ความเปล่าเปลี่ยว ความสูญเสียความทรงจำ ปราสาทเก็บงำซากของหัวกะโหลกในทุ่งสังหาร

คือเรื่องราวที่แสนเศร้าโศกในทุกหน  คือหัวกะโหลกคนถูกเก็บเพื่อนับการคร่า

แสนชีวิตที่เหลือเพียงส่วนหัวที่เก็บรวม ส่วนชิ้นส่วนที่หลากหลายกระจายไปพลัน

มองไกลนั้นเราอาจจะยังสงสัย  ว่าจะไม่ใช่เมรุหรือเจดีย์มีความเหมือน 

แต่เมื่อเรานั้นถอดรองเท้าเดินเข้าไปให้เตือน แหงนหน้าขึ้นมองรอบเดือนคือหัวกะโหลกคน

   คงจะนับไม่ได้กับการสูญเสียและการตายในครั้งนี้ มากกว่าสามร้อยล้านคน ญาตินั้นหากันไม่เจอ ครอบครัวนั้นไม่รู้ว่าหายไปไหน ไม่มีแม้คนที่จะคอยในการเผาร่างของใคร แตกหักกันไปตายตรงไหนไม่มีใครรู้เลย เหมือนเป็นการฆ่าล้างให้จบสิ้น เหลือเพียงหนึ่งส่วนของแผ่นดินที่ขาดหาย หัวของคนนั้นเกลื่อนมากกว่าตึกห้าชั้นได้ ศพกองไว้สูงกว่าต้นพาลสิบห้าเมตรได้นั่นคือความจริง 

   หากว่าเรานั้นได้เดินเข้าไปยังปราสาทตรงหน้าที่เรานั้นเข้าไป ส่วนของคนต่างชาตินั้นจะต้องจ่ายสี่ดอลล่า ส่วนคนในประเทศของเขานั้นเข้าฟรี แต่หากว่าตอนนั้นคนในประเทศไม่ค่อยมีใครที่อยากเข้าไปเพราะว่าเขานั้นคิดว่าไม่อยากเข้าไปแล้วเพราะในส่วนของการเข้าไปนั่นคือการเข้าไปเพื่อที่จะทำให้รู้ว่านี่นะ ชีวิตของญาติที่มีบ้างตอนนั้นที่พาเราไปคือยายของเขานั้นเสียชีวิตที่นี่แต่ว่าหาในส่วนของศพนั้นไม่เจอ

   หากว่าในตอนนั้นจากการฟังหัวด้านในนั้นมีมากกว่าพันหัวแน่นอนในแต่ละมุม มีสีแดง สีน้ำเงิน บางกะโหลกนั้นร้าว แตกดวงตาแตก จมูกร้าวนั่นแสดงถึงการที่ตายอย่างทรมาน  ในส่วนของการเดินรอบนั้นเราจะเห็นในส่วนของหลุมที่มีการเป็นเนินลงไป มีการเล่าว่า หลุมเหล่านั้นคือหลุมซากศพที่มีการฆ่า เมื่อฆ่าแล้วโยนลงไปกองในหลุมขนาดใหญ่เมื่อกองครบจนล้นแล้วจะนำในส่วนของดินนั้นมาถมให้มิด แต่ละหลุมนั้นมากกว่าหมื่นคน ในบริเวณทุ่งสังหารนั้นมากมายจนไม่สามารถที่จะนับในส่วนของศพที่อยู่ในบริเวณนี้ไม่ได้ แต่ว่าเยอะมาก น่าจะถึงล้านคน หากว่านับในส่วนของเด็กน้อยด้วย 

     หากว่าจะเล่าถึงในส่วนของตรงนี้ คืออนุสาวรีย์ที่มีการเก็บในส่วนของกะโหลกศรีษะของมนุษย์ ที่ไม่สามรถที่จะระบุได้ว่าคือใคร ไม่ว่าเรานั้นจะไปไหนคือกระดูก คือหยดเลือด คือเสียงโหยหวน ตอนที่มีการฆ่ากันใหม่ๆ แล้วการฆ่านั้นจบลงสถานที่แห่งนี้นั้นไม่มีใครที่กล้าที่จะเดินเข้ามาในยามค่ำคืนเพราะว่าจะมีเสียงร้องไห้ของวิญญาณเด็กที่ร้องหาคนในครอบครัว แม้ว่าตนนั้นได้ตายไปแล้วก็ตาม หากว่าเรานั้นจะนึกจินตนาการคือในส่วนของการฆ่าแล้วจำนวนมากเลือดนั้นนอง ไปด้วยกลิ่นของศพ เพราะว่าหากว่าคนนั้นเสียชีวิตเพียงสามวันนั้นก็มีกลิ่น แต่นี่นั้นเสียชีวิตมากี่วันนั้นนับไม่ได้และมีมากกว่าหมื่น แสน ล้านศพกลิ่นจะขนาดไหน และส่วนต่อมาคือในเรื่ีองของเชื้อโรคนั้นจะยิ่งทวีคูณเพราะว่าหนอนน้ำหนองเลือดสุดจะทนได้ 

   ความหดหู่ยังไม่เคยหายไปจากเมืองพนมเปญเลยแม้แต่ครั้งเดียว ต่อให้จะก้าวนานไปเพียงไหน สุดท้ายแล้วสิ่งเหล่านี้คือความทรงจำที่แสนทรหดและโหดร้ายกับทุกคนที่ได้ยินได้ฟัง และได้ประสบพบเจอ