ตุ๊กตาเจ้าเมล็ดดอกลำเพยและดอกไม้นานาพรรณ เต้นเริงร่าสวยงามตามจินตนาการเด็กๆ

รำเพยส่วนหัวที่เข้มแข็ง

ยังส่งแรงต่อแขนขาน่าเกรงขาม

ถูกนำมาหลอมรวมกันอย่างสนุกสุขสันต์

และดอกสวยงามนั้นสร้างสีสันในความงาม

เมื่อเด็กๆนั้นมองเห็นตื่นเต้นนัก

ด้วยดอกไม้ถูกจัดได้หลากหลาย 

ร้อยเรียงความสุขเสียงหัวเราะมากมาย

ก่อเกิดให้เห็นความตั้งใจหลากหลายมุม

    เจ้าเมล็ดลำเพยมีหน้าที่เป็นส่วนหัวของเจ้าตุ๊กตาทุกตัว สิ่งที่เด็กๆ ตื่นเต้นคือการวาดนส่วนของหน้าตาว่าเขานั้นจะวาดหน้าตาอย่างไรมีจมูกไหม หูไหม หรือว่าจะแก้มแดง ปากยิ้ม หรืออาจจะมีไฝในตรงไหนสักที่ สิ่งนี้แล้วแต่เด็กเอง จากนั้นจะเริ่มต่อในส่วนของ แขนทั้งสองข้างใส่กระโปรง ใส่เสื้อ หรือว่าใส่ในส่วนที่เรานั้นค่อนข้างลำบากหน่อย 

    สิ่งที่เด็กแต่ละคนนั้นจะต้องระวังคือ ต้องใส่เบาๆ เพราะว่าดอกไม้ในแต่ละดอกนั้นจะมีความเบาเวลาที่มีการวางไว้ ค่อยๆ ทำหากว่าทำแรงนั้นอาจจะทำให้กลีบของมันนั้นหลุดออก แน่นอนว่าคงยากมากหากว่าเรานั้นจะทำกัน แต่สิ่งที่ทำให้เรานั้นต้องคอยเตือนคือหัวนั้นจะต้องมั่นคง หากว่าทำหลุดสามารถที่จะลดลงได้เช่นกัน ใช้เวลาไม่ถึงสามนาที เสร็จเรียบร้อย 

  นี่เป็นเจ้าตุ๊กตาของเด็กห้าขวบที่ทำ แขนทั้งสองข้างนั้นทำจากไม้จิ้มฟันกระโปรงนั้นทำจากดอกชวนชม ที่กำลังบานสวยงามกลายเป็นกระโปรง กำลังเต้นระยำอย่างมีความสุขและสนุกกับงาน 

     ดอกไม้ที่สดใสอยู่บนต้นไม้หลายต้นพยายามมองแล้วเล็งไปอาจจะมีดอกสามปี ที่ทนทานมากว่าหนึ่งเดือนดอกจึงร่วงโรย ดอกชบาที่หายากหรือดอกโป๊ยเซียน ดอกไม้ทุกดอกนั้นให้ความงามเสมอ หลายครั้งเรานั้นพยายามจะหาแเปลี่ยนเรียนรเปลี่ยนเรียนรู้กับเด็กๆ  แต่ไม่ไหวกับการจะตามหาดอกไม้ได้ทั้งหมด ที่นี่นั้นทำได้เพราะว่าคือสวนพฤกษศาสตร์ที่มีเจ้าเหล่าแมกไม้จำนวนมาก ไม่ส่าจะเป็นต้นไม้ต้นไหนก็ยังคงเดินทางมารวมกันได้ มากกว่า 75 ไร่ ที่เน้นในส่วนของความสุข

   สิ่งหนึ่งที่ทุกคนเห็นต้องถามคือ เจ้าเมล็ดต้นรำเพยที่เมื่อสุกแห้งดีแล้วจะกลายเป็นเจ้าเมล็ดที่เหมือนหัวของตุ๊กตา มีหน้าผากที่พร้อมจะใส่ดวงตาได้ สีน้ำตาลนั้นเหมือนกันกับสีผิวที่งดงาม ไม่ว่าเรานั้นจะทำอย่างไรก็จะสวยงาม แม้ว่าจะวาดวงหน้าที่ไม่สวย ขอเพียงปากยิ้มมองก็สุขใจ

   สิ่งที่ได้คือฝีมือและความตั้งใจจริงของเด็กทุกคน หลายคนหลากหลายความตั้งใจ หากว่าเรานั้นพยายามเข้าใจจะยินดีได้เมื่อพบเจอในความงามที่ไร้ทุกคำถาม ทุกครั้งที่เรามองในความคิดของเด็กที่เกิดมาดูโลกนี้เพียงห้าปี เขาพร้อมที่จะเรียนรู้นั้นถือว่าดีมาก เขายอมที่จะรับฟังและรอคอยอะไรบางอย่างรวมถึงอยู่ในกลุ่มที่มีการตั้งขึ้นได้ สิ่งนี้ถือว่าเก่งที่สุด