ทำความรู้จักเจ้าอ้วน ตัวป่วนในยอดภูสูงญาดาภูวิวฟาร์มสเตย์ ชอบฝากน้ำลายเมื่อเจอกัน

สีหน้าท่าทางของอ้วนแค่มองก็มีความสุข

เหมือนหน้าเจ้าสิงโตหย่นจรตาหยดย้อย 

เจ้าสัตว์เลี้ยงตัวน้อยได้สุขสันต์ 

เจ้าอ้วนสุนัขจอมซนชอบเล่นกัดข้อเท้าทุกวัน 

จนทำให้เจ้าของนั้นกักบริเวณไว้ได้แค่มอง 

    ทำไมเวลาที่มองในส่วนของเจ้าสุนัขหน้าหย่นแล้วทำให้เรานั้นมีความสุข หัวเ

ราะยิ้มได้ตลอด  ตอนที่เจอเจ้าอ้วนครั้งแรกนั้นพอลงจากรถ อ้วนนั้นไม่ได้เห่าอะไรเลย 

   เคยมีคนนั้นบอกเราว่า ก่อนหน้านั้นเขาเองเป็นคนที่กลัวการอยู่คนเดียวจนทำให้ตนเองนั้นได้พบจิตแพทย์และเครียดมากจนบางครั้งนั้นไม่อยากอยู่บนโลกนี้ จนเขาน้้นได้พบกับสนุกตัวหนึ่งหลังจากที่ตนเองนั้นเดินไปเรื่อยๆ 

   พอนำเจ้าสุนัขนั้นกลับมาเลี้ยงมากกว่าสามเดือนกลับเห็นการเปลี่ยนแปลงเพราะเจ้าอ้วนนั้นไม่เหมือนสุนัขทั่วไปชอบเล่น วิ่งไล่คนนั้นทีคนนี้ที และใบหน้านั้นมีความหนาของผิวหนังหย่นเข้าหากัน  เนื้อหนังแน่นมาก จับไปตรงไหนก็นุ่มไปหมด 

    เสียงหัวเราะในทุกวันนั้นทำให้อาการของเขานั้นหายไปโดยไม่รู้คนเรานั้นหากว่าพยายามที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเองวันหนึ่งจะพบในส่วนที่เรียกว่าความแตกต่างอย่างแน่นอน อย่ามองว่าการอยู่คนเดียวนั้นเราเก่ง ต้องมีเพื่อนบ้าง เพื่อความสุขเดินทางให้ถึงจุดหมาย ก่อนเราอย่าคิดว่าไม่มีใครรักเรา

 อย่างน้อยสิ่งรอยตัวโลกใบนี้ก็สวยงามและรักเราดินทุกก้อนท้องฟ้าต้นไม้ หรือแม้กระทั่งน้ำยังให้กำลังใจเราทั้งหมด เราต้องคิดอะไรให้บวกสุดท้ายแล้วเราคือต้องรักตัวเองด้วยในตอนสุดท้าย

   แต่ก่อนนั้นแม่ของเราเอง  ไม่ชอบในการเลี้ยงสุนัขเพราะว่ามันวุ่นวายไม่ชอบแมวเพราะแมวชอบมาวุ่นวายในบ้าน แต่หลังจากนั้นพอได้เลี้ยงสัตว์ หมาน้อยที่นาและแมวที่บ้าน ทำให้มีการคุยมีการเล่นเจ้าหมาน้อยก็นำอาหารมาให้เสมอ ส่วนเจ้าแมวน้้นก็ล่าหนูวันละสองสามตัวจนที่บ้านนั้นไม่ค่อยที่จะมีให้เห็นไม่กัดข้าว

    ตอนนั้นพ่อเองไม่ได้อยู่ด้วยพ่อไปทำงานพอลูกโตขึ้นพ่อกลัยบมาอยู่กับแม่และครอบครัว พ่อรักแมว พ่อนำสุนัขสองตัวมาจากที่ทำงานหลังจากนั้นเราก็เล่นกับเจ้าสุนัข 

   การเลี้ยงสุนัขนั้นคือความสุข สุขที่ได้ทำอะไรให้กับาัตว์ที่เรานั้นรัก ตัวของมันนิ่มและน่าอุ้ม แต่เรานั้นต้องระวังเพราะมันเองก็ต้องเอาตัวรอดเมื่อมันเจ็บจากการเล่นของเรา