สูงสุดสู่สามัญ ชีวิตในช่วงวัยเกษียณคนเรานั้นไม่ขออะไรมาก ขอเพียงศาลาพักใจ

เส้นทางที่เลือกเดินต้องเผชิญกับขวากหนาม 

สิ้นสุดชีวิตกันเราต่างฝันและต่างเดิน

กี่พันความผิดหวังกว่าจะเดินถึงเส้นชัย

พักแล้วเดินเดินแล้วได้ ความห่วงใยสุดท้ายที่ไร่นา

   ในชีวตคิดเหมือนกันว่า เมื่อไหร่ที่เรารั้นจะต้องสิ้นสุดการเดินทางของสายเรือจ้าง เราจะทำอะไรต่อ ทำนาตามที่พ่อแม่ทำไม แต่ถึงตอนนั้นคงยากเพราะว่าอายุของเราน้้นก็ขึ้นเลขหกไปแล้ว แต่ยังคงรักเช่นเดิมที่ผ่านมา 

    พอมาเห็นเรานั้นนึกถึงงันที่ตนเองครบหกสิบก่อนเลย สวนดอดไม้หน้าบ้าน นอนพักผ่อนไม่ต้องตื่นตั้งแต่เช้ามืดเป็นนายของตนเองไป บางวันนั้นไม่ต้องการทำงาน ก็นอนเล่นมองตรงนั้นทีตรงนี้ที แต่ก่อนต้องพึ่งนาฬิกาที่ตื่นมาพร้อมกับความง่วง แต่ที่สุดแล้วทุกอย่างสิ้นสุด

   สร้างและปลูกทำนาที่ไม่ต้องรีบเร่ง ทำไปทีละนิดไม่เหมือนครั้งเมื่อทำงาน ต้องรีบกลับบ้านมาเพื่อที่จะเก็บเกี่ยว ฝนตกลงมาบ้างทำให้ต้นข้าวเสียหายแต่พอมาครั้งนี้ เกี่ยวเองดูแลเอง ไม่ต้องทำอะไรรอในส่วนของเงินเดือนนั้นเข้าหา 

    ไม่นานตะวันก็ตกดิน ทุกอย่างที่คิด การกระทำหลายอย่างที่ค่อยๆ ทำ จากบ้านที่ไม่ใหญ่มากก็ยิ่งใหญ่จาใครหลายคนนั้นต่างมอง สบายในวัยหลังเกษียณอายุ 

   จากคนที่เคยทำงานสอน ท้้งวันหยุดเสาร์อาทิตย์ พอมาอยู่อย่างนี้เหมือนกับว่า ทุกอย่างดูเงียบงัน เสียงของสิ่งทุกอย่างที่เคยเจอไม่วนกลับมาอีกแล้ว การทำงานจึงเริ่มคิดเริ่มต่อเติมออกไป 

   จากบ้านหนึ่งหลังกลายเป็นสองเป็นสาม สามารถที่จะรองรับคนมากกว่ายี่สิบคนได้ คงยากหากว่าจะรับความสุขที่ทุกคนนั้นนำมาให้ พร้อมมากสำหรับการเปลี่ยน แต่หากมองอาจจะเพราะความเหงา ต้นไม้ทุกต้นไม่แห้งแล้ง ทุกสิ่งอย่างนั้นคงใช้พลัวงานแสงอาทิตย์ สำรองไฟจากโซล่าเซลล์ 

   แม้ว่าเรานั้นจะเดินไปไกล แต่หากหันกลับมาอีกครั้งก็ยังพบในส่วนของความสุขที่ยากจะหายไป แสงไฟแม้ว่าจะน้อยแต่เมื่อประกอบกันเข้าทำให้กลายเป็นแสงสว่างที่รุ่งเรืองทั่วอาณาบริเวณ  

   คนเรานั้นอย่าหยุดที่จะคิดจะสร้าง เพราะเมื่อไหร่ที่หยุดนั่นคือเรานั้นมไ่ต้องการที่จะมีลมหายใจต่อไปแล้ว ยังมีความหวังยังสู้จึงจะเหมือนคนที่มีลมหายใจ