอย่าง และการสื่อสารนั้นไม่มีความเงียบ ง่วงนอนเหมือนกันแต่ว่านอนไม่ได้แสงสว่างจากรถที่สวนมานั้นตลอดเวลา การเดินทางที่ครั้งแรกคนเดียวกับคนขับและถึงที่หมายก่อนเวลา 

ไม่มีการเดินทางที่ไหนที่สามารถที่จะบังคับให้เป็นไปในทางที่เรานั้นคิด 

ส่วนมากจิตใจเรานั้นฝันในส่วนของความหมาย 

มีเรื่องราวต่างๆ ที่เรานั้นเจอตั้งมากมาย แต่เรื่องราวทั้งหลายนั้นจบที่การเดินทางสู่ฝั่งฝัน 

   หลากหลายความเข้าใจ หลากหลายเส้นทางในการที่เรานั้นเคลื่อนไหนในทุกครั้งนั้น เราต่างมุ่งที่จะเดินทางไปในเส้นทางที่เรานั้นไม่สามารถที่จะบอกได้เลยว่า เรานั้นจะเดินทางอย่างไร  เหมือนในตอนที่เรานั้นอาศัยอยู่ที่ต่างประเทศ  เป็นการเดินทางที่ไม่ว่าเรานั้นจะเดินทางไปที่ไหนเรื่องของความรวดเร็วต่างๆ นั้นไม่สามารถที่จะบอกได้เลย

   ก่อนออกเดินทางนั้นมีคนถามเราว่า เรานั้นจะทำอย่างไรจะเดินทางในแบบไหนและจะถึงเมื่อไหร่ แต่เมื่อระยะทางหรือเศษเสี้ยวนั้นเข้ามาใกล้ สิ่งที่ตอบเรานั้นได้คือ ความเหนือทุกสิ่ง เราเดินทางมาถึงในส่วนของชายแดนในตอนบ่ายสามซึ่งในการเดินทางข้ามแดนมานั้นเราจะต้องมาก่อนบ่ายสามเรานั้นถึงจะมีเพื่อนในการเดินทางต่อไปยังเมืองหลวง แต่หากว่าเรานั้นยังไม่มีเพื่อนที่จะร่วมในส่วนของการเดินทางนั้น เรานั้นจะต้องนั่งรอมากกว่าสามสี่ชั่วโมงเหมือนในตอนนั้น 

   เมื่อเรานั้นเดินมาถึงในส่วนของสถานที่ที่เรานั้นมองเห็นคือเจ้ารถคันหนึ่งนั้นจอดอยู่ด้านหน้า ถามว่าเรานั้นรู้หรือไม่ว่าเป็นในส่วนของบริษัทหรือว่ากลุ่มไหน  เรานั้นเดินเข้าไปด้านในเพื่อที่จะหาในส่วนของรถ แต่กลับมานั่งที่เดิมมีรถแต่ว่าไม่มีเพื่อนในการเดินทาง หากว่าเรานั้นต้องการที่จะออกจากที่นี่นั้นเราจะต้องมีการเช่าคนเดียวถึง 

    ถามว่าเรานั้นกลัวไหม จริงแล้วเรานั้นเดินไปเพื่อที่จะบอกได้เลยว่า เรานั้นจะเดินทางไปพนมเปญแล้วซื้อตั๋วที่วีรบุญธรรมรถของสายตรง แต่เรานั้นจะนั่งรถทั้งคืนไปถึงเก้าโมงสิบโมงแล้วต้องเสียในส่วนของการสอนไปสามชั่วโมงครึ่ง ยี่สิบสี่ดอลล่าและต้องเสียอีกในส่วนของการสอนอีกสามชั่วโมง สามสิบสามดอลล่า จึงได้เลือกในการที่จะเดินทางเพียงคนเดียว ในราคาหนึ่งร้อยยี่สิบดอลล่า ถึงหน้าบ้านก่อนหกทุ่มแน่นอน 

   รถพาเรานั้นออกทันทีที่มีการตกลงกัน สบายใจและรวดเร็ว นี่ละเขาเเรียกว่าการที่เรานั้นมีเงินสามารถที่จะสรรหาได้ทุกอย่างเรานั้นออกจากดด่านชายแดนตอนเวลาบ่ายสาม   เราถึงพนมเปญในเวลาตีสองกว่าๆ เพราะว่าในการทานอาหารนั้นเขาจอดให้เรานั้นทานอาหารแต่ว่าเรานั้นไม่ได้ทาน เรากลับไปนั่งเฝ้าในส่วนของคนขับรถนั้นทานอาหารไม่นานเรานั้นก็ออกเดินทาง 

    จากการที่เรานั้นกลัว เวลาที่เรานั้นคุยในส่วนของคนขับกลัวว่าคนขับนั้นจะนอนหลับ อีกอย่างนั้นเราก็กลัวที่ว่าหากว่าหลับแล้วเราอาจจะไปไหนก็ได้ที่ไม่ใช่พนมเปญ เรานั้นจึงมีการที่จะดูในส่วนของแผนที่ที่เรานั้นจะไปถึงบ้านและมีการคุยในส่วนของโทรศัพท์ตลอดเวลาเพื่อที่จะรายงานเพื่อให้คนขับรถนั้นไม่กล้าที่จะตุกติกกับเรามากนัก