ปี่บ่ดังบ่ให้เคี้ยวหมาก ปี่บ่ปากบ่ให้สูบยา" การทำปี่ยับจากตอซังข้าว

 "ปี่บ่ดังไม่ให้เคี้ยวหมาก ปี่บ่ให้สูบยา" คำโบราณที่ได้มีการเล่าขานกันมา ชั่วนานนม 

           ท้องทุ่งนายามเย็นได้ยินเสียงพ่อ 

ขับกล่อมด้วยการตัดตอฟางที่ยังเหลือ

จากการที่แม่นั้นออกแรงเกี่ยวข้าวสุดปรือ

พ่อถือเคียวนำมาตัดและทำให้ลูกยา 

เสียงของมันกึกก้องร้องคับทุ่ง

ความสุขนั้นเลือนหายไปมุ่งสู่รุ่งเช้าของวันวาร

   เรื่องราวเมื่อครั้งยังเด็ก ที่เรานั้นต่างมองว่าเป็นเรื่องที่ผ่านมาไม่นาน แต่หากว่านับอายุไปแล้วน้้นเรามาถึงตัวเลขสามกันทั้งหมดแล้ว ตอนที่ยังเด็กจำได้ว่าคนที่สอนให้เรานั้นทำปี่ในครั้งแรกคือพ่อ พ่อนั้นบอกว่ามานี่พ่อจะทำอะไรให้เรานั้นดู แน่นอนว่ายากมากที่พ่อนั้นจะสอนอะไรหากว่าเรานั้นไม่ได้คุยกันเพราะตอนตื่นนอนพ่อไปทำงาน กลับมาก็ออกนาไปทำงาน 

    พอเรานั้นโตกลับมาเห็นในส่วนของการทำปี่จากตอฟางข้าว เรานั้นคิดถึงพ่อ ที่เคยเห็นรอยยิ้มในการสอนการทำปี่ที่มีเสียงดัง พ่อลอกว่าการที่เรานั้นเหลือกต้องดูในส่วนของขนาดของลำฟางว่าใหญ่ดีหรือไม่ จากนั้นก็ตัดตรงป้องของมันอย่างระมัดระวังเมื่อทำเสร็จเรานั้นก็เป่าได้เลยแต่ต้องใช้พลังค่อนข้างที่จะเยอะหน่อยกว่าจะออกเป็นเสียง 

    การจะตัดยาวหรือว่าสั้นนั้นได้ทั้งหมด แต่เวลาที่เรานี้นจะบี้หรือว่าทำให้ตอนั้นยับเราต้องจับและหมุนตรงบริเวณที่ติดตรงป้องของตอฟางข้าว  ใช้นิ้วของเรานั้นหมุนๆ เมื่อได้ที่เรานั้นก็จะนำไปทำให้ขยายใหญ่ขึ้นเพื่อที่จะทำให้เกิดเสียง 

    ตอนนี้เรานั้นบี้เสร็จแล้วจากนั้นเราก็เตรียมในการที่จะกดในส่วนของหัวนั้นให้ตรงเพื่อให้ช่อบที่เรานั้นทำขยายใหญ่และเกิดเป็นช่องทำให้เกิดเสียง ต้องประคองไม่ให้แตกทั้งหมด เพราะหากว่าแตกทั้งหมดจะไม่คอยสวยงามมากนัก หรืออาจจะต้องยำไปทิ้งเพื่อเริ่มทำใหม่ได้เลย 

    หากว่าเรานั้นแยกออกมานั้นจะได้ประมาณนี้ ช่องที่มีความพอดีสวยงาม การทำเช่นนี้ถือว่าเป็นของเล่นชิ้นดี นกหวีดนั้นเทียบไม่ได้เลย เราต้องมีความพยายามในการทำจนกว่าเรานั้นจะได้ในส่วนของเสียงที่เรานั้นพอใจ 

    สีสันของท้องทุ่งในการเกี่ยวข้าวนั้นมรความสุขมาก มีทั้งเสียงหัวเราะและเสียงของความรำคาญในเสียงที่ดังว่อนไปมา บรรยากาศที่หาได้ยากเพราะว่าปัจจุบันนี้นั้นสังคมเปลี่ยนไปเด็กนั้นไม่คอยได้เรียนรู้กับสิ่งเหล่านี้ ล้วนแล้วแต่หาความสุขได้ยาก ยากกว่าคือการกลับมาพร้อมหน้าพร้อมตากัน 

  ธรรมชาติ  🍄‍🟫สร้างหลาย อย่างขึ้นมาให้เรานั้นได้เรียนรู้ไม่มีอะไรที่แตกต่าง และหากว่าเรานั้นลองสังเกต ทำไมมันถึงเกิดเสียงขึ้นได้ แน่นอนว่าไม่มีอะไรตายตัวไปกว่าชีวิตในท้องทุ่ง  เครื่องดนตรีที่ไม่ว่าเรานั้นกลับไปเล่นอีกครั้งนั้นก็ยังไม่สายไป ทุกสิ่งพร้อมส่งเสียงงดงามให้เรานั้นได้ยินเสมอ