สร้อยสายรัดข้อมือ การสูญเสียการจากลาและความโดดเดี่ยวเปลี่ยวใจที่ไม่มีใครอยากนึกถึง

หลายหมื่นชีวิตที่บริสุทธิ์สิ้นสุดลงตรงนี้  ตรงที่ใครนั้นไม่อยากกลับมามองให้เศร้าหมองใจ

เด็กน้อยบริสุทธิ์ที่ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงกายในการต่อสู้ หารู้ว่าตนนั้นจะมาจองจำในที่นี่ 

กี่ชีวิตที่ต้องหยุดลมหายใจ  กี่ร่ายกายที่ต้องสลายหายสูญ

ไม่มีแล้ววันข้างหน้าที่ต้องต่อสู้เพื่อคุณ  รอเพียงใครมาหวังส่งบุญให้สมปลายทาง

     ชีวิตมากกว่าหมื่นชีวิตหรือว่ามากกว่านั้นอยู่ตรงนี้ หากว่าเรานั้นได้เข้ามาในส่วนของทุ่งสังหารในกรุงพนมเปญ ประเทศกัมพูชานั้นเราจะเห็นได้ว่ามีสถานที่แห่งหนึ่ง เรานั้นเดินทางมาที่นี่นั้นน่าจะรวมทั้งหมดห้าครั้ง แต่ทุกครั้งที่มาที่นี่นั้นคือความหดหู่เสียใจ และขอคาระวะทุกดวงวิญญาณที่มารวมตัวอยู่ตรงนี้ แม้ว่าจะผ่านไปมากกว่าร้อยปีหรือว่ากี่ปีนั้นไม่สามารถที่จะลบเลือนเรื่องเหล่านี้นั้นไปได้อย่างแน่นอน

   ทุกคนนั้นถูกพามาที่นี่นั่นคือทุ่งสังหาร ในที่นี้มีเพียงเสียงเพลงที่กลบเกลื่อนในส่วนของเสียงร้องไห้ ของการจากลา เสียงแห่งความโหดร้ายที่ฆ่าพรากชีวิตของมนุษย์ด้วยกันไป อย่างเช่นต้นไม้สีสันสวยงามต้นนี้

   เรื่องราวของต้นไม้ต้นนี้นั้นเกิดขึ้นเมื่อมีหลากหลายเส้นมีการมาวางไว้ หากว่าเรานั้นมีการฟังในเครื่องอัดเสียงมาถึงตรงนี้เรียกว่าสถานที่ในการสังหารเด็กตัวเล็กๆ ตั้งแต่แรกเกิดจนพ้นในอายุของเด็กที่สามารถที่ทหารเขมรแดงนั้นจะจับในส่วนของขานั้นฟาดไปที่ต้นไม้ต้นนี้ ให้ถึงแก่ชีวิต ด้วยการปิดตาทั้งสองข้าง มัดแขนทั้งสองข้าง ขานั้นมีในส่วนของโซ่ตรวนเหมือนกันกับนักโทษเหมือนว่ากลัวว่าจะวิ่งหนีไปได้ 

   ทุกครอบครัวไม่ว่าจะเป็นสามีภรรยา ลูกและแม่ หรือว่าใครก็ตามนั้นจะไม่ได้เจอกัน ส่วนคนที่มีการศึกษาหน่อยนั้นจะต้องเข้าในส่วนของการสัมภาษณ์คนที่เก่งหน่อยรู้ตัวหน่อยก็หนีออกไปนอกประเทศ แต่ตอนนั้นถือว่ายากเพราะว่าได้มีการตัดทุกการเดินทาง ในส่วนของต่างประเทศนั้นก็มีในส่วนของหนังสือที่จะส่งไปเพื่อให้กลับมายังประเทศของตน เมื่อกลับมานั้นก็จะโดนฆ่า 

 ส่วนเด็กนั้นถูกฆ่าเพราะว่าหากว่าอยู่ก็จะเป็นภาระเสียงร้องไห้หาพ่อแม่ ไม่ได้ช่วยอะไรในการทำงาน ที่สุดท้ายคือการจบชีวิตลงไปเลย สายสีแดงสีส้มหรือสีต่างๆที่มีการจัดวางไว้บนต้นไม้นี้แสดงให้เห็นว่าเลือดเนื้อและชีวิตของเด็กน้อยที่ไม่มีทางต่อสู้นั้นจบลงที่นี่มากมายหลายชีวิตเลย ครั้งแรกที่ไปนั้นเหมือนว่ายังไม่ได้รับการทำความสะอาด ผ่านไปยังไม่ถึงสิบปีนั้นยังมีในส่วนของกลิ่นคาวเลือดซากเลือดหรือว่ากระดูกชิ้นที่ตกหล่นนั้นตามเส้นทางให้เห็นอยู่ มันคือความทารุณที่ไม่ใช่คนแล้ว คนเองด้วยกันฆ่าล้างกัน