การเดินทางที่ไม่ได้กำหนดในทุกสิ่ง การเรียนรู้คือการก้าวและไม่คิดก่อนที่จะเดินทาง แล้วแต่จะเกิดเ

ชีวิตของการเดินทางที่ห่างไกล ไม่มีใครคาดคิดในความหมาย

สองเท้าก้าวเดินอย่างไม่หวั่นอะไร  แม้ว่าคนเดียวนั้นยังได้สบายครัน

เดินทางมาส่งเพื่อที่จะให้เขาไม่โดดเดี่ยว แต่สุดท้ายตนเองนั้นเที่ยวอยากลับด้วย

ท่องบอกกับตนเองว่าเลือกมาแล้วไง จะไม่ถอยหากว่าไม่สิ้นสุดลงที่ปลายทาง

    หลายครั้งเรานั้นอาจจะหันกลับไปมองตนเองในตอนนั้น เราเก่งนะ เรานั้นอยู่คนเดียวไหวเหมือนกันนะ เราพยายามในการเดินทางตอนนั้นเราถือว่าไม่ได้มีในส่วนของความเก่งในภาษามากนัก ดีที่ว่าตั๋วในการเดินทางในตอนนั้นเราเดินทางไปกลับไม่ต้องมีการซื้อในส่วนของตั๋วอีกครั้ง พอที่เรานั้นใกล้จะถึงเวลาให้เรานั้นมารอขึ้นในส่วนของที่เราได้เลย  ตอนนั้นจริงแล้วได้มีการซื้อไว้ในสองที่นั่งเพราะว่าไม่อยากให้ใครนั้นมานอนด้วยกับเราขอนอนคนเดียวสบายดีกว่า 

    สิ่งที่ได้เจอและประสบนั่นคือการใช้ชีวิต เราสามารถที่จะสื่อสารหรือว่าสนทนากับใครได้ทั้งหมดในการเดินทาง เพราะว่าเรานั้นคือการเดินทางในครั้งแรก และในครั้งนี้เราอาจจะไม่ได้มาในอีกรอบที่นี่อีก หากว่าเรานั้นมาเราอาจจะไม่ได้เจอในส่วนของนักท่องเที่ยวที่เรานั้นสนทนาด้วย เรานั้นเดินออกไปเพื่อที่จะไปส่งน้องจากนั้นเรากลับมาด้วยรถของตำรวจนั้นพาเรากลับมาเพราะว่าไม่มีในส่วนของรถที่จะไปรับที่นั่นกลับมา จะถามว่าเรานั้นรอนานมากกว่าที่ตำรวจนั้นจะมาส่งที่ชายแดน เมื่อมาถึงเราเองก็เดินรอบตลาดโรงเกลือ  แต่ด้วยว่าเดินคนเดียว เดินไม่นานก็รอบไม่ได้อะไรเลย 

   สิ่งที่เรานั้นจะกลับมาคือการที่เรานั้นจะได้มาฝากในส่วนของเงิน คือนำเงินนั้นมาแลกเปลี่ยนและฝากและมาทำธุระเราเลยได้ทำในการจ่ายเงินในการทำหลายอย่างจากนั้นเราก็เดินทางกลับเข้าไปยังดินแดนและกลับที่เดิมเมื่อเรานั้นสิ้นสุดลง  สิ่งที่เรานั้นกลับมาแล้วทำคือการโทรหาคนในบ้านเรา คุยก่อนเพราะว่าอาจจะในเรื่ีองของราคาเพราะว่าตอนนั้นที่บ้านของเรานั้นยังไม่ได้เล่นในส่วนของโทรศัพท์ที่สามารถที่จะโทรแล้วเห็นหน้าได้เลย 

   ตอนที่กลับนั้นเรากลับกับเพื่อนสองคนที่เป็นนักท่องเที่ยวต่างชาติจะเดินทางไปยังพนมเปญเหมือนกันกับเรา เราเลยชวนเขานั้นไปซื้อตั๋วบริษัทเดียวกันกับเรา เพราะว่าเรานั้นเคยโดนหลอกให้ซื้อตั๋วราคานั้นถูกมากแต่ว่าการเดินทางนั้นทรมานหน่อย จอดทุกห้านาที ออกจากปอยเปตตอนนั้นคือบ่ายโมงเรานั้นขึ้นรถ สิบนาฬิกากว่าเรานั้นถึงพนมเปญ  เหนื่อยมากตื่นแล้วตื่นอีกก็ยังอยู่กลางป่ากลางทุ่งนา 

   วันนี้เรานั้นเจอเพื่อนเลยพามาขึ้นบริษัทที่โอเครกว่า จอดที่เดียวให้ทานข้าวตอนหกทุ่ม หากว่าเรานั้นไม่ต้องการทานก็บอกไม่มีใครลงเขาก็จะเดินทางต่อ ขับนิ่งสบายเหมือนว่านอนอยู่ที่บ้านเลย หลับแล้วตื่นอีกทีคือปลายทาง แอร์เย็นสามารถที่จะทำงานได้ในส่วนของที่นอนนั้นมีไฟต่อให้เรา สะดวกมาก ตอนนั้นเพื่อนเราขอบคุณเรามากเพราะว่าตอนนั้นกำลังจะซื้อตั๋วแล้ว 

    สีสันของการเดินทาง ทางที่ไม่มีใครที่รู้จัก ทุกคนนั้นมีหน้าที่ ทักทายสนทนาได้แต่ว่าอย่าไปสนใจมากเพราะเรานั้นมีเส้นทางของเราระวังตัวเองให้มากเพราะว่าเรานั้นไปคนเดียว ต้องกลัวไว้ก่อนเวลาที่ใครนั้นจะมาสนทนาด้วย เพราะว่าเรานั้นถือกระเป๋าใบใหญ่ เขาน่าจะคิดว่าในกระเป๋านั้นต้องมีอะไรแน่นอน อย่านอนในการเดินทาง กอดสิ่งของของเรานั้นไว้ให้แน่น เพื่อที่เรานั้นจะได้ไม่ถูกยกไปจากตัวเรา นอนทับไว้ยิ่งดี