วงจรแห่งทางเลือก ของแต่ละคนนั้นไม่เหมือนกัน ราคาย่อมแตกต่าง

ร้อยเรื่องเล่าที่เฝ้าหมุน  รู้ทุมุมที่คนถามหา 

กี่ไส้ที่ผ่านมา กี่พันปัญหาที่สู้ทน 

ไร้ชีวิตที่คนต้องฝันใฝ่ เรื่องเยื่อใยนั้นไม่หา

ชอบแบบไหนคนเรานั้นกล้าเลือกมา 

อร่อยมากกว่าคือสิ่งที่ชอบและตั้งใจจะกิน

   หอมเมื่อเรานั้นเดินผ่าน กระดาษนั้นถูกวางเพื่อสร้างเสริม ชอบอะไรต้องการแบบไหนลองใส่ดูกัน หากว่าหวานนั้นต้องสลับคาวอร่อยแน่นอน

    ในตอนเด็กนั้นพลาดไม่ได้เลยกับการที่เรานั้นจะเลือกในส่วนของอาหารในตอนเช้า เวลาที่แม่นั้นไปตลาด จะต้องติดกลับมาสองอัน ในส่วนแรกนั้นคือของพี่ชาย ที่มีความคล้ายของเรา ของเราหากว่าแม่ซื้อจะไม่ค่อยมีรสชานิของความเผ็ดแต่ถ้าเป็นของพี่นั้นจะมีเผ็ดบ้างเพราะว่าเรานั้นชอบไม่เหมือนกัน 

    ความคิดตอนนั้นบอกว่าจะเลือกไหม หากว่าแม่นั้นทำมาผิด เราบอกไปว่าทานได้แต่ในส่วนของตรงเผ็ดนั้นจะให้แม่เป็นคนชิมไม่ให้พี่โดยเด็ดขาด แน่นอนในความจริง  ใคร🙂‍↔️ จะให้ส่วนของตนที่ต้องการให้กับฝ่ายตรงข้ามที่เขานั้นมีอยู่แล้ว 

    เมื่อเรานั้นโตขึ้นก็ยังคงเหมือนเดิมไม่ว่าเรานั้นจะเลือกทานอะไรไม่ต่างจากตอนที่เรานั้นอยู่กับแม่เห็นแล้วเดินเข้าไปซื้อ แต่ไส้ที่เหมือนเดิม เพราะเมื่อไหร่ที่เรานั้นเลือกไส้ใหม่จะไม่ค่อยอร่อย เหมือนแบบเดิมที่เรานั้นได้ลอง

    ในส่วนของสิ่งที่โรยหน้าเท่านั้นที่เปลี่ยนแปลงไป หากว่าเราจะซื้อแล้วใส่อะไรคิดราคาอย่างละห้าบาท แต่ก็อร่อย 

   ทุกครั้งที่ซื้อนั้นเราจะมองในส่วนของความราคาถูก ใส่ไม่เยอะเน้นอร่อย หากว่าเรานั้นใส่เยอะจะย่อยหยดลงในถุงทำให้กินแล้วเหนียวมาก 

   เนื้อแป้งนั้นมีความงดงาม อย่างไร สุดท้ายแล้วจะต้องถูกปนเปื้อนด้วยสีสันแห่งความหอม การทำแป้งที่ดีสวยงามนั้นมีชัยไปกว่าครึ่งเลย สวยงามน่ารับประทาน เราเคยสังเกตแล้วระหว่างชายและหญิงนั้นชายจะทำแป้งได้กลมสวยงามมากกว่าเสมอ  เพราะความที่ชายนั้นน่าจะมีจิตใจที่มั่นคงและมั่นใจมากกว่าหญิง หญิงน่าจะมีความกลัวนั้นซ่อนอยู่เป็นแน่ 

    ความสูญของการทานอาหารนั้นไม่ว่าเราจะต้องการแบบไหน เมื่อเรานั้นโตขึ้นเราเองเป็นคนที่เลือกเอง ไม่ต้องวั่นงานให้คนอื่นเลือกให้ อร่อยเองและจ่ายเอง นี่ละความสัขของคนเรา  ก่อนจะตัดสินใจเราเลือกเองเมื่อได้ในสิ่งที่เรานั้นต้องการเราก็เลือกเอง จะได้ไม่เสียใจ ในสิ่งที่ตนเองนั้นเลือก