เรียนรู้จากความผิดพลาดของคนอื่น

คนฉลาดมักเรียนรู้จากความผิดพลาดของตัวเอง ส่วนคนมีปัญญาจะเรียนรู้จากความผิดพลาดของคนอื่น นี่เป็นสุภาษิตสอนใจที่บอกต่อๆ กันมา

ผมเชื่อเลยว่า บรรดาคนที่อ่านหนังสือในชุดนี้ ล้วนแต่ทำตามสุภาษิตนี้กันถ้วนหน้า เพราะโดยธรรมชาติแล้วไม่ว่าใครก็ต้องเคยทำผิดกันมาบ้างทั้งนั้น

เราทำผิดน้อยเท่าไรก็ยิ่งเป็นเรื่องดีไม่ใช่หรือ

แต่ถ้ากฎข้อนี้ฟังดูเข้าท่าใช่ไหมละครับ แต่ทั้งนี้ถึงท่องจนขึ้นใจก็ไม่ทำให้เกิดอะไรขึ้นมาหรอก คุณต้องนำไปปฏิบัติจริงๆ จึงจะเห็นผล เช่น เมื่อใดก็ตามที่มีคนใกล้ตัวทำงานพลาด คุณก็ต้องรู้ต้นสายปลายเหตุทั้งหมดให้ได้ แม้จะต้องทำตัวเป็นนักสืบ ชุ่มหาข่าวในบางช่วง เพราะไม่มีใครหรอกครับที่อยากให้คนอื่นเข้ามาล้วงความลับเรื่องความผิดพลาดของตัวเอง อันตรายนะครับ กับการจมูกยื่นจมูกยาว แอบๆ ซ่อนๆ เข้าไปยุ่มย่ามเรื่องของชาวบ้านอย่างสบายใจเฉิบ หรือลดตัวลงไปเกลือกกลั้วกับปัญหา เพราะคุณไม่ได้มีส่วนได้ส่วนเสียกับปัญหาโดยตรง แถมยังเป็นพฤติกรรมของคนที่ไม่ค่อยจะมีกติกาในการทํางานอีกด้วย

เวลาที่มีใครในที่ทำงานเกิดสะดุดต่อ คุณต้องสืบข่าวโดยไม่แหวกหญ้าให้งูตื่นเสียก่อน วิธีที่ดีที่สุดอย่างหนึ่งก็คือ เสนอตัวเข้าไปช่วยแก้ปัญหา แต่คุณต้องมีเจตนาจริงใจว่าไม่ได้ทำเพื่อชิงดีชิงเด่นหักเหลี่ยมเฉือนคม และไม่ได้มีความสุขบนความทุกข์ของผู้ร่วมงานที่กำลังประสบปัญหา แต่ถ้าไหนๆ เพื่อนร่วมงานของเรามีปัญหาไปแล้ว ปัญหาที่เกิดขึ้นอาจจะมีประโยชน์ต่อการเรียนรู้ของเราได้ การช่วยแก้ปัญหาให้เข้าที่เข้าทาง จึงเป็นทางสายเอกที่ทำให้เราเห็นปัญหาถึงต้นตอเลยทีเดียว

เมื่อคุณรู้แล้วว่าเกิดความผิดพลาดขึ้นมา ก็ต้องหาสาเหตุว่าปัญหาเกิดขึ้นมาได้อย่างไร แล้วถามตัวเองด้วยความซื่อสัตย์ตงฉินว่า ตัวเราเคยทําผิด

อย่างเดียวกันนี้มาก่อนหรือเปล่า เคยรีบร้อนจนลืมตรวจทานเอกสารหรือเปล่า เคยลืมตรวจวอยซ์เมลตอนวันหยุดสุดสัปดาห์บ้างไหม เคยไปเจรจาต่อรองด้วยข้อมูลที่คลาดเคลื่อนไม่รู้จริงบ้างหรือไม่ หรือเคยลงกำหนดวันส่งของในปฏิทินพลาดบ้างหรือเปล่า

ถ้าเกิดว่าเคยละก็ คุณจำเป็นต้องคิดหาทางอุดรูรั่วไม่ให้เกิดปัญหาเดิมขึ้นอีกในอนาคต ไม่เช่นนั้นมันก็จะเป็นแค่การนั่งรอเวลาว่า คุณจะทําพลาดแบบเดียวกับเขาอีกเมื่อไรเท่านั้นเอง

โปรดจำไว้เสมอว่า ในเมื่อตัวคุณเองได้เห็นตัวอย่างที่ไม่ดีของคนอื่นไปต่อหน้าต่อตาแล้ว ถ้ายังขึ้นทำผิดพลาดตามอย่างเขา คุณก็จะเป็นคนที่แย่กว่าเขาอีกนะ พอนานๆ ไป คุณจะรู้เองว่า การที่เราติดนิสัยชอบตั้งคำถามถึงที่มาที่ไป และมีความละเอียดถี่ถ้วนเจาะลึกเรื่องสาเหตุของปัญหา แทนการมานั่งโล่งใจว่า “เฮ้อ ดีที่ไม่ใช่เรา” นั้น มีคุณค่ามากกว่าความสำเร็จในเนื้องานเสียอีก และยิ่งคุณทำพลาดน้อยลงเท่าไร ก็ยิ่งสร้างความประทับใจให้กับเจ้านายได้มากขึ้นเท่านั้น เรื่องมันก็ง่ายๆ แค่นี้ละครับ