จากปลาคนจน สู่ ‘โสมแห่งสายน้ำ’ เนื้อหวานเหมือนใส่ชูรส ราคาพุ่งแรงจนต้องอึ้ง

เมื่อครู่นี้ ดิฉันได้อ่านบทความหนึ่งค่ะ ยิ่งอ่านก็ยิ่งทึ่ง เพราะปลาตัวเล็กๆ ที่ครั้งหนึ่งเคยถูกมองว่า “ไม่มีค่า” ถึงขั้นถูกนำไปทำปุ๋ยหรือใช้เป็นเหยื่อตกปลา
กลับกลายเป็นวัตถุดิบราคาแพงระดับภัตตาคารในยุคนี้อย่างไม่น่าเชื่อ

บทความกล่าวถึง “ปลาบู่เวียดนาม” ซึ่งหลายท่านอาจคุ้นชื่ออยู่บ้าง 

ปลาชนิดนี้อยู่ในตระกูลเดียวกับปลาบู่บ้านเรา รูปร่างเรียวยาว สีเทาอมเหลือง ไม่ได้โดดเด่นอะไรเลยเมื่อมองเผินๆ แต่กลายเป็นของดีที่ผู้คนในลุ่มน้ำโขงให้ความนิยมสูงมาก
เพราะ คุณค่าทางโภชนาการแน่นจนถูกยกให้เทียบเท่า ‘โสม’ เลยทีเดียวค่ะ

ราคาในปัจจุบัน โดยเฉพาะแบบตากแห้ง สูงถึงกิโลกรัมละเกือบพันบาท เป็นของฝากชั้นดีที่ใครไปเวียดนามต้องซื้อกลับมากันแทบทุกคน

ทำไมถึงได้ชื่อว่า ยาอายุวัฒนะ?

เนื้อปลาบู่เวียดนามมีคุณสมบัติที่น่าสนใจมาก ได้แก่

โปรตีนสูง ไขมันต่ำ

อุดมไปด้วยโอเมก้า 3

มีแคลเซียม ฟอสฟอรัส และธาตุเหล็กสูง

ในแพทย์แผนโบราณ ยังใช้ปลาชนิดนี้บำรุงตับ ไต เลือด และเส้นเอ็น เหมาะสำหรับผู้สูงอายุ ผู้พักฟื้น หรือคุณแม่ตั้งครรภ์ที่ต้องการโปรตีนสะอาด ไม่ทำให้อ้วน

อ่านแล้วต้องบอกว่า… ไม่ใช่แค่ “ปลา” แต่นี่คือ อาหารบำรุงชีวิตดีๆ นี่เอง

หนึ่งในสิ่งที่ทำให้ปลาบู่ชนิดนี้โด่งดัง คือรสชาติที่หวานเจี๊ยบเหมือนมีชูรส แต่เป็น “รสหวานจากธรรมชาติ” จริงๆ
เนื้อปลานุ่ม กินง่าย และยังมี “รสขมปลายลิ้น” จากพุงและดีปลาที่ถือเป็นรสโปรดของนักกินตัวจริงอีกด้วย

เมนูยอดนิยม ได้แก่

ต้มยำปลาบู่หม้อไฟ

ปลาบู่ย่างเกลือทั้งตัว

เคล็ดลับคือ ต้องล้างเมือกด้วยเกลือหรือขี้เถ้า แล้วนำไปปรุงทั้งตัวเพื่อให้ความหวานคงอยู่ครบถ้วนค่ะ

สัตว์เศรษฐกิจใหม่ ราคาดีจนเกษตรกรยิ้มออก

เพราะปลาธรรมชาติหายากขึ้น เกษตรกรในหลายพื้นที่หันมาเพาะเลี้ยงปลาบู่สายพันธุ์นี้อย่างจริงจัง ทั้งในบ่อและในน้ำกร่อย
ข้อดีคือเลี้ยงง่าย โตไว และมีตลาดรองรับตลอดปี ไม่ว่าจะขายสด ส่งร้านอาหาร หรือทำเป็นของฝากตากแห้ง ล้วนสร้างรายได้งาม

จากปลาที่เคยถูกมองว่าไร้ค่า วันนี้กลายเป็น สินทรัพย์ทองคำของชุมชนลุ่มน้ำโขง เลยทีเดียวค่ะ