ภาพช่างหลวงเผย “สเปกคนงาม” ของคนไทยเมื่อ 150 ปีก่อน

เมื่อครู่นี้ดิฉันได้อ่านบทความหนึ่งว่าด้วยเรื่อง “ภาพช่างหลวงเผยสเปกคนงามของคนไทยเมื่อ 150 ปีก่อน” อ่านแล้วก็รู้สึกทั้งเพลินทั้งได้ความรู้ จึงอยากนำมาเล่าแบ่งปันให้ทุกท่านได้อ่านกันค่ะ

เนื้อหากล่าวถึงภาพฝีมือช่างหลวงในสมัยรัชกาลที่ 4–5 ซึ่งสะท้อนให้เห็นว่า มาตรฐานความงามของหญิงไทยในสมัยนั้น ช่างแตกต่างจากปัจจุบันเหลือเกิน ไม่ว่าจะเป็นรูปหน้า ทรงผม ไปจนถึงบุคลิกที่ถือกันว่างาม

ผู้หญิงในยุคนั้นนิยมใบหน้ารูปไข่ หน้าผากกว้างอ่อนหวาน คิ้วบางดุจพระจันทร์เสี้ยว ตารีเรียบสงบ ปากเล็กทรงกระจับ ผมเกล้าเป็นมวยเรียบร้อย ผิวที่ถือว่างามคือผิวที่เรียบเนียน ไม่ต้องเข้ม ไม่ต้องฉูดฉาด เพียงดูสะอาดสะอ้านเหมือนคนมีเวลาอยู่ในเรือน ไม่ต้องตากแดดตรากงานหนัก

เมื่อเทียบกับปัจจุบันแล้วก็เห็นชัดว่า ยุคสมัยเปลี่ยน ค่านิยมก็เปลี่ยน ทุกวันนี้คนส่วนใหญ่ชื่นชอบความงามที่ดูมีเอกลักษณ์ โดดเด่น มีความมั่นใจ จะผิวสีไหนก็สามารถสวยได้ทั้งนั้น รูปร่างเองก็เช่นกัน จากเดิมที่มองว่าคนอิ่มเอิบคือสมบูรณ์พร้อม มาถึงยุคนี้คนหันให้ความสำคัญกับความแข็งแรง กระฉับกระเฉงมากขึ้น

อ่านแล้วทำให้ดิฉันนึกขึ้นได้ว่า จริง ๆ แล้ว “ความงาม” ไม่เคยมีแบบตายตัวเลยค่ะ มันเปลี่ยนไปตามสังคม วัฒนธรรม รวมถึงวิถีชีวิตของคนในยุคนั้น ๆ สิ่งที่เคยถือว่างามเมื่อร้อยกว่าปีก่อน ทุกวันนี้อาจมองต่างออกไป แต่ก็ไม่ได้แปลว่าของเดิมนั้นไม่น่าชื่นชม เพราะในแต่ละช่วงเวลา ก็มีเสน่ห์เฉพาะตัวอยู่เสมอ

สำหรับดิฉัน ภาพช่างหลวงยุคเก่านั้นช่างให้ความรู้สึกอบอุ่น เรียบง่าย และละมุนราวกับภาพชนบทที่เวลาค่อย ๆ เดิน ไม่เร่งรีบ มีความงามที่เรียบแต่ลึก และงามแบบสุภาพตามแบบไทย ๆ อย่างแท้จริง😊