ประวัติศาสตร์คือเรื่องราวกว่าที่จะมาเป็นเรา ทุกการเรียนรู้คือคำตอบที่งดงาม

ออกเดินทางก้าวไกลให้พ้นสุข 

ตราบนานลุกเข้าหาเสมอเหมือน 

ไปไหนมาไหนมีความหมายกับทุกคน

แล้วจากตนจากงานประสานใจ 

หนึ่งสองจนถึงร้อยความรู้เพิ่ม

เติมในส่วนที่ต้องรู้เข้าใจเสมอ 

   การเดินทางจากห้องสี่เหลี่ยมในแต่ละครั้งสิ่งที่เรานั้นต้องทำคือการเรียนรู้ แต่ก่อนนั้นเราจะมีแต่ในส่วนของการตามที่บ้าน ปัจจุบันนี้เราส่งไปไม่ถึงนาทีตอบกันแล้ว นี่คงเป็นสัญลักษณ์ของการเจริญก้าวหน้า แต่ก่อนนั้นเราจะไปหาใคร แต่เมื่อขึ้นเครื่องแล้วเรานั้นก็รอถึงในอีกไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง 

    เมื่อเรานั้นเดินเข้าไป วิทยาปีนั้นต่างที่จะให้เรานั้นนั่งในส่วนของหน้าปราสาทเพื่อที่จะเข้าใจ เจ้าหน้าที่บอกว่า  เรานั้นจะต้องมองหาโรคด้วยเสมอ ไม่ใช่ว่าเรานั้นไม่ล้าง มาจับกินอย่างสบาย

   ความเป็นระเบียบนั้นงดงามเสมอ ตอนที่เรานั้นมาที่ตนเองในครั้งแรกเรานั้นพยายามที่จะเดินไปเกินมาแล้ว ฟังวิทยากรแล้วนั้งคิดตาม ภายในของโบราณสถานนั้น 

    เมื่อทุกคนนั่งฟังจบลุกขึ้นเพื่อที่จะเดินทางไปในหลากหลายเส้นทาง เดินเพื่อที่จะสำรวจได้

    มีคนบอกว่าเรานั้นพานักเรียนไป  พอนำไปแล้วเด็กจะได้อะไรเขารู้เรื่องหรือ ทำอย่างนี้ใส่เลย บอกว่าเรานั้นจะไม่มีอะไร เลือกไม่ได้ไม่ทัน 

     ตอนเรานั้นกลับมามองในส่วนของพระองค์หนึ่งแล้ว ต้องยืนและสร้างความสุข มากกว่าได้ทำกิจกรรมได้เรียนรู้ไม่มีวันจบสิ้นกันเลย 

     ไม่ว่าเรานั้นจะเดินไกลแค่ไหน หากว่าเรานั้นได้แบกแล้วพอปล่อยนั้นก็ไปตามอิสระ แล้วเรานั้นจะสามารถที่จะทำให้ผิวเรานั้นเขาเนียนได้หรือไม่ 

    การเรียนรู้ใช่ว่าเรานั้นเรียนรู้ไปแล้วได้ไปแล้วไม่มีการทบทวนในตอนสุดท้ายนั้นเราจะได้ให้เขานั้นทั้งหมดไม่มีการเพิ่มอะไรใช้แบบธรรมดา เดินทางสำรวจในสิ่งที่เรานั้นยังไม่ได้เคยเห็นกันเลย

   ทุกครั้งของการเดินทางนั้น นิสัยคือเป็นคนที่ชอบในการนั่งรถมาก แต่ตอนนี้ไม่แล้วเพราะว่ามันหนาวจนกระทั่งเย็น ถือว่าอากาศนี่คือเข้าใจได้ง่าย และก็ไม่มีอะไรที่จะคลี่คลาย อย่ามองข้ามในสิ่งที่เรานั้นไม่ต้องพยายามอะไรมากนัก ค่อยๆแล้นอย่างมีความสุข